Maaike 11 jaar!
Na mijn verjaardag is al 11 jaar Maaike aan de beurt. Deze keer wilde ze een Sleepover. Nou vooruit dan, 6 meiden uitgenodigd en ze kwamen allemaal.
Op de uitnodiging staat vanaf 5 uur, en dan staan ze hier ook precies om 5 uur met kussen en slaapzak op de stoep. Gelukkig zijn de kinderen nu zo oud, dat de ouders ze gewoon afzetten en dat we die niet meer hoeven te vermaken zoals vroeger.
Bas was heel blij dat hij ook een logeerpartij had bij Aniek, zodat hij niet "bij al die meiden" hoefde te blijven.
We hadden de woonkamer omgebouwd en er allemaal knuffels en ballonnen neergelegd, lampjes opgehangen, de computer weggehaald, de banken aan de kant geschoven en al de reserve matrassen waren neergelegd.
Dit werd door de ouders als verwennen bestempeld. Waarom hebben ze matrassen nodig, ze kunnen gewoon met slaapzak op de grond liggen? Maar dat wil ik ze niet aandoen, ons huis is nogal koud (vind ik) en dan gewoon op de grond? Nee hoor, we hebben matrassen genoeg dus die kunnen ze gewoon gebruiken.
Toen ze allemaal binnen waren kregen de meiden een menukaart met verschillende mogelijkheden voor het voor-, hoofd- en bijgerecht. Daaruit moesten ze een keuze maken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want wat zijn nou toch groene en gele rondjes bij de groenten, of aardappelen op Franse wijze? Maar goed, uiteindelijk snapten ze het en nadat ze hun keuzes gemaakt hadden, konden ze toasten op de Jarige Job, en konden wij de keuken in om de gerechten klaar te maken.
Terwijl wij kookten, gingen de meiden kaarsen versieren met 3D verf. Er kwamen hele leuke creaties uit.
Ook hadden we een vel papier opgehangen, en stiften neergelegd, zodat ze hun creativiteit konden botvieren op het stuk papier en niet op onze muren.
Hierna konden ze aan tafel. Ze voelden zich heel groot, en hun gesprekken zijn heel grappig om te volgen vanuit de keuken.
Het voordeel van de menukaart was, dat ze ook allemaal alles op aten, ze hadden het tenslotte zelf gekozen.
Alleen voor het toetje hadden ze geen keus, het werd een bolletje ijs, waar ze dmv allerlei toppings, zelf hun
Sundae van moesten maken.
Na deze suikerinjectie gingen ze "
Guesstures" spelen en daarna kleden ze zich om in hun pyjama's. Hierna doken ze samen de badkamer in voor het gezichtsreiniging ritueel, waarna ze de woonkamer in beslag namen waar wij de matrassen allemaal neer hadden gelegd.
We hadden een strandbal opgeblazen en daarop stonden allerlei vragen. Ze moesten de bal naar elkaar toe gooien en waar hun rechterduim op de bal terecht kwam, stond een vraag die ze moesten beantwoorden.
Hierna werd de DVD speler aangezet en doken ze allemaal op, en in hun slaapzakken.
Voor Edwin en mij was het tijd voor een welverdiend glas wijn in de naastgelegen kamer. En toen werd het stil. De eerste film was uit en de volgende film ging erin.
En toen werd het nog stiller, totdat Edwin mij om 00.15 uur gapend aankeek en zei dat hij naar bed wilde. Tja, hij staat iedere dag om 6 uur op, ik niet dus ik vond het niet meer dan normaal dat ik op zou blijven. Toch nog maar eventjes stiekem kijken bij de meiden, en tot onze stomme verbazing sliep de helft al!
We hebben toen de film maar uitgezet en de overige meiden besloten om ook maar te gaan slapen. Heerlijk, waarschijnlijk helpt een matras!
De volgende ochtend hebben ze natuurlijk eerst de film uitgekeken en liggen kletsen. En na een uitgebreid ontbijt met wafels, eieren en spek, en natuurlijk boterhammen met hagelslag, werden ze om 11 uur weer opgehaald.
Wat een geweldige meiden waren het, wij waren veel uitgeruster dan verwacht, en Maaike vond het geweldig! Wat kan je nog meer verwachten van je 11e verjaardag.
Labels: Amerika, kinderen, San Jose, verjaardagen
Geschiedenis van Pompoenen snijden
De traditie van pompoenen snijden begon niet met het snijden van pompoenen, maar met het uitsnijden van bieten, aardappelen en knolrapen.
De geschiedenis gaat 2000 jaar terug toen de Kelten 1 november vierden omdat toen het oogsten begon net zoals de winter, en dus ook de dood.
Honderden jaren geleden waren de Ieren de eerste die Jack O' Lanterns maakten die synoniem staat voor de traditie van Halloween.
De naam Jack O' Lantern die hier gebruikt wordt voor de uitgesneden pompoen was oorspronkelijk Jack of the Lantern.
Deze naam refereert naar een figuur genaamd Stingy Jack, die allerlei trucjes met iedereen uithaalde inclusief een met de duivel.
Stingy Jack dronk veel, en toen hij na een avondje drinken huiswaarts keerde, probeerde de duivel hem de hel in te praten. Jack die niet van plan was om dood te gaan, overtuigde de duivel om in een bijgelegen appelboom een appeltje voor hem te plukken. De duivel klom in de holle stam en Jack sneed vlug een paar kruizen in de stam. Hierdoor kon de duivel er niet meer uit. De boze, en beetgenomen duivel eiste dat Jack hem eruit liet, maar Jack liet hem eerst een belofte doen. Hij wilde dat de duivel nooit zijn ziel zou meenemen in de hel wanneer hij overleed. Dit beloofde de duivel en Jack liet hem vrij.
Nadat Jack overleed, werd hij geweigerd in de hemel, maar zoals de duivel had beloofd, hij werd ook niet in de hel toegelaten.
Vandaar dat Jack gedwongen was om in de wereld als een geest te blijven ronddwalen. Jack hield altijd een knolraap vast en de duivel gooide nog een gloeiend kooltje achter hem aan. Dit stopte Stingy Jack in de knolraap, en zo was de Jack O' Lantern geboren.
De Ieren namen de mythe van de Jack 'O Lantern over en sneden gezichten uit allerlei soorten voedsel. Het voorwerp moest groot genoeg zijn om een gezicht uit te kunnen snijden, zodat de slechte zielen (en Stingy Jack) werden afgeweerd als Halloween kwam.
Toen de pompoenen in Noord Amerika werden ontdekt, ontdekte men ook dat je hieruit veel makkelijker gezichten kon snijden dan uit de knolrapen, aardappels of bieten.
Toen de golf Ierse immigranten rond 1800 naar Amerika kwam, brachten ze ook de traditie van Halloween en de Jack O' Lanterns mee.
Het wordt nu dus al meer dan een eeuw over het hele continent gevierd.
Maar ook hier staat de vooruitgang niet stil. Er zijn nu gemotoriseerde mesjes verkrijgbaar, en zelfs de pompoen is te koop in kunststof, zodat hij ook niet meer vergaat, en je het volgend jaar weer van je kunstwerk kunt genieten.
En nu maar hopen dat Stingy Jack aan de andere kant van het continent blijft.
Happy Halloween!!!
Labels: Amerika, dagelijkse dingen, feestdagen, huis
Sociaal netwerk
Afgelopen week kregen wij het bericht dat er iemands echtgenoot onverwacht en dus zeer plotseling op 52 jarige leeftijd was overleden. Zijn echtgenote is lid van ons tennisteam en al snel ging er een mailtje rond wat we voor haar zouden doen.
Iedereen was het ermee eens dat er een bijdrage van ieder van ons zou komen voor een bloemstuk of een donatie naar een voor hen te beslissen goed doel.
Tot zover is dit nog wel hetzelfde als in Nederland.
Het tweede mailtje dat dan ook meteen rondgaat is voor mij anders.
Hierin wordt gemeld dat we ook iets ondersteunends voor Connie en haar dochter moeten doen. En prompt komt er een stortvloed aan mailtjes dat we dus voor het avondeten voor hen gaan zorgen. Wie daaraan mee wil doen kan zich kenbaar maken aan een contactpersoon en die verzameld alle namen. En oh ja, de dochter is vegetarisch dus daar moeten we dan natuurlijk ook rekening mee houden.
De volgende dag komt er weer een mailtje met daarop de data waarop iedereen zijn dag staat wanneer hij/zij voor die warme maaltijd zal zorgen.
De laatste datum stond toen al 4 weken verder, op 9 november!
Dat is volgens mij in Nederland niet denkbaar. Misschien als je bij een kerk hoort dat dat nog voorkomt, maar verder niet. Iedereen roept wel hoe zielig het voor je is, of "Als we kunnen helpen, laat maar weten", maar van deze spontane sociale akties heb ik nog nooit gehoord.
Wie zegt dat Amerikanen oppervlakkig zijn, hebben zelf nog nooit dieper gekeken dan de bovenkant, want daaronder zitten heel veel sociale netwerken, en niet alleen bij overlijdens, maar ook bij ziektes of ander persoonlijk leed.
Misschien komt het omdat in Nederland iedereen verwacht dat de overheid maar moet helpen, en zelf niet hoeft te helpen omdat "we toch al die sociale bijdrages moeten betalen". Ik weet het niet, maar ik vind deze aanpak toch wel heel persoonlijk en waardeer het heel erg.
Wie weet er nog een lekker vegetarisch gerecht?
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, San Jose, vrienden
Bronco Night
Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard).
Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon".
De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond.
Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden.
Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat.
Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet
bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet.
Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel.
Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen.
Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond.
De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen.
Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen."
Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, dansen, kinderen, San Jose, school, Uitjes
Free Dress?
Maaike zit sinds dit jaar dus op Bret Harte Middle School. Afgezien van de hoeveelheid huiswerk die ze krijgt gaat alles prima. Toch is er een klein probleem.
Op de Elementary school waar ze eerst zat hadden ze schooluniformen. Heel makkelijk, gewoon een blauwe broek of rok, en een poloshirt in de kleuren, wit, rood, groen of blauw.
Op de nieuwe school heeft ze free dress. Dat betekent dus dat je zelf je kleren kunt uitkiezen. Nou ja dat ook weer niet helemaal, er zijn toch nog regels, zoals;
- Pyjama's of ander slaapmateriaal,
- Obscene woorden of plaatjes, etnische of religieuze zinnen op kleding,
- Hoedjes, haarbedekking, haarbanden of zonnekleppen,
- Meer dan 1 rood of blauw kledingstuk,
- Sportkleding anders dan uitgegeven door en voor de school,
- Kleding, kleuren die relatie kunnen hebben met gangs,
- Korte rokken of broeken,
- Kapotte of gemaakte openingen in kleding,
- Geen doorkijk kledingstukken,
- Blote buiken; de onderkant van een shirt moet het onderste kledingstuk bedekken,
- Jassen of truien om foute kledingstukken te bedekken,
- Kettingen of grote juwelen,
- Blote voeten of teenslippers.
Dit is allemaal niet toegestaan, en dan zijn er ook nog de volgende regels;
- Broeken moeten boven het heupbeen zitten, met een riem, en ondergoed mag niet zichtbaar zijn,
- Onderkant van kledingstukken moeten bij een gestrekte hand langs het lichaam, het lijf bedekken,
- Schoeisel moet dichte tenen hebben,
- De hemdjes moeten minimaal 5cm brede schouderbandjes hebben.
Op dit moment is Maaike 1 keer aangesproken op haar hemdjurkje. Het hemdje dat eronder zat had dus te smalle bandjes, maar dat bleef alleen nog maar bij een waarschuwing.
Gisteren echter kwam ze naar de auto gelopen in haar sportbroek.
Was ze zich na haar 1ste uur PE (=gym) aan het omkleden in een broek die ze al vaker aan heeft gehad. Maar deze keer keek weer een andere juf en riep haar met; "He, miss Holland! Je weet toch wel dat we een regel hebben dat er geen gaten toegestaan zijn op je bovenbeen? Heb je nog een ander kledingstuk bij je?"
Nee dat had ze niet, dus moest ze de rest van de dag in haar sportbroek rondlopen. Want dat is het gevolg van afgekeurde kleding. Mocht je die ook niet (bij je) hebben, dan moet je naar het kantoor en moet je een kledingstuk lenen van de school.
Ze vind het allemaal maar stom en trekt zich er gelukkig niet veel van aan.
Dat is ook een reden waarom Björn Borg hier helemaal niet bekend is, want er liggen echt genoeg riemen in de school om alles strak aan te trekken.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, San Jose, school
Tennis kampioenschap
En wat was het spannend!
Afgelopen weekend is Saskia naar Carmel Valley Ranch geweest, waar dit jaar de Noord Californische kampioenschappen werden gehouden. Haar team,
"The Blue Angels", was gedurende het seizoen oppermachtig, en werden kampioen in hun poule. Ze mochten vervolgens een play-off wedstrijd spelen tegen de nummer twee, en tijdens onze vakantie in Nederland werden de divisie kampioenschappen gehouden in Folsom. Ook daar werd het team kampioen, waardoor de uitnodiging volgde voor het toernooi voor de beste van heel Noord Californië, de sectionals.
De winnaar van deze wedstrijden wordt namens Noord Californië uitgezonden naar de Nationale kampioenschappen, waar de winnaars van alle 50 staten van Amerika (inclusief Hawaii en Alaska) samen spelen om te bepalen welk clubteam het beste van de Verenigde Staten is (per klasse natuurlijk). Gezien het feit dat ik deze weblog schrijf, kun je wel afleiden wat de uitslag is geworden......ze is er nog steeds "ziek" van.
Saskia speelt met haar team in de 2.5 klasse, elke wedstrijd bestaat uit twee dubbels en een single. Saskia heeft het hele seizoen sterk gedubbeld, voornamelijk met haar vaste partner Lisa. Lisa is van Nederlandse oorsprong, en vrij lang net zoals Saskia. Ze noemt Saskia ook haar 'Dutch sister'. Ze hadden alle wedstrijden als het nummer 1 team gewonnen in de voorrondes, en waren nu eens een keer opgesteld als team nummer 2 voor de wedstrijden die op vrijdag begonnen.
Het was de bedoeling om haar om 6 uur 's-ochtends bij de Starbucks af te zetten, zodat ze met de andere meiden naar Carmel kon rijden. Nou ja, dat liep even anders, want de wekker ging niet af om 5.30 (hij stond op pm ipv am). We werden gelukkig om 6.15 wakker, en na wat gebel spraken we af dat de andere meiden haar wel thuis zouden ophale. Snel brood klaarmaken, en naar buiten naar de auto.
Wat schetste onze verbazing toen we buiten stonden? Een gedeelte van het team bleek de avond van te voren stiekem onze tuin te hebben versierd met blauwe tennisballen en borden. Heel erg leuk. Ze hadden dit bij alle speelsters gedaan. Er zijn ongeveer tien meiden die meedoen met het team, en twee coaches die het team begeleiden, waaronder de tennis director van onze club, die zelf een top 200 speler is geweest, echter, hij is maar 1 keer op zo'n toernooi is geweest als speler.
In ieder geval waren ze op tijd in
Carmel Valley Ranch aangekomen, een golf en tennis resort in de vallei buiten Carmel, waar Sas toevallig ook in
mei was geweest. Het was er behoorlijk warm, ongeveer 38 graden. Ze konden nog opwarmen en speelden hun eerste wedstrijd om 11 uur.
Binnen de kortste keren hadden de beide dubbels gewonnen, en moesten ze wachten op de single partij. Die was wat later begonnen, en vanwege de lange rallies duurde het langer dan verwacht. De tegenstandster kreeg op een gegeven moment kramp, werd behandeld, en heeft uiteindelijk toch nog de partij gewonnen. Maar goed, Sas d'r team had wel de match gewonnen met twee tegen een.
De coaches overlegden, en besloten uiteindelijk om met dezelfde speelsters de volgende dag van start te gaan. Dit was wel erg teleurstellend voor twee andere speelsters, die eigenlijk verwacht hadden dat zij mochten spelen, maar vanwege eerdere resultaten en de voorbereidende wedstrijden, was gebleken dat dit de sterkste opstelling was.
Sas was goed gemutst toen ze weer thuis in San Jose aankwam. We hadden besloten om het weekend met z'n allen in Carmel te logeren, en moesten nog pakken om op tijd de volgende dag weg te kunnen. Gelukkig was de wedstrijd pas 's-middags, zodat we niet al te vroeg de deur uit hoefden. We verbleven ook in het resort van Carmel Valley Ranch, en Sas kon met de andere meiden opwarmen terwijl ik met de kinderen bij het zwembad ging lunchen.
We waren op tijd bij de tennisbanen om alle wedstrijden van de Blue Angels te kunnen volgen.
Sas en Lisa hadden het in het begin een beetje moeilijk, maar toen zij weer op gang kwamen, konden ze makkelijk de wedstrijd afmaken en winnen. Ook de andere dubbel en singel wedstrijden werden gewonnen, waardoor de Blue Angels riant aan kop gingen, en nog maar 2 matches hoefden te winnen om naar de Nationals te mogen.
De Nationals worden gehouden in
Indian Wells, op een enorm tennis complex in het zuiden van Californië, vlak bij Palm Springs. Hier worden ook ATP toernooien gehouden, waaronder het
BNP Paribas toernooi. Er zijn daar 22 tennisbanen en het hoofdveld heeft een tribune voor 16.100 mensen; het op een na grootste van de wereld.
Na de wedstrijd op zaterdag was er overleg met de coaches, en tot verbazing van de omstanders werd besloten om Saskia en Lisa niet op te stellen, maar de twee meiden die de dag ervoor teleurgesteld waren alsnog een kans te geven.
Die avond hebben we prima gegeten, helaas was het nog steeds erg heet, en de airco deed het niet in onze kamer, waardoor we later op de avond alsnog van kamer moesten veranderen. Ook de andere meiden hadden niet geweldig geslapen, en een beetje moe werd de volgende dag gezamenlijk opgewarmd op een nabij gelegen tenniscomplex, en konden de dames omstreeks 12 uur aan de wedstrijden beginnen.
Onze single speler kon gelukkig makkelijk winnen van dit team, die de vorig twee wedstrijden al verloren had en eigenlijk geen kans meer maakten om verder te komen.
Helaas waren de nummer 1 dubbel tegenstanders wel ten strijde getrokken met een sterk koppel, en onze nummer 1 koppel werd met twee sets verslagen.
Het kwam nu allemaal neer op de tweede dubbel partij, tussen de vervangsters van Saskia en Lisa, tegen Walnut Creek.
De eerste set werd verloren met 6-4, en de tweede set werd na een goede verbetering uiteindelijk 1-6, dus tijd voor een 10-point
Coman tiebreak in de derde set. Hierbij wordt om beurten geserveerd, en wint het team dat als eerste 10 punten haalt. En dat werd uiteindelijk in het voordeel van de tegenstandsters beslecht.
Helaas pindakaas, de Blue Angels hadden de derde match verloren, en hadden de einduitslag niet meer in eigen hand. De tegenstandster van vrijdag wonnen hun match met drie nul, en hadden nu een betere set score dan ons team, en legden vol verbazing beslag op de
eerste plek. Ze kwamen vragen hoe het nou kon dat de Blue Angels verloren hadden, en niet hun sterkste team met die "twee lange meiden" opgesteld hadden.
De gemoederen liepen hoog op. Het was allemaal nog wel netjes, maar de coaches werden afgeschilderd als amateuristisch, en de dames die als vervangers zo graag wilden spelen en nu verloren hadden, werden een beetje met de nek aangekeken. De
NorCal divisie kampioenschappen waren ten einde.
Ja ja, de wereld stortte in voor een aantal dames, en ook Saskia is er de hele week behoorlijk down van geweest. Ze had zich zo verheugd op de Nationals en het team was er sterk genoeg voor, het was moeilijk aan te geven waar het nu eigenlijk precies mis is gegaan.
Hadden ze nou het team niet moeten veranderen; hadden ze nou het andere dubbelteam moeten vervangen; had de single speelster de eerste wedstrijd niet moeten verliezen; hadden de vervangsters niet zo op hun strepen moeten staan; hadden de coaches beter voet bij stuk moeten houden en de sterkste speelsters op moeten stellen; hadden ze de derde dag de tegenstanders onderschat?
Het kan allemaal, maar de bittere waarheid is dat Saskia nou niet naar Indian Wells gaat met de Blue Angels, en na de team evaluatie in het pizza restaurant 's-avonds is maar geopperd dat we met z'n allen dat weekend naar Las Vegas moeten.......Sin City, here we come!
Labels: Amerika, Californië, Carmel, Saskia, tennis
Nederland
Dit jaar gingen we allemaal apart naar Nederland.
Eerst de kinderen, en daar hebben Edwin en ik heerlijk gebruik van gemaakt. Nadat we de kinderen met het vliegtuig hadden zien wegvliegen, slik, togen wij richting
Sausalito.
Dit artistieke dorpje ligt aan de andere kant van de Golden Gate Bridge en de sfeer is er heel gemoedelijk. Na ons uitzicht vanaf een terrasje op San Francisco reden we terug naar SF om heerlijk te gaan dineren bij
Garry Danko.
De volgende dag rustig door San Francisco gereden en daarna weer richting huis.
Het weekend erna hadden we ook nog samen omdat ik pas maandag zou vliegen. Dus bedachten we dat het wel leuk was om naar
Napa Valley te rijden.
Ook daar hadden we een hotelletje geboekt en heerlijk van zon, wijn, kaas, en het goede leven genoten.
En op maandag vertrok ik alleen naar Nederland. Bij aankomst moesten de kinderen eerst vertellen waar ze allemaal met opa en oma en hun neven en nicht waren geweest. En daar hoorden natuurlijk ook bewijsmaterialen bij. Zo waren ze naar de
Ontdekhoek in Zwolle geweest, onderweg naar Langweer bij het oudste, nog werkende planetarium;
Eise Eisinga in Franeker geweest, ze hebben bij een glasblazer gekeken, en bezochten het
Aviodrome in Lelystad. En ze vonden dat ze helemaal niet verwend waren...
De volgende dag nam ik de kinderen mee naar "zuiden".
Daar hadden we iedere dag een andere slaapplek. De kinderen gingen naar hun vriendjes en brachten ze de volgende ochtend ook nog weg naar hun oude school. Ze vonden dat de vroegere klasgenootjes veranderd waren. Tja, dat ze dat zelf ook waren komt waarschijnlijk niet in hun op. Ze hebben een nacht bij Ger geslapen en ik heb ondertussen vriendinnen in een sneltempo bezocht.
Het was weer heel leuk en gezellig om iedereen te zien. Maar zodra je goed en wel zit moet je alweer naar de volgende afspraak. Hierdoor kreeg ik weer, net als de vorige jaren, het gevoel dat je jezelf en veel mensen tekort doet. Dat komt natuurlijk omdat je je hele sociale leven in een paar dagen probeert te proppen.
Het weekend waren we in Langweer en gelukkig werkte het weer ook mee.
Jelle heeft Maaike geleerd om met een motorbootje te varen, met als gevolg dat ze dat tot nu toe veel leuker vindt dan een zeilboot varen. Ook Hidde en Bas genoten van elkaars gezelschap en hebben heerlijk kunnen nintendo-en, zwemmen en dobberen in het water.
Op maandag kwam Edwin ook naar Nederland, maar hij heeft die week nog veel moeten werken, en daardoor ook wat avonden in Amsterdam doorgebracht, maar vanaf zaterdag kon ook zijn vakantie weekje beginnen.
De kinderen zijn een dag en nacht met opa en oma met de boot weggeweest wat ze ook graag wilden en brachten een bezoek aan het Kameleon dorp. Ze zaten lekker onder de modder, maar vonden het prachtig.
Het weekend kwamen RJ&K en hebben we het huisje overgedragen aan hen, en kropen wij in hun huis in Zeist. We hebben genoten van hun fietsen met fietstassen.
We konden daarmee prima op zijn Nederlands boodschappen doen.
Vanuit Zeist konden we makkelijk naar Wijk bij Duurstede waar de kinderen ook nog een logeerpartij hadden en daardoor konden Edwin en ik nog een dag samen op stap in Hilversum.
We bezochten een pannenkoekenhuis, keken naar een voorstelling in de slottuin, kochten in bij de HEMA, de AH en de Jumbo en deden lekker toeristisch door met de trein naar Madurodam te gaan.
En tja als je in Nederland woont, moet je (meestal) ook zelf je gras maaien.
Dus Edwin wilde dat Bas ook meegeven in zijn opvoeding, en heeft hem dat maar even snel geleerd. Je weet nooit waar dat goed voor is.
En toen ging ons vliegtuig weer op zaterdag naar Amerika. Deze keer vlogen we met z'n allen terug.
Ondanks de snelle bezoeken, hebben we er wel van genoten.
Dank jullie allemaal voor de gezelligheid, de koffie en de koekjes, de wijn en de chipjes en het water en de limonade en alle ontbijtjes met heerlijk bruin brood met filet american, hagelslag en de kaas, het was heel lekker.
Tot volgend jaar!
Labels: Amerika, Californië, Napa, Nederland, Uitjes, Vakantie, vrienden
Bas was heel blij dat hij ook een logeerpartij had bij Aniek, zodat hij niet "bij al die meiden" hoefde te blijven.
Toen ze allemaal binnen waren kregen de meiden een menukaart met verschillende mogelijkheden voor het voor-, hoofd- en bijgerecht. Daaruit moesten ze een keuze maken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want wat zijn nou toch groene en gele rondjes bij de groenten, of aardappelen op Franse wijze? Maar goed, uiteindelijk snapten ze het en nadat ze hun keuzes gemaakt hadden, konden ze toasten op de Jarige Job, en konden wij de keuken in om de gerechten klaar te maken.
We hadden een strandbal opgeblazen en daarop stonden allerlei vragen. Ze moesten de bal naar elkaar toe gooien en waar hun rechterduim op de bal terecht kwam, stond een vraag die ze moesten beantwoorden.
En toen werd het nog stiller, totdat Edwin mij om 00.15 uur gapend aankeek en zei dat hij naar bed wilde. Tja, hij staat iedere dag om 6 uur op, ik niet dus ik vond het niet meer dan normaal dat ik op zou blijven. Toch nog maar eventjes stiekem kijken bij de meiden, en tot onze stomme verbazing sliep de helft al!
De volgende ochtend hebben ze natuurlijk eerst de film uitgekeken en liggen kletsen. En na een uitgebreid ontbijt met wafels, eieren en spek, en natuurlijk boterhammen met hagelslag, werden ze om 11 uur weer opgehaald.
