Na ruim 5 jaar bloggen hou ik het voor gezien. We zijn deze weblog indertijd begonnen om vooral familie en vrienden in Nederland op de hoogte te houden van ons dagelijks leven in Amerika. Alle gekke dingetjes, vreemde en andere manieren die ons opvielen hebben we zoveel mogelijk opgeschreven. Door alle uitstapjes en vakanties leek het wel een grote vakantie. We hebben het geluk gehad, dat we onze ouders, vrienden en bekenden hier mochten verwelkomen zodat we hen een klein stukje van ons geweldige leventje konden laten zien. En ook die bezoekjes hadden vele momenten/dagen/weken die meer bijzonder en intenser waren dan een bezoekje in Nederland. Er zijn ons mensen op het spoor gekomen waar we zonder dit weblog nooit contact mee zouden hebben gemaakt of hadden leren kennen, wat heel leuk is.
Om centraler in het land te zitten met een groene omgeving om ons heen, hebben we nu tijdelijk een huis in Zeist gehuurd.
We zijn alweer anderhalve maand in Nederland en we hebben zeker niet stilgezeten. De dozen uit de container en de luchtvracht zijn uitgepakt, evenals de spullen die 5 jaar in opslag hebben gezeten en waarvan we veelal het bestaan niet meer wisten. De auto's rijden weer rond maar nu met gele nummerborden en we hebben allemaal weer fietsen, ik heb zelfs een nieuwe met heuse fietstassen. De start lijkt heel goed te gaan. De kinderen hebben het naar hun zin op school. Bas gaat naar groep 7 van de lagere school en Maaike is begonnen aan het tweetalig VWO. Beiden kinderen hebben al nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt. Bij gebrek aan plaatsings mogelijkheden voor tennis hebben allebei de kinderen gekozen voor de sport hockey. Niet zo verwonderlijk want het hele dorp is vergeven van fietsende kinderen met hockeysticks. Edwin is zijn weg aan het vinden om met behulp van de trein naar Amsterdam te gaan, wat van hieruit heel goed lijkt te lukken. En ook met mij gaat het goed. We hebben een hoop dagen met regen gehad, waardoor het Californische kleurtje langzaam van onze lijven verdwijnt. Edwin is nu weer terug naar San Jose voor zijn werk en het zal zeker niet bij deze ene keer blijven. Ik zal vast wel een keertje mee terug gaan als de kans zich voordoet. Want dat stukje Californië heeft toch wel een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen, waar ik graag aan terug denk. Daarom vond ik deze quote van Jan Myrdal ook zo toepasselijk: “Traveling is not just seeing the new; it is also leaving behind. Not just opening doors; also closing them behind you, never to return. But the place you have left forever is always there for you to see whenever you shut your eyes.”
Mijn advies voor iedereen die de mogelijkheid krijgt om tijdelijk in het buitenland te wonen is om die kans met beide handen te grijpen. Het is echt geweldig. Je gezin wordt hechter, je doet geweldige indrukken op, je ziet wat van de wereld, je blikveld wordt verruimd en je hebt meer tijd voor elkaar, en met de mensen die je bezoeken. Het was leuk om jullie ook deelgenoot te maken van ons geweldig Amerikaanse avontuur.
Maar nu sluiten we het boek, de Farmers zijn weer uit de States en terug in het groene Nederland!
Omdat we in eerste instantie al begin juli naar Nederland zouden verhuizen, hadden we, net als toen in Nederland, ook hier een feestje geregeld voor eind juni. Uiteindelijk vliegen we nu pas op 1 augustus terug, maar we lieten de datum gewoon staan. Is veel makkelijker afscheid nemen, want dan kan ik tegen de meeste mensen gewoon zeggen; "Joh, ik ben er nog een hele maand, dus ik zie je vanzelf wel weer." Scheelt weer veel geveeg onder mijn ogen. Want ik heb er toch behoorlijk wat moeite mee om deze mensen waarschijnlijk niet meer te zien. Deze keer is het ook veel definitiever dan 5 jaar geleden. Toen zeiden we dat we voor 3 jaar gingen, nu zeggen we dat we voorgoed naar Nederland gaan, en dus deze mensen waarschijnlijk niet meer zullen zien. Is toch wel wat anders. We zijn zeer gehecht geraakt aan deze manier van leven en deze kleine, hechte gemeenschap. Dus een datum geprikt bij "onze" club, uitnodigingen verstuurd via Evite, gemeld dat wij voor drinken zorgen en gevraagd of zij iets kleins mee wilden brengen om te knabbelen. Dat is ook heel gewoon hier, iedereen brengt wat mee en binnen de kortste keren heb je een tafel vol met lekkere hapjes staan. Het varieert dan van taco chips met salsa, tot groenten met een dip en van mozzarella met tomaatjes spiesen tot een groene salade met olijven brood. We hadden de eindtijd gezet op 18.00 uur. Wendy was zo lief en attent om een fototoestel mee te nemen en van zoveel mogelijk mensen een fotootje te maken, zodat we in ieder geval ook een herinnering hieraan hebben. En het was behoorlijk druk, de meeste mensen waren er. Het was de warmste dag van het hele jaar tot nu toe, waardoor de kinderen die meekwamen allemaal meteen het zwembad indoken. Maar bovenal was het ook heel erg gezellig. Uiteindelijk staken we om 22:00 uur de sleutel in het slot van ons huis, en dat zegt genoeg denk ik.
Jaha, zondag ging Bas "double digits" hij werd 10 jaar. Eindelijk ook 2 cijfers gebruiken als je je leeftijd moet vermelden. Hij had zijn verjaardag vrijdag al gevierd met een paar goede vrienden. In tegenstelling tot voorgaande jaren, wilde hij deze keer geen zwemfeestje. Nou dat was maar goed ook, want het weer is hier zeer Nederlands op het moment. (Waarschijnlijk om de overgang voor ons niet al te groot te maken.) Het regent nog af en toe, en ons zwembad is dit jaar nog steeds niet gebruikt, want een watertemperatuur van 19 graden vinden de kinderen maar niets. Het werd Shrek Forever After, die ook zijn première beleefde. Eerst thuis een stuk groene ijstaart eten, cadeaus uitpakken en vervolgens naar de mall om de bioscoop in te duiken. Hierna een pizza eten bij BJ's en iedereen weer naar huis gebracht. Dat was nog eens een relaxt feestje voor de ouders. Maar zondag was hij pas echt jarig, en werd hij, zoals gewoonlijk, verwend met een beschuitje en jus op bed. En deze keer hadden we wat meer tijd omdat ze niet naar school hoefden. Dat was maar goed ook, want dit jaar kwamen de cadeaus in mega grote dozen. Niet dat ze beduidend duurder waren, maar de afmetingen waren gewoon groter, zoals dat hoort bij een 10-jarig kind. Na het uitgebreide ontbijt, kon hij zijn cadeaus gaan uitproberen, eerst wat wiebelig, maar uiteindelijk bleef hij toch staan op zijn ripstick. Verder wilde hij de middag met zijn vriendinnetje Aniek doorbrengen, dus togen we allemaal naar hun huis, want voor het eten koos Bas een barbecue, maar helaas die hebben we al verkocht. Maar ook bij hen smaakte de borrel en het vlees prima, en het voordeel van ergens anders de barbecue gebruiken is dat er voor je gebraden wordt. Voelden wij ons ook een beetje speciaal op deze dag.
Inmiddels zijn Yvette en Ruud hier afgelopen zondag aangekomen. Ze kwamen aan op SFO en heb ik ze een half uurtje gezien, koffie gedronken en een koffer van ze meegenomen. Daarna zijn ze meteen doorgevlogen naar Las Vegas, en inmiddels is onze trouwe bezoeker weer terug bij ons in San Jose maar wel met een flinke verkoudheid.
Edwin is zo druk op zijn werk dat we hem amper zien, maar hij vind het gelukkig nog steeds wel leuk. Ik weet alleen niet of zijn emailtjes die hij nu nog wil wegwerken wel nut hebben, want dat roept weer nieuwe mailtjes op. Dus ook hij zit nu nog te werken.
Voor Bas was het deze week Spirit Week op school. Ze konden iedere dag anders verkleed naar school. Dat betekende dat hij op maandag een Hawaiiaanse dag had, op dinsdag een crazy hair/hat day. Op woensdag was het Mismatch day, en op donderdag Sport Shirt day, en dan vrijdag was het Pyjama dag. En vrijdag vierden ze de laatste dag in de klas met hun eigen Internationaal Kerstdag feestje. De leraar vroeg aan de ouders om een lekkernij van jouw land aan de kinderen mee te geven als versnapering voor het feest. En iedereen die iets speciaals wilde doen voor de klas was welkom. Bas heeft gewoon kleine stroopwafeltjes meegenomen en uitgedeeld. Hoewel die niets met kerst te maken hebben gingen ze er toch wel in als koek.
Voor Maaike was deze week een "Finals" week. In Nederland noemen we dit proefwerk weken, of schoolonderzoeken. Dat betekende voor haar dat ze dinsdag, woensdag en donderdag maar 2 vakken had, maar nu 2 uur achter elkaar, waar ze dan haar tests had. Hierdoor was ze die dagen al om 12 uur uit, maar moest natuurlijk wel leren voor de volgende dag(en). Uiteindelijk heeft ze een prachtige cijferlijst gekregen, en begon voor haar vrijdag ook de langverwachte kerstvakantie.
En dan nu klaarmaken voor de vakantie! We gaan zondagochtend met het vliegtuig naar Florida om daar Catherine, Taco en de kinderen te ontmoeten in Orlando. En een week later voegen Jannie en Geert zich ook bij ons vanaf Miami.
Wij wensen iedereen hele fijne Kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2010!
Op de elementary school worden allerlei assemblies (bijeenkomsten) geregeld. Daaraan betalen de ouders, die dat willen en kunnen, mee door donaties te geven aan de PTA (Parent Teacher Association). Iedere ouder wordt een vrijwillige donatie van $100,= gevraagd. Het nadeel hiervan is dat als je in een lagere inkomenswijk zit, je kinderen dus ook minder van dit soort extra curriculum activiteiten aangeboden krijgen. Dit is omdat het niet per stad of staat, laat staan landelijk, geregeld wordt, maar per school. En dan ook nog niet door de school zelf, maar door de ouders van de PTA, die weliswaar contact onderhouden met de schoolleiding. Een assembly is eigenlijk een schoolreisje, maar dan in huis, dus de attractie komt naar de school toe. Scheelt weer in de kosten van busvervoer en het regelen van ouders die mee willen. We hebben al vele assemblies gezien, zoals de opera van San Jose, een Science voorstelling, verschillende assemblies over pesten en het weerbaar maken van kinderen, schrijvers die over hun boek (met een doel) vertellen, over doorzettings vermogen, een goochelaar, enzovoort. Deze keer was er een Wildlife assembly. Hiervoor was de Wildlife Association Organization uit Half Moon Bay uitgenodigd. Zij vangen gewonde dieren op die zelfs niet meer in een dierentuin kunnen leven. Want beesten die in de dierentuin leven, behoren niet ziek of gewond te zijn. Deze organisatie reist de Bay area rond om de kinderen in elementary en middle school iets bij te brengen over de beesten, en wat ze moeten doen als ze een beest vinden. Ze hadden een Mississippi Kite, een Coendou (=stekelvarken), een Red fox, een Sneeuwuil, een Canadeese Lynx en een andere havik bij zich. En dat allemaal in de cafetaria van de school. Iedere keer als er een nieuw beest tevoorschijn kwam, moesten de kinderen stil zijn, en dan vertelde ze waarom het beest bij hun was. Ook vertelde ze wat de beesten aten, hoe oud ze werden, wie hun vijanden zijn, waar ze woonden en dat soort dingen. Natuurlijk vertelde ze ook over enkele bijzonderheden van de beesten. Een verhaal over b.v. de sneeuwuil was dat mensen een tocht maakten over de Arctische toendra. Daar vonden ze dit uilskuiken van de sneeuwuil op de grond. De wandelaars brachten de jonge uil naar het ranger station. In principe is dat een goede daad, alleen in dit geval niet, want deze beesten hebben hun nest op de grond. Toen ze het jong terug wilde brengen naar het nest, konden ze het nest door de sneeuw niet meer vinden natuurlijk. Al met al was de boodschap dat je voorzichtig met de beesten om moet gaan. En als je een beest in nood ziet, dan kun je beter hulp halen, of heel goed onthouden waar je het gevonden hebt, ook omdat je nooit weet of het beest angstig en dus gevaarlijk kan zijn. Weer een keer heel leerzaam, en niet alleen voor de kinderen.
Na mijn verjaardag is al 11 jaar Maaike aan de beurt. Deze keer wilde ze een Sleepover. Nou vooruit dan, 6 meiden uitgenodigd en ze kwamen allemaal. Op de uitnodiging staat vanaf 5 uur, en dan staan ze hier ook precies om 5 uur met kussen en slaapzak op de stoep. Gelukkig zijn de kinderen nu zo oud, dat de ouders ze gewoon afzetten en dat we die niet meer hoeven te vermaken zoals vroeger. Bas was heel blij dat hij ook een logeerpartij had bij Aniek, zodat hij niet "bij al die meiden" hoefde te blijven. We hadden de woonkamer omgebouwd en er allemaal knuffels en ballonnen neergelegd, lampjes opgehangen, de computer weggehaald, de banken aan de kant geschoven en al de reserve matrassen waren neergelegd. Dit werd door de ouders als verwennen bestempeld. Waarom hebben ze matrassen nodig, ze kunnen gewoon met slaapzak op de grond liggen? Maar dat wil ik ze niet aandoen, ons huis is nogal koud (vind ik) en dan gewoon op de grond? Nee hoor, we hebben matrassen genoeg dus die kunnen ze gewoon gebruiken. Toen ze allemaal binnen waren kregen de meiden een menukaart met verschillende mogelijkheden voor het voor-, hoofd- en bijgerecht. Daaruit moesten ze een keuze maken. Dat had nogal wat voeten in de aarde, want wat zijn nou toch groene en gele rondjes bij de groenten, of aardappelen op Franse wijze? Maar goed, uiteindelijk snapten ze het en nadat ze hun keuzes gemaakt hadden, konden ze toasten op de Jarige Job, en konden wij de keuken in om de gerechten klaar te maken.
Terwijl wij kookten, gingen de meiden kaarsen versieren met 3D verf. Er kwamen hele leuke creaties uit. Ook hadden we een vel papier opgehangen, en stiften neergelegd, zodat ze hun creativiteit konden botvieren op het stuk papier en niet op onze muren. Hierna konden ze aan tafel. Ze voelden zich heel groot, en hun gesprekken zijn heel grappig om te volgen vanuit de keuken. Het voordeel van de menukaart was, dat ze ook allemaal alles op aten, ze hadden het tenslotte zelf gekozen. Alleen voor het toetje hadden ze geen keus, het werd een bolletje ijs, waar ze dmv allerlei toppings, zelf hun Sundae van moesten maken. Na deze suikerinjectie gingen ze "Guesstures" spelen en daarna kleden ze zich om in hun pyjama's. Hierna doken ze samen de badkamer in voor het gezichtsreiniging ritueel, waarna ze de woonkamer in beslag namen waar wij de matrassen allemaal neer hadden gelegd. We hadden een strandbal opgeblazen en daarop stonden allerlei vragen. Ze moesten de bal naar elkaar toe gooien en waar hun rechterduim op de bal terecht kwam, stond een vraag die ze moesten beantwoorden. Hierna werd de DVD speler aangezet en doken ze allemaal op, en in hun slaapzakken. Voor Edwin en mij was het tijd voor een welverdiend glas wijn in de naastgelegen kamer. En toen werd het stil. De eerste film was uit en de volgende film ging erin. En toen werd het nog stiller, totdat Edwin mij om 00.15 uur gapend aankeek en zei dat hij naar bed wilde. Tja, hij staat iedere dag om 6 uur op, ik niet dus ik vond het niet meer dan normaal dat ik op zou blijven. Toch nog maar eventjes stiekem kijken bij de meiden, en tot onze stomme verbazing sliep de helft al! We hebben toen de film maar uitgezet en de overige meiden besloten om ook maar te gaan slapen. Heerlijk, waarschijnlijk helpt een matras! De volgende ochtend hebben ze natuurlijk eerst de film uitgekeken en liggen kletsen. En na een uitgebreid ontbijt met wafels, eieren en spek, en natuurlijk boterhammen met hagelslag, werden ze om 11 uur weer opgehaald. Wat een geweldige meiden waren het, wij waren veel uitgeruster dan verwacht, en Maaike vond het geweldig! Wat kan je nog meer verwachten van je 11e verjaardag.
Afgelopen week kregen wij het bericht dat er iemands echtgenoot onverwacht en dus zeer plotseling op 52 jarige leeftijd was overleden. Zijn echtgenote is lid van ons tennisteam en al snel ging er een mailtje rond wat we voor haar zouden doen. Iedereen was het ermee eens dat er een bijdrage van ieder van ons zou komen voor een bloemstuk of een donatie naar een voor hen te beslissen goed doel. Tot zover is dit nog wel hetzelfde als in Nederland. Het tweede mailtje dat dan ook meteen rondgaat is voor mij anders. Hierin wordt gemeld dat we ook iets ondersteunends voor Connie en haar dochter moeten doen. En prompt komt er een stortvloed aan mailtjes dat we dus voor het avondeten voor hen gaan zorgen. Wie daaraan mee wil doen kan zich kenbaar maken aan een contactpersoon en die verzameld alle namen. En oh ja, de dochter is vegetarisch dus daar moeten we dan natuurlijk ook rekening mee houden. De volgende dag komt er weer een mailtje met daarop de data waarop iedereen zijn dag staat wanneer hij/zij voor die warme maaltijd zal zorgen. De laatste datum stond toen al 4 weken verder, op 9 november! Dat is volgens mij in Nederland niet denkbaar. Misschien als je bij een kerk hoort dat dat nog voorkomt, maar verder niet. Iedereen roept wel hoe zielig het voor je is, of "Als we kunnen helpen, laat maar weten", maar van deze spontane sociale akties heb ik nog nooit gehoord. Wie zegt dat Amerikanen oppervlakkig zijn, hebben zelf nog nooit dieper gekeken dan de bovenkant, want daaronder zitten heel veel sociale netwerken, en niet alleen bij overlijdens, maar ook bij ziektes of ander persoonlijk leed. Misschien komt het omdat in Nederland iedereen verwacht dat de overheid maar moet helpen, en zelf niet hoeft te helpen omdat "we toch al die sociale bijdrages moeten betalen". Ik weet het niet, maar ik vind deze aanpak toch wel heel persoonlijk en waardeer het heel erg. Wie weet er nog een lekker vegetarisch gerecht?
Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard). Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon". De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond. Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden. Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat. Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet. Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel. Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen. Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond. De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen. Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen." Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.
Maaike zit sinds dit jaar dus op Bret Harte Middle School. Afgezien van de hoeveelheid huiswerk die ze krijgt gaat alles prima. Toch is er een klein probleem.
Op de Elementary school waar ze eerst zat hadden ze schooluniformen. Heel makkelijk, gewoon een blauwe broek of rok, en een poloshirt in de kleuren, wit, rood, groen of blauw. Op de nieuwe school heeft ze free dress. Dat betekent dus dat je zelf je kleren kunt uitkiezen. Nou ja dat ook weer niet helemaal, er zijn toch nog regels, zoals;
Pyjama's of ander slaapmateriaal,
Obscene woorden of plaatjes, etnische of religieuze zinnen op kleding,
Hoedjes, haarbedekking, haarbanden of zonnekleppen,
Meer dan 1 rood of blauw kledingstuk,
Sportkleding anders dan uitgegeven door en voor de school,
Kleding, kleuren die relatie kunnen hebben met gangs,
Korte rokken of broeken,
Kapotte of gemaakte openingen in kleding,
Geen doorkijk kledingstukken,
Blote buiken; de onderkant van een shirt moet het onderste kledingstuk bedekken,
Jassen of truien om foute kledingstukken te bedekken,
Kettingen of grote juwelen,
Blote voeten of teenslippers.
Dit is allemaal niet toegestaan, en dan zijn er ook nog de volgende regels;
Broeken moeten boven het heupbeen zitten, met een riem, en ondergoed mag niet zichtbaar zijn,
Onderkant van kledingstukken moeten bij een gestrekte hand langs het lichaam, het lijf bedekken,
Schoeisel moet dichte tenen hebben,
De hemdjes moeten minimaal 5cm brede schouderbandjes hebben.
Op dit moment is Maaike 1 keer aangesproken op haar hemdjurkje. Het hemdje dat eronder zat had dus te smalle bandjes, maar dat bleef alleen nog maar bij een waarschuwing. Gisteren echter kwam ze naar de auto gelopen in haar sportbroek. Was ze zich na haar 1ste uur PE (=gym) aan het omkleden in een broek die ze al vaker aan heeft gehad. Maar deze keer keek weer een andere juf en riep haar met; "He, miss Holland! Je weet toch wel dat we een regel hebben dat er geen gaten toegestaan zijn op je bovenbeen? Heb je nog een ander kledingstuk bij je?" Nee dat had ze niet, dus moest ze de rest van de dag in haar sportbroek rondlopen. Want dat is het gevolg van afgekeurde kleding. Mocht je die ook niet (bij je) hebben, dan moet je naar het kantoor en moet je een kledingstuk lenen van de school. Ze vind het allemaal maar stom en trekt zich er gelukkig niet veel van aan. Dat is ook een reden waarom Björn Borg hier helemaal niet bekend is, want er liggen echt genoeg riemen in de school om alles strak aan te trekken.
En dat was dan het einde van de Elementary school voor Maaike. Volgend schooljaar gaat ze naar de 3-jarige Middle School oftewel de Junior High. En zoals het gaat volgens de traditie, hoort hier een graduation bij. Het werd redelijk rustig gehouden, zonder die petjes die zo kenmerkend zijn voor een High School graduation, want het omhoog gooien van die dingen kan ook het verspreiden van hoofdluis (als die er al is) bevorderen. Alle 5th graders verzamelden weer in de cafetaria waar ouders, familieleden en vrienden zijn, om door de directrice toegesproken te worden. Ook enkele kinderen halen een paar herinneringen op over de eerste keer dat ze op school kwamen. Maaike's eerste juf op deze school, die inmiddels gepensioneerd is, kwam ook langs om "haar" laatste kinderen te zien. Ze had speciaal het T-shirt aangetrokken dat ze van al haar kinderen kreeg bij het afscheid. Ze was nog even gek als toen en net zo trots op hen als 3 jaar geleden. Heel leuk om te zien. De directrice is de dag voor de graduation bij de kinderen in de klas langs geweest en heeft het een en ander aan hen gevraagd over hun leraar(es) en hield daar ook een praatje over. En dan roepen de leraren een voor een de kinderen naar voren om hun "diploma" in ontvangst te nemen van de directrice. Dit gebeurt gelukkig in een redelijk snel tempo zodat het niet al te lang duurt voordat we door de 100 kinderen heen zijn. En dan roept de directrice;
"Ladies and Gentlemen, may I present to you the class of 2016!"
Gelukkig duurt dat nog eventjes, we hebben nu eerst vakantie!
Afgelopen week ging Maaike op schoolreis naar het San Jose Courthouse en de San Jose Police Department. Ik mocht ook mee. Ik kon kiezen of ik zelf, of met de schoolbus mee wilde rijden. Nou daar hoef ik niet lang over na te denken, laat mij maar zelf rijden. Behalve dat een groep uitgelaten kinderen op schoolreis nogal wat decibellen kunnen veroorzaken, zijn die bussen alles behalve comfortabel te noemen. Omdat ik zelf reed mocht ik Maaike ook meenemen. Deze keer waren er opvallend meer vaders mee. Het Gerechtsgebouw ligt midden in San Jose, en daar moet je, in tegenstelling tot de rest van San Jose, parkeergeld betalen. De parkeermeters kunnen voor maximaal 2 uur gevuld worden met alleen maar muntgeld. Voordat we bij het gerechtsgebouw naar binnen mochten moesten we door een metaaldetector. Fototoestellen zijn uit den boze, en rechters willen zeker niet op de foto. Bij een rechtszaal aangekomen mochten we naar binnen als we heel stil gingen zitten. Er was een rechtszaak aan de gang tegen iemand die niet was komen opdagen bij de rechtbank, terwijl ze gedagvaard was. Zij werd hiervoor ondervraagd en uiteindelijk verliet de jury de zaal, daarna de aanklager en de verdachte met beide advocaten, om op een andere dag terug te komen. Hierna zaten wij alleen nog in de zaal en toen kwam de rechter in haar toga naar de kinderen en sprak ze toe. De kinderen vroegen voornamelijk dingen over de rechtszaak en zij gaf rustig antwoord waarom iedereen daar was, en wie waar in de zaal zat. Hierna gingen we naar een ander, ernaast gelegen gebouw; het politiestation. We werden ontvangen door een paar agenten, die de kinderen vroegen wie de wetten maakten, wie ze moest opvolgen, wat als niemand dat zou doen, en wie dat dan in de gaten hield, enz. Kortom de democratische rechtsstaat in kindertaal. We kregen een rondleiding door het gebouw, zagen de ruimte waar ze iedere morgen hun briefing kregen, zagen de garage met de auto's waar de kinderen in mochten. We bekeken een ruimte waar het communicatie centrum was. Dit was net een week in gebruik genomen. Ze kregen uitleg wat er gebeurde als er een telefoontje binnenkwam. We zagen 3 verschillende monitoren, een waar ze de gegevens invulde, een met de plattegrond, en een met de gegevens van de politiewagens in de buurt. Ze legden uit wat ze moesten doen als ze per ongeluk het alarmnummer 911 belden. Iedereen riep dat je moest opleggen, maar dat was niet het goede antwoord. Blijkbaar zijn ze dan verplicht om toch een wagen naar dat adres toe te sturen, dus je kon beter terugbellen en zeggen dat je een fout had gemaakt. Ze zagen een galerij met foto's van agenten die omgekomen waren tijdens het uitoefenen van hun beroep, en natuurlijk uitleg over het pistool en de wapenstok die de agent op zak had. Hierna kregen we pizza en drinken en rende ik even terug naar mijn auto om opnieuw geld in de parkeermeter te gooien. Daarna mochten ze weer terug naar het gerechtsgebouw en kreeg iedere klas een rechtszaal ter beschikking. De kinderen hadden op school een schijnproces voorbereid. De meeste kinderen hadden allemaal een rol en de kinderen die dat niet wilden werden de jury. Zij wisten ook echt niet wat er aan de hand was in dit proces. Er was een echte politieman en een openbare aanklager aanwezig. Die hielpen de klas met alle personen op de goede plek neer te zetten. Dus de rechter op het hoogste plekje met naast hem de griffier, voor hem de aanklager, de gedaagde, de verdediger, de persoon die alles moet typen, iemand die de eed moet afnemen, een paar advocaten en natuurlijk de jury. De zaak ging om een gestolen backpack van een jongen uit een winkelcentrum, door een klasgenoot. Er kwamen verschillende getuigen aan het woord. Zo ook Maaike, zij was de vriendin van de verdachte en werd ook officieel ingezworen door haar rechterhand omhoog te houden en te beloven dat ze de waarheid zou spreken. Hierna moest ze in de getuigenbank plaatsnemen en vragen beantwoorden van de aanklager en de verdediger. Dit alles stond op een script. Na iedereen aangehoord te hebben moest de jury zich terug trekken, en beraden op het vonnis in de echte jurykamer. Toen ze terugkwamen waren ze tot een unanieme uitspraak gekomen. Ze vonden de verdachte niet schuldig, en dus kwam ze vrij. Gelukkig maar. Het werd een uitgelaten stemming in die zaal, want iedereen was opgelucht, totdat de bode een echte rechter had gevonden en ineens met luide stem riep dat iedereen moest gaan staan. Je had die gezichten moeten zien. Gelukkig was de rechter heel aardig en iedereen mocht nadat ze hun namen hadden genoemd opnieuw vragen stellen. Ieder antwoord leidde tot een nieuwe vraag en uiteindelijk begonnen de publieke bankjes vol te lopen met mensen voor het volgende proces, en werden we uiteindelijk toch naar buiten gewerkt. Iedereen liep naar de bus, en wij naar onze auto. En wat voor leuke verassing zat er onder de ruitenwisser; jawel hoor een parkeerbon van $31.00 omdat ik 25 minuten te lang geparkeerd stond. Stomme wetten ook.
Tja, volgend schooljaar moet Maaike naar de Middle School. Hier duurt een Elementary school van grade K (Kindergarten) tot en met 5th. Dat is in gewoon Nederlands van groep 2 tot en met groep 7. Dan volgt 3 jaar de Middleschool dus 6th - 8th oftewel groep 8 en de 1e en 2e van de middelbare school. Volgens mij doen ze dat expres zodat alle hormonen die door die kinderen gaan gieren op een plek bij elkaar gehouden kunnen worden. Daarna gaan ze naar de 4 jaar durende Highschool en zijn ze in 9th, een Freshman, 10th een Sophomore, 11th een Junior en in 12th een Senior. Maar zover is het nog lang niet, want Maaike moet eerst naar 6th grade.
Ook hiervoor geldt, net als bij de elementary school, dat je je moet aanmelden bij je buurt school. Voor ons is dat Bret Harte maar we mochten ook bij scholen in de directe omgeving rondkijken en als je dat wilt daar je voorkeur aan geven. Op het aanmeldingsformulier moet je tenslotte niet alleen je 1e, maar ook je 2e en 3e keus opgeven. Liever wilde Maaike naar Castillero omdat dat een school met meer artistieke vakken zoals dans, theater, muziek en kunst is, maar het mocht niet zo zijn. Ze is dus ingedeeld in de school waar onze wijk bij hoort. Het maakt haar allemaal niet zoveel uit lijkt het, ze kent inmiddels genoeg kinderen die ook naar Bret Harte gaan.
Ze zullen geen ballen en springtouwen meer hebben, en speeltoestellen zijn daar ook niet te bekennen, maar bankjes om op te kletsen. Volgens mij zal het een grote verandering zijn, het leerlingen aantal was op Simonds school nog 600, op Bret Harte is dat al verdubbeld naar 1200. En dan heb ik het nog niet gehad over de aanvangstijden. De bel gaat om 8.15 uur i.p.v. 9.05 uur, en dat is voor mij ook een hele aanpassing.
Tjonge jonge, jullie zullen allemaal wel van de varkensgriep gehoord hebben, tenzij je in een ondergrondse grot woonde.
Het uitbreken van dit virus wordt hier breed uitgemeten in de media, alle kranten, radiozenders en TV stations hebben het erover. Zeker nu het net het cijfer 5 heeft gekregen van de WHO; het op een na hoogste cijfer voordat het een pandemie genoemd zal worden. Edwin heeft ingelaste meetings omdat ze zeker willen zijn dat alle orders eventueel vervroegd uitgeleverd kunnen worden nu het nog kan. Een highschool hier zo'n 7 kilometer vandaan, werd vandaag voor een week gesloten omdat er bij een leerling de varkensgriep was geconstateerd. En dan klinkt het toch wel erg dichtbij. Maaike heeft een video op school gezien. Bij Bas werd er ook extra over gesproken in de klas.
Vandaag kwamen de kinderen thuis van school met een brief van het San Jose Unified School District. Dat is het overkoepelend orgaan waar de meeste San Jose scholen bij horen. Hierin kregen we advies over wat je wel en niet moet doen. Het voornaamste is dat we zieke kinderen thuis moeten houden. Mochten ze griep verschijnselen hebben, moeten we het onze dokter en school laten weten. Maar vooral niet naar school sturen. We moeten regelmatig onze handen minimaal 20 seconden wassen. Dit kan je timen door 2 keer "Happy Birthday" te zingen. Vooral papieren zakdoekjes gebruiken In de binnenkant van je elleboog niezen. Je ogen, neus en mond niet teveel aanraken. Verder moet je je tandenborstel weggooien nadat je hersteld bent van je verkoudheid of griep. Gebruik keukenrollen, en geen stoffen doekjes, voor het schoonmaken van dingen en gooi ze daarna weg. Gebruik desinfecterende wipes voor het schoonmaken van klinken, afstandsbedieningen, tafels, computer muizen en telefoons. En maak deze dingen geregeld schoon. Met andere woorden; maak er geen zwijnenstal van.
Alsof dat briefje nog niet genoeg was, er stond ook nog iemand op mijn antwoordapparaat van het school district, om ons te melden dat ze alles onder controle hadden, en of we het briefje van onze kinderen ontvangen hadden. En we kregen daarna ook nog een email van hen met dezelfde informatie. Toch heb ik hier in de buurt nog niet veel mondkappen gezien, maar wie weet hoelang dat nog duurt.
Dit varkentje moeten we met z'n allen goed wassen, anders krijgt het waarschijnlijk nog een flink krulstaartje.
Saskia heeft de afgelopen weken een musical cursus doorlopen, en vanavond was de uitvoering. Terwijl Saskia na afloop met de meiden nog wat aan het drinken is, vond ik het leuk om alvast deze blog over haar te schrijven.
De cursus was eigenlijk een vervolg van de toneel en dans cursus die ze eerder heeft gedaan met Nederlandse vriendinnen. Met Meike en Elies heeft ze recent een musical cursus gevonden die wordt gegeven door Pat, de piano lerares van Marieke, de dochter van Meike. Elke week hadden ze anderhalf uur les in een muziek centrum, met een groepje van vijf. In eerste instantie waren de lessen een combinatie van toneel en muziek, maar de laatste weken zijn het voornamelijk zanglessen geworden.
Vanavond waren famile en vriendinnen uitgenodigd om in het achterzaaltje van de plaatselijke Round Table pizzeria te komen luisteren naar de voortgang. Er was een programma in elkaar gezet, met 2 solo's van ieder, en tussendoor gezamenlijke liederen. Van tevoren heeft Marieke haar piano kunsten vertoond, en tussendoor heeft Pat ook nog wat gezongen.
Wat waren wij trots op allemaal, geweldig om zo te kunnen zingen en de moed te hebben voor een groep op te treden! Natuurlijk was het ook humoristisch, de geluidsinstallatie piepte, de band werd verkeerd aangezet, de begeleiding op piano was klungelig, en dit allemaal achterin een pizza toko in een zaaltje van 20 vierkante meter met tapijt. Maar dat mocht natuurlijk de pret niet drukken, we hebben genoten van de avond. Bas en Maaike hebben trots naar hun moeder gekeken, ze deelden rozen uit na Sas d'r uitvoering van The Rose, ik heb vol trots geluisterd naar mijn vrouw, en de pizza tijdens de intermissie was ook nog lekker.
En voor de nieuwsgierigen, hierbij een stukje van mijn idool (There are worse things I can do, uit Grease):
En natuurlijk gaat ze volgend jaar meedoen met de voorrondes van de echte Idols...
Als je een 5th grader (groep 7) bent zoals Maaike nu, dan ga je via de school op science camp naar Camp Campbell. Vanaf het begin van het schooljaar wordt er al over gesproken wie bij wie gaat slapen, en een week voordat het zover is maken ze elkaar nog gekker. We moesten alles, maar dan ook alles van naam en school voorzien. En dan niet alleen de slaapzak en het kussen, maar ook de tandenborstel, sokken en badpak. Want het kamp was samen met nog een andere school uit San Jose en de kinderen werden door elkaar gehusseld. Je bleef alleen wel bij je partner die je had opgegeven. Gelukkig waren het leuke kinderen.En dan eindelijk was het zover; dinsdag vertrokken alle 5th graders met de schoolbus naar Boulder Creek. Gelukkig zou het droog blijven, maar echt warm was het niet. 's-Avonds koelt het af tot rond het vriespunt. Maar ja wat wil je het is tenslotte Januari. Het is een kamp op z'n Amerikaans. En dan bedoel ik dat ze heel erg veel leiders rond hebben lopen, dat er vooral niets fout kan gaan. Voor alle buitenactiviteiten hebben ze een fieldleader. Iedere cabin had een cabinleader. Die slaapt in het midden op een gewoon bed als een soort oppas, met 12 meiden om haar heen in stapelbedden. De kinderen gingen om 21.00 uur naar bed, en moeten om 21.30 uur stil zijn en slapen. Als ze dat doen hebben ze een coupon verdient. Zo niet dan moeten ze een coupon inleveren. Ook voor het schoonhouden van de cabins krijgen ze coupons. De cabins die op het eind van het kamp de meeste coupons hebben mogen als eerste kiezen uit verschillende activiteiten. Dat waren o.a. steile wand klimmen, pijl en boog schieten, ziplijn, of de slangen voeren. Als ze gingen douchen, dan moeten ze een badpak aan, want anders kan je aanstoot geven aan de andere meiden. Er stond een leraar in het midden van de douches om alle handdoeken van de meiden aan te reiken. Dit kamp ging voornamelijk over de omgeving en de beesten waar ze zich in bevinden, en ze kregen uitleg over het milieu. Na het eten moeten ze ook allemaal hun afval scheiden, dus de sla zonder dressing apart van de sla met dressing, het vlees weer apart van de koolhydraten en het water in een aparte ton. Al het bruikbare wordt gerecycled. In de grote recyclebakken zitten weer wormen, en die maken er dan weer aarde van. Ook dat is een les, ze horen over de bomen die daar groeien, het water wat door het kamp stroomt en de mensen die er geleefd hebben. Ze gaan op een nacht hike, en leren dan hoe je beter kunt ruiken en horen. Tijdens een hike overdag, moeten ze mbv een kompas, een route afleggen. En natuurlijk kan een kamp niet zonder een bonte avond. Ook die is er de laatste avond bij het kampvuur. Er worden stukjes voorgedragen, liedjes gezongen en de begeleiding zong ook nog een lied voor de campers en volgens Maaike moest iedereen (ook de jongens) huilen omdat het zo'n mooi lied was. Ze heeft het geweldig gehad, ze raakte niet uitgepraat toen ze weer thuis was. Nu nog zingt ze de liedjes over de redwood trees en zijn sapstroom en de bananenslak. Wanneer komen de kampen waar je met doperwten gooit, s’-nachts stiekum naar de jongens toe gaat en waar je met wallen onder je ogen vandaan komt, of zijn die alleen in Nederland?
Opa en Oma zijn al bijna een week weg, en ik wil toch ook een beetje opschrijven wat we na onze Arizona trip nog samen hebben gedaan. We zijn, zoals we met de meeste logees doen, naar de top van Mount Umunhum gereden en hebben een stukje gewandeld, waarna je bij een heldere dag een goed uitzicht krijgt over Sillicon Valley met daarachter de baai van San Francisco. We hebben een zondagmiddag in de Uvas canyon gelopen. Dat is hier ook heel dichtbij. Hier moesten we ook over een beekje lopen, maar deze keer lagen er gewoon bruggetjes. We liepen naar de watervallen en toen weer terug. Ineens zagen we tot onze stomme verbazing hele grote klieken van lieveheersbeestjes. Echt honderden bij elkaar, ze zaten op de boom en op de grond op de dorre bladeren. Blijkbaar overwinteren deze beestjes. Ze komen bij elkaar in de herfst om hun winterslaap te houden. Ze waren redelijk sloom, maar ja, dat zou ik ook zijn als er ineens een of andere dwaas zijn flitslamp boven mijn bed zou houden. Je kon een route volgen die je langs allerlei planten bracht en daar kreeg je dan uitleg over. Het was nu soms moeilijk te zien maar in het voorjaar en de zomer zullen we hier nog wel eens een keer terugkomen. Waarschijnlijk zijn de lieveheersbeestjes dan verdwenen.
Het laatste weekend waren de kinderen vrij i.v.m. Dr. Martin Luther King Jr. day . We besloten om maar niet naar Tahoe te gaan zoals in eerste instantie gepland, want Jannie en Geert vonden de zon lekkerder dan de kou, en sneeuw en ijs hadden ze al gezien. Dus ging de route naar het zuiden. Eerst naar het Monterey Bay Aquarium, van daaruit naar Carmel.Daar hebben we wat rondgeslenterd en een ijsje gegeten. Toen weer naar het restaurant Nepenthe om een kop thee te gaan drinken, maar bij nader inzien hebben we de thee omgewisseld voor een heerlijke fles witte wijn en wat kleine hapjes. Hierna door naar de Julia Pfeiffer waterval op het strand en daar hebben we van een prachtige zonsondergang genoten. Het vervelende hiervan is dat het daarna meteen donker is en we over de bochtige weg van de Hwy 1 naar ons hotel in San Simeon reden. De volgende dag hadden we een tour gepland in Hearst Castle. Jannie en Geert namen tour 1, en wij deden tour 2. Wij hadden tour 1 tenslotte al een keer gedaan. We kregen nu voornamelijk de gastenkamers van het Casa Grande te zien, net als de immense keuken, de bibliotheek en de werkkamer van William Hearst.
Hierna reden we terug over de Hwy 101 richting de Pinnacles. Maar na een tankbeurt werden we aangehouden door de politie, en kregen een boete voor te hard rijden. Ben benieuwd hoeveel ons dat gaat kosten.
De Pinnacles zijn ontstaan nadat 23 miljoen jaar geleden een vulkaan uit is gebarsten en daarna door de bekende San Andreas Fault een stuk van de vulkaanwand verschoven is tijdens een aardverschuiving. Het restant zijn de monolieten en de muren van de grotten. Omdat we de Balcony tour in de Pinnacles wilden lopen, ben je verplicht om ieder een zaklamp mee te nemen, want je loopt/kruipt echt door een grot. De route was behoorlijk smal en de zaklamp was inderdaad nodig, in ieder geval om anderen bij te schijnen waar je je voeten neer moest zetten. Hierna kwamen weer aan de andere kant uit en een grote cirkel buitenom bracht ons uiteindelijk weer bij de auto net voordat het donker werd. En zijn we verder door naar huis gereden.
De volgende dag was dinsdag en de kinderen hadden gelukkig ook nog vrij omdat het een studiedag was, dus konden we mooi de inauguratie van Barack Obama kijken voor de televisie. Ik vond het toch wel heel speciaal om deze historische gebeurtenis hier mee te maken.
Op woensdag gingen de kinderen weer naar school en Jannie en Geert vlogen weer naar Nederland. Zowel voor hen als voor ons begon het gewone leventje weer van school, werken, projecten en afspraakjes. Ach ja, de pret kan natuurlijk niet eeuwig duren en dat dacht het weer ook, vanaf woensdag begon het hier te regenen, terwijl het de hele tijd bovengemiddeld warm en zonnig is geweest. Hoezo geluksvogels...
Om centraler in het land te zitten met een groene omgeving om ons heen, hebben we nu tijdelijk een huis in Zeist gehuurd.
