Wicked
Omdat de kinderen Spring break hadden, en we deze keer niet op vakantie gingen, konden we andere dingen doen. We hebben gewinkeld.
De kinderen groeien echt overal uit, dus nu kon ik ze meenemen en dat winkelt een stuk makkelijker. Nieuwe broeken, shirtjes, bloesjes, en schoenen.
We zijn 2 keer naar de bioscoop geweest, beide keren een 3D-film, en als topper gingen we vrijdag naar San Francisco.
We kwamen in de namiddag in San Francisco aan en zagen het mooie oude stadhuis waar we naar binnen zijn gelopen. Het is vrij toegankelijk nadat je door een metaaldetector bent gegaan.
Het is een heel mooi gebouw. Het heeft een grote koepel en een imposante trappartij.
Er waren veel mensen bezig om de benedenverdieping aan te kleden voor een feest. De foto's zijn niet echt optimaal omdat deze met mijn i-phone zijn gemaakt, maar het geeft een goede indruk.
Naderhand nog even lekker gegeten en toen lopend naar het theater gegaan.
We gingen naar de alom geprezen musical Wicked. Hierin wordt het verhaal verteld wat er gebeurde voordat Dorothy in het land Oz (van de Wizard of Oz) terechtkwam.
Het speelt zich af in het mooie oude Orpheum theater wat voor het eerst in 1926 open ging en waar we echt geen foto's mochten maken.
Het is een hele leuke musical waarin mooi gezongen en goed geacteerd werd.
De musical is heel recent, en het grappige is dat het veel later geschreven is dan Oz.
We reden om 11 uur weer naar huis. Maar wel met de kennis waarom de vogelverschrikker, de leeuw en de blikken man zijn wie en wat ze zijn.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kunst, musical, San Francisco, Vakantie
Geschiedenis van Pompoenen snijden
De traditie van pompoenen snijden begon niet met het snijden van pompoenen, maar met het uitsnijden van bieten, aardappelen en knolrapen.
De geschiedenis gaat 2000 jaar terug toen de Kelten 1 november vierden omdat toen het oogsten begon net zoals de winter, en dus ook de dood.
Honderden jaren geleden waren de Ieren de eerste die Jack O' Lanterns maakten die synoniem staat voor de traditie van Halloween.
De naam Jack O' Lantern die hier gebruikt wordt voor de uitgesneden pompoen was oorspronkelijk Jack of the Lantern.
Deze naam refereert naar een figuur genaamd Stingy Jack, die allerlei trucjes met iedereen uithaalde inclusief een met de duivel.
Stingy Jack dronk veel, en toen hij na een avondje drinken huiswaarts keerde, probeerde de duivel hem de hel in te praten. Jack die niet van plan was om dood te gaan, overtuigde de duivel om in een bijgelegen appelboom een appeltje voor hem te plukken. De duivel klom in de holle stam en Jack sneed vlug een paar kruizen in de stam. Hierdoor kon de duivel er niet meer uit. De boze, en beetgenomen duivel eiste dat Jack hem eruit liet, maar Jack liet hem eerst een belofte doen. Hij wilde dat de duivel nooit zijn ziel zou meenemen in de hel wanneer hij overleed. Dit beloofde de duivel en Jack liet hem vrij.
Nadat Jack overleed, werd hij geweigerd in de hemel, maar zoals de duivel had beloofd, hij werd ook niet in de hel toegelaten.
Vandaar dat Jack gedwongen was om in de wereld als een geest te blijven ronddwalen. Jack hield altijd een knolraap vast en de duivel gooide nog een gloeiend kooltje achter hem aan. Dit stopte Stingy Jack in de knolraap, en zo was de Jack O' Lantern geboren.
De Ieren namen de mythe van de Jack 'O Lantern over en sneden gezichten uit allerlei soorten voedsel. Het voorwerp moest groot genoeg zijn om een gezicht uit te kunnen snijden, zodat de slechte zielen (en Stingy Jack) werden afgeweerd als Halloween kwam.
Toen de pompoenen in Noord Amerika werden ontdekt, ontdekte men ook dat je hieruit veel makkelijker gezichten kon snijden dan uit de knolrapen, aardappels of bieten.
Toen de golf Ierse immigranten rond 1800 naar Amerika kwam, brachten ze ook de traditie van Halloween en de Jack O' Lanterns mee.
Het wordt nu dus al meer dan een eeuw over het hele continent gevierd.
Maar ook hier staat de vooruitgang niet stil. Er zijn nu gemotoriseerde mesjes verkrijgbaar, en zelfs de pompoen is te koop in kunststof, zodat hij ook niet meer vergaat, en je het volgend jaar weer van je kunstwerk kunt genieten.
En nu maar hopen dat Stingy Jack aan de andere kant van het continent blijft.
Happy Halloween!!!
Labels: Amerika, dagelijkse dingen, feestdagen, huis
Sociaal netwerk
Afgelopen week kregen wij het bericht dat er iemands echtgenoot onverwacht en dus zeer plotseling op 52 jarige leeftijd was overleden. Zijn echtgenote is lid van ons tennisteam en al snel ging er een mailtje rond wat we voor haar zouden doen.
Iedereen was het ermee eens dat er een bijdrage van ieder van ons zou komen voor een bloemstuk of een donatie naar een voor hen te beslissen goed doel.
Tot zover is dit nog wel hetzelfde als in Nederland.
Het tweede mailtje dat dan ook meteen rondgaat is voor mij anders.
Hierin wordt gemeld dat we ook iets ondersteunends voor Connie en haar dochter moeten doen. En prompt komt er een stortvloed aan mailtjes dat we dus voor het avondeten voor hen gaan zorgen. Wie daaraan mee wil doen kan zich kenbaar maken aan een contactpersoon en die verzameld alle namen. En oh ja, de dochter is vegetarisch dus daar moeten we dan natuurlijk ook rekening mee houden.
De volgende dag komt er weer een mailtje met daarop de data waarop iedereen zijn dag staat wanneer hij/zij voor die warme maaltijd zal zorgen.
De laatste datum stond toen al 4 weken verder, op 9 november!
Dat is volgens mij in Nederland niet denkbaar. Misschien als je bij een kerk hoort dat dat nog voorkomt, maar verder niet. Iedereen roept wel hoe zielig het voor je is, of "Als we kunnen helpen, laat maar weten", maar van deze spontane sociale akties heb ik nog nooit gehoord.
Wie zegt dat Amerikanen oppervlakkig zijn, hebben zelf nog nooit dieper gekeken dan de bovenkant, want daaronder zitten heel veel sociale netwerken, en niet alleen bij overlijdens, maar ook bij ziektes of ander persoonlijk leed.
Misschien komt het omdat in Nederland iedereen verwacht dat de overheid maar moet helpen, en zelf niet hoeft te helpen omdat "we toch al die sociale bijdrages moeten betalen". Ik weet het niet, maar ik vind deze aanpak toch wel heel persoonlijk en waardeer het heel erg.
Wie weet er nog een lekker vegetarisch gerecht?
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, San Jose, vrienden
Bronco Night
Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard).
Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon".
De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond.
Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden.
Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat.
Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet
bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet.
Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel.
Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen.
Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond.
De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen.
Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen."
Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, dansen, kinderen, San Jose, school, Uitjes
Free Dress?
Maaike zit sinds dit jaar dus op Bret Harte Middle School. Afgezien van de hoeveelheid huiswerk die ze krijgt gaat alles prima. Toch is er een klein probleem.
Op de Elementary school waar ze eerst zat hadden ze schooluniformen. Heel makkelijk, gewoon een blauwe broek of rok, en een poloshirt in de kleuren, wit, rood, groen of blauw.
Op de nieuwe school heeft ze free dress. Dat betekent dus dat je zelf je kleren kunt uitkiezen. Nou ja dat ook weer niet helemaal, er zijn toch nog regels, zoals;
- Pyjama's of ander slaapmateriaal,
- Obscene woorden of plaatjes, etnische of religieuze zinnen op kleding,
- Hoedjes, haarbedekking, haarbanden of zonnekleppen,
- Meer dan 1 rood of blauw kledingstuk,
- Sportkleding anders dan uitgegeven door en voor de school,
- Kleding, kleuren die relatie kunnen hebben met gangs,
- Korte rokken of broeken,
- Kapotte of gemaakte openingen in kleding,
- Geen doorkijk kledingstukken,
- Blote buiken; de onderkant van een shirt moet het onderste kledingstuk bedekken,
- Jassen of truien om foute kledingstukken te bedekken,
- Kettingen of grote juwelen,
- Blote voeten of teenslippers.
Dit is allemaal niet toegestaan, en dan zijn er ook nog de volgende regels;
- Broeken moeten boven het heupbeen zitten, met een riem, en ondergoed mag niet zichtbaar zijn,
- Onderkant van kledingstukken moeten bij een gestrekte hand langs het lichaam, het lijf bedekken,
- Schoeisel moet dichte tenen hebben,
- De hemdjes moeten minimaal 5cm brede schouderbandjes hebben.
Op dit moment is Maaike 1 keer aangesproken op haar hemdjurkje. Het hemdje dat eronder zat had dus te smalle bandjes, maar dat bleef alleen nog maar bij een waarschuwing.
Gisteren echter kwam ze naar de auto gelopen in haar sportbroek.
Was ze zich na haar 1ste uur PE (=gym) aan het omkleden in een broek die ze al vaker aan heeft gehad. Maar deze keer keek weer een andere juf en riep haar met; "He, miss Holland! Je weet toch wel dat we een regel hebben dat er geen gaten toegestaan zijn op je bovenbeen? Heb je nog een ander kledingstuk bij je?"
Nee dat had ze niet, dus moest ze de rest van de dag in haar sportbroek rondlopen. Want dat is het gevolg van afgekeurde kleding. Mocht je die ook niet (bij je) hebben, dan moet je naar het kantoor en moet je een kledingstuk lenen van de school.
Ze vind het allemaal maar stom en trekt zich er gelukkig niet veel van aan.
Dat is ook een reden waarom Björn Borg hier helemaal niet bekend is, want er liggen echt genoeg riemen in de school om alles strak aan te trekken.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, San Jose, school
Gerechtsgebouw
Afgelopen week ging Maaike op schoolreis naar het San Jose Courthouse en de San Jose Police Department.
Ik mocht ook mee. Ik kon kiezen of ik zelf, of met de schoolbus mee wilde rijden. Nou daar hoef ik niet lang over na te denken, laat mij maar zelf rijden. Behalve dat een groep uitgelaten kinderen op schoolreis nogal wat decibellen kunnen veroorzaken, zijn die bussen alles behalve comfortabel te noemen. Omdat ik zelf reed mocht ik Maaike ook meenemen. Deze keer waren er opvallend meer vaders mee.
Het Gerechtsgebouw ligt midden in San Jose, en daar moet je, in tegenstelling tot de rest van San Jose, parkeergeld betalen. De parkeermeters kunnen voor maximaal 2 uur gevuld worden met alleen maar muntgeld.
Voordat we bij het gerechtsgebouw naar binnen mochten moesten we door een metaaldetector. Fototoestellen zijn uit den boze, en rechters willen zeker niet op de foto.
Bij een rechtszaal aangekomen mochten we naar binnen als we heel stil gingen zitten. Er was een rechtszaak aan de gang tegen iemand die niet was komen opdagen bij de rechtbank, terwijl ze gedagvaard was. Zij werd hiervoor ondervraagd en uiteindelijk verliet de jury de zaal, daarna de aanklager en de verdachte met beide advocaten, om op een andere dag terug te komen.
Hierna zaten wij alleen nog in de zaal en toen kwam de rechter in haar toga naar de kinderen en sprak ze toe. De kinderen vroegen voornamelijk dingen over de rechtszaak en zij gaf rustig antwoord waarom iedereen daar was, en wie waar in de zaal zat.
Hierna gingen we naar een ander, ernaast gelegen gebouw; het politiestation. We werden ontvangen door een paar agenten, die de kinderen vroegen wie de wetten maakten, wie ze moest opvolgen, wat als niemand dat zou doen, en wie dat dan in de gaten hield, enz. Kortom de democratische rechtsstaat in kindertaal.
We kregen een rondleiding door het gebouw, zagen de ruimte waar ze iedere morgen hun briefing kregen, zagen de garage met de auto's waar de kinderen in mochten. We bekeken een ruimte waar het communicatie centrum was. Dit was net een week in gebruik genomen. Ze kregen uitleg wat er gebeurde als er een telefoontje binnenkwam. We zagen 3 verschillende monitoren, een waar ze de gegevens invulde, een met de plattegrond, en een met de gegevens van de politiewagens in de buurt. Ze legden uit wat ze moesten doen als ze per ongeluk het alarmnummer 911 belden. Iedereen riep dat je moest opleggen, maar dat was niet het goede antwoord. Blijkbaar zijn ze dan verplicht om toch een wagen naar dat adres toe te sturen, dus je kon beter terugbellen en zeggen dat je een fout had gemaakt.
Ze zagen een galerij met foto's van agenten die omgekomen waren tijdens het uitoefenen van hun beroep, en natuurlijk uitleg over het pistool en de wapenstok die de agent op zak had.
Hierna kregen we pizza en drinken en rende ik even terug naar mijn auto om opnieuw geld in de parkeermeter te gooien.
Daarna mochten ze weer terug naar het gerechtsgebouw en kreeg iedere klas een rechtszaal ter beschikking. De kinderen hadden op school een schijnproces voorbereid.
De meeste kinderen hadden allemaal een rol en de kinderen die dat niet wilden werden de jury. Zij wisten ook echt niet wat er aan de hand was in dit proces.
Er was een echte politieman en een openbare aanklager aanwezig. Die hielpen de klas met alle personen op de goede plek neer te zetten. Dus de rechter op het hoogste plekje met naast hem de griffier, voor hem de aanklager, de gedaagde, de verdediger, de persoon die alles moet typen, iemand die de eed moet afnemen, een paar advocaten en natuurlijk de jury.
De zaak ging om een gestolen backpack van een jongen uit een winkelcentrum, door een klasgenoot.
Er kwamen verschillende getuigen aan het woord.
Zo ook Maaike, zij was de vriendin van de verdachte en werd ook officieel ingezworen door haar rechterhand omhoog te houden en te beloven dat ze de waarheid zou spreken. Hierna moest ze in de getuigenbank plaatsnemen en vragen beantwoorden van de aanklager en de verdediger. Dit alles stond op een script.
Na iedereen aangehoord te hebben moest de jury zich terug trekken, en beraden op het vonnis in de echte jurykamer. Toen ze terugkwamen waren ze tot een unanieme uitspraak gekomen. Ze vonden de verdachte niet schuldig, en dus kwam ze vrij. Gelukkig maar. Het werd een uitgelaten stemming in die zaal, want iedereen was opgelucht, totdat de bode een echte rechter had gevonden en ineens met luide stem riep dat iedereen moest gaan staan. Je had die gezichten moeten zien.
Gelukkig was de rechter heel aardig en iedereen mocht nadat ze hun namen hadden genoemd opnieuw vragen stellen. Ieder antwoord leidde tot een nieuwe vraag en uiteindelijk begonnen de publieke bankjes vol te lopen met mensen voor het volgende proces, en werden we uiteindelijk toch naar buiten gewerkt.
Iedereen liep naar de bus, en wij naar onze auto. En wat voor leuke verassing zat er onder de ruitenwisser; jawel hoor een parkeerbon van $31.00 omdat ik 25 minuten te lang geparkeerd stond. Stomme wetten ook.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, San Jose, schoolreisje
Varkensgriep
Tjonge jonge, jullie zullen allemaal wel van de varkensgriep gehoord hebben, tenzij je in een ondergrondse grot woonde.
Het uitbreken van dit virus wordt hier breed uitgemeten in de media, alle kranten, radiozenders en TV stations hebben het erover. Zeker nu het net het cijfer 5 heeft gekregen van de WHO; het op een na hoogste cijfer voordat het een pandemie genoemd zal worden.
Edwin heeft ingelaste meetings omdat ze zeker willen zijn dat alle orders eventueel vervroegd uitgeleverd kunnen worden nu het nog kan.
Een highschool hier zo'n 7 kilometer vandaan, werd vandaag voor een week gesloten omdat er bij een leerling de varkensgriep was geconstateerd. En dan klinkt het toch wel erg dichtbij.
Maaike heeft een video op school gezien. Bij Bas werd er ook extra over gesproken in de klas.
Vandaag kwamen de kinderen thuis van school met een brief van het San Jose Unified School District. Dat is het overkoepelend orgaan waar de meeste San Jose scholen bij horen.
Hierin kregen we advies over wat je wel en niet moet doen.
Het voornaamste is dat we zieke kinderen thuis moeten houden. Mochten ze griep verschijnselen hebben, moeten we het onze dokter en school laten weten. Maar vooral niet naar school sturen.
We moeten regelmatig onze handen minimaal 20 seconden wassen. Dit kan je timen door 2 keer "Happy Birthday" te zingen.
Vooral papieren zakdoekjes gebruiken
In de binnenkant van je elleboog niezen.
Je ogen, neus en mond niet teveel aanraken.
Verder moet je je tandenborstel weggooien nadat je hersteld bent van je verkoudheid of griep.
Gebruik keukenrollen, en geen stoffen doekjes, voor het schoonmaken van dingen en gooi ze daarna weg.
Gebruik desinfecterende wipes voor het schoonmaken van klinken, afstandsbedieningen, tafels, computer muizen en telefoons. En maak deze dingen geregeld schoon. Met andere woorden; maak er geen zwijnenstal van.
Alsof dat briefje nog niet genoeg was, er stond ook nog iemand op mijn antwoordapparaat van het school district, om ons te melden dat ze alles onder controle hadden, en of we het briefje van onze kinderen ontvangen hadden.
En we kregen daarna ook nog een email van hen met dezelfde informatie.
Toch heb ik hier in de buurt nog niet veel mondkappen gezien, maar wie weet hoelang dat nog duurt.
Dit varkentje moeten we met z'n allen goed wassen, anders krijgt het waarschijnlijk nog een flink krulstaartje.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, Instanties, kinderen, San Jose, school
Edje naar de garage
Zoals de meeste van jullie wel weten is een van onze auto's een cabriolet, of convertible zoals dat hier heet. Want als je er ergens veel gebruik van kunt maken dan is het hier wel, in het zonnige Californië. En dat doen we dan ook gretig.
Heerlijk om in deze tijd met het dak eraf rond te rijden. Het is nu gemiddeld rond de 21 graden en uit de wind in het zonnetje rondrijden geeft een heerlijk vakantiegevoel. Zelfs na bijna 4 jaar geeft het me dat nog.
Maar, wat wil het geval? Gisterenavond wilde Edwin weg met de auto, overdag was het dak eraf geweest, dus eerst moest het dak er weer op.
Alleen deze keer bleef het dak halverwege steken en wilde niet meer voor en achteruit. Ja, heel luxe, dit dak gaat automatisch, gewoon een kwestie van de knop ingedrukt houden.
Na dat nog een paar keer opnieuw geprobeerd te hebben, gaven we het op en probeerden het manueel. Boekje uit het handschoenenkastje, verborgen klepjes met gereedschap zoeken. Dit alles zonder geluk. Wel konden we het dak weer opvouwen, alleen ging de klep niet meer op slot en de kofferbak gaat niet meer open.
Tja, wat doe je dan in zo'n geval? Juist, je neemt de andere auto, slaapt er een nachtje over en belt de volgende dag de garage.
Je vraagt of je ermee langs kunt komen, het is tenslotte mooi weer, dus een echte straf is het niet. Maar nee hoor, je moet de Audi Assist bellen en die staan je keurig te woord. De eerste vraag is of je veilig bent en daarna vragen ze je Vin-nummer (=Vehicle Identification Number). Ze weten meteen welke auto het is en hebben al je andere gegevens.
Zij bellen een ophaalservice en een uur later wordt de auto opgehaald en gebracht naar de garage van mijn keuze. Kosteloos. Hebben we dan toch teveel betaald bij de aanschaf? Misschien, maar het is zo’n lekkere auto, en hij is nu op weg naar de garage.
We hopen maar dat hij snel weer terug komt, want het mooie weer houdt nog wel even aan.
Labels: Amerika, auto, Californië, dagelijkse dingen
Rode eieren en Gember
Vorige week waren we uitgenodigd bij een Red Egg and Ginger party door een collega van Edwin, die net bevallen was.
Het is een Chinees feest om te vieren dat de baby een maand oud geworden is. Dit stamt natuurlijk uit het verleden toen er nog veel baby’s overleden vlak na de bevalling.
Nadat het een maand geworden is mocht je toch wel aannemen dat het kind langer blijft leven en dan is er dus reden voor een feest. Traditioneel werd dan ook pas de naam van het kind bekend gemaakt, maar dat was hier niet het geval, we wisten al dat het meisje Sydney heette.
Traditioneel was dit ook de tijd om de moeder weer deel te laten nemen aan de wereld. Men dacht dat kraamvrouwen erg zwak waren en dat ze vooral niet oververmoeid moesten raken en ook niet met de bacteriën van de buitenwereld in aanraking moesten komen. Behalve rust, dronken ze ook altijd een voedzame bouillon gemaakt van varkenspoten, azijn en gember.
Volgens de traditie mogen de gasten natuurlijk niet met lege handen vertrekken. De ouders deelden vroeger rode eieren uit, als symbool voor geluk en het leven.
De eieren en gember stonden wel op tafel, en werden ook opgegeten, maar gelukkig hadden onze gastheer en gastvrouw gewoon zakjes met
Hershey kisses om uit te delen, wat onze kinderen prima vonden.
We kwamen bij een echt Chinees restaurant aan waar een hele zaal afgehuurd was. Nadat er een foto van alle gasten werd genomen, werden we verdeeld over de tafels.
We kregen heel veel verschillende gerechten, die we geen van allen kenden, achter elkaar opgediend.
De meeste mensen bij ons aan tafel (niet Aziatische) keek elkaar steeds hulpeloos aan, omdat we niet wisten wat we nou weer zouden proeven. Het werd wel gemeld door de obers, maar dat zei ons bitter weinig.
Het ene gerecht was naar onze mening lekkerder dan het andere, maar het gerecht waar we het meest om gelachen hebben was een kipgerecht; zelfs de kop van de kip was gebakken en ook aanwezig op de schaal.
Ach, het is weer eens wat anders dan een kopje thee of koffie en een beschuit met roze of blauwe muisjes.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen
De tas
Tja, en dan krijg ik de rare opdracht van
Andrea, om aan de hele wereld mijn tas te laten zien. Erger nog, om hem om te kieperen en alles te benoemen wat erin zit. Iedere kettingbrief, hoe zielig, prachtig of wat dan ook wordt door mij linea recta naar de prullenbak gestuurd. Ik doe daar niet aan mee. Dit is net zoiets, maar onschuldiger, en op deze manier kom je weer eens wat nieuwe bloggers tegen, dus vandaar dat ik er (zij het met tegenzin) ook aan meewerk.
Want, wie zit daar nou op te wachten? Eigenlijk wil ik er ook iets anders mee doen, want wie is nou geïnteresseerd in een agenda, IPod, portemonnaie, kam, lipgloss, tampons, pleisters, zonnebril op sterkte, chequeboekje, zonnebrand, telefoon, kortingsbonnen, zakmes, vijl, fototoestel e.d.? Niemand toch, vandaar dat ik nu mijn tennistas laat zien. Is ook een tas en ik gebruik hem heel vaak, want wij zijn stereotype expats. Dat betekent in ons geval dat Edwin werkt, en ik niet. Heb ik geen tijd voor want ik moet tennissen.Het is een tas die ik gekregen heb voor mijn verjaardag. Het is een handig rugzakmodel, zodat ik hem ook makkelijk op de fiets kan gebruiken. Niet dat ik op de fiets naar de tennisbaan ga, maar het zou dus kunnen.
Daarin zit normaal gesproken mijn telefoon (nu niet want die zit in mijn andere tas), zonnebrand, tennisracket, tennisballen, tenniscap, baseball cap, en ook weer tampons en pleisters. Een telefoonlijst van onze tennismaatjes zodat we elkaar kunnen bereiken indien we iemand tekort komen. Het flesje water, haarelastiekje, pen, een sharpie en een ballenhouder.
Ernaast staat mijn andere tas om niet helemaal recalcitrant te zijn.
Dus, dat was mijn tas. Interessant? Vast niet, maar nu weten jullie in ieder geval ook dat ik tennis.
En dan geef ik nu het hengsel door aan
Christel in San Francisco,
Mirjam in Pleasanton en
Eliesin Sunnyvale. Allemaal hier relatief in de buurt, dus dames;
- Kieper je tas om en vertel wat over de tas en de inhoud.
- Plaats een link naar diegene van wie je het hengsel kreeg.
- Laat vervolgens 3 andere bloggers dezelfde opdracht uitvoeren en leg een link naar deze 3 bloggers.
Succes!
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen
De boodschappentas
Eindelijk begint het hier nu ook door te dringen, het is beter voor het milieu als je een eigen boodschappentas meeneemt naar de winkel. Je krijgt zelfs $0,03 korting op je boodschappen als je een eigen tas meeneemt. Dus dat helpt in deze tijd van economische malaise.
Normaal gesproken worden je boodschappen direct na het betalen voor je ingepakt. Automatisch gebeurt dat hier in een klein plastic zakje, maar als je papier wilt moet je dat even zeggen.Alles gaat in die kleine tasjes, met als gevolg dat zelfs een beetje boodschappen al gauw zo’n 6 plastic tasjes opleveren. Handig om weer te hergebruiken als vuilniszakje in de keuken.
De eerste keer dat ik een eigen tas meenam vonden ze dat nogal verwarrend, want wat moesten ze nu doen met het vlees, dat altijd even apart in een plastic zakje gestopt wordt i.v.m. besmettingsgevaar voor de rest van de boodschappen. Toen ik zei dat het allemaal gewoon in de grote tas mocht geloofden ze me niet helemaal en vroegen ze het dus bij ieder volgend item opnieuw. Ja, alles mag daarin. Ze vonden me maar een vreemde troela denk ik, want wie wil nou alles in een grote tas stapelen?Een andere keer liep ik met mijn karretje met boodschappen over het parkeerterrein naar mijn auto en werd, in het Engels, aangesproken door een dame die vroeg of ik Nederlandse was? Inderdaad hoe zie je dat? Kijk ik ben dan wel lang, maar om dan meteen aan te nemen dat ik Nederlandse ben? Nee hoor, antwoordde ze, nu in het Nederlands, ik herken de boodschappenkrat, dat is zo lekker Hollands. En inderdaad ik krijg zo vaak opmerkingen over de krat; wat handig, hoe doe je dat, het lijkt wel toveren, waar heb je die gehaald, en meer van dat soort opmerkingen.
Tegenwoordig wil men hier ook "groener” en dus milieubewuster leven. De waterwegen liggen vol met plastic zakjes en dat moet nu afgelopen zijn.
Bij de meeste winkels kan je nu herbruikbare tassen kopen, maar ze zijn allemaal van het kleine formaat, niet zoals wij de AH-, Super de Boer en C1000 tassen hebben.
Alleen de Costco heeft grotere formaat tassen, je kunt ze kopen in pakketten van 3 tegelijk, dus het gaat de goede kant op.
Maar nu sprak ik weer iemand die me vertelde hoe fijn dat toch was, zo'n grote Costco tas, ze waren zo handig om de opgevouwen was in te vervoeren naar de bovenverdieping want je kunt ze om je schouders hangen en dus meerdere tassen tegelijkertijd meenemen???? Ze heeft nu een tas voor elk gezinslid. En iedere keer als ze boodschappen doet vergeet ze de tassen mee te nemen, en koopt ze weer een setje bij de Costco.
Mijn hemel, snappen ze nu nog niet dat die dingen voor boodschappen zijn en dat die gewoon in de auto horen te liggen.
Het blijven ook consumeerders.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, winkels
Onze straat
Er wordt hier behoorlijk aan de weg gewerkt.
In onze straat komt nieuwe riolering, en omdat wij het 2e huis op de hoek zijn, zijn ze bij ons begonnen. Afgelopen maandag reden de shovels de straat in, en sindsdien moet ik iedere keer plannen om mijn huis in te kunnen.
Maandag kwam ik terug met een behoorlijke lading boodschappen en toen werd ik voor het eerst geconfronteerd met het feit dat ik mijn oprit, en dus mijn garage, niet in kon.
Er zat een groot gat voor onze tuin van 17 feet diep, dat is ruim 5 meter.
Toen ik de werklui vroeg waar ik moest parkeren, vertelde hij mij dat ik dat beter iets verder weg kon doen. Tja, en mijn boodschappen dan? Oh, zei hij, ik help je wel even met uitladen. Hij kwam uit zijn shovel en sjouwde mijn boodschappen naar mijn keuken. Hartstikke aardig.
De rest van de week parkeer ik, afhankelijk van waar de activiteiten zich op dat moment bevinden, maar bij de diverse buren aan de overkant.
Ik rijd nogal vaak heen en weer met alle bezigheden van de kinderen, maar ze leggen iedere keer alles even stil als ik naar buiten loop, en wijzen me waar ik het beste over kan steken. Ze houden erg veel rekening met de omwonenden.
Iedere avond wordt alles opgeruimd, het gat gedicht met platen en er wordt een soort droog asfalt tegenaan gelegd, zodat ik mijn oprit weer kan gebruiken.
De hele straat wordt natgespoten, geveegd en gevaarlijke stukken met geel lint weer opnieuw afgezet.
En de volgende ochtend om 8 uur precies, begint het gepiep van achteruit rijdende wagens weer.
Op de borden die langs de route staan, staat dat het tot 31 december van dit jaar gaat duren, maar dat blijkt bij navraag inclusief het opnieuw asfalteren van de zijstraat te zijn.
Gelukkig maar anders kocht ik ook oorpluggen op kosten van de stad.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, Instanties
De laatste vakantie week
Tja, die hebben we niet zo heel erg aktief doorgebracht.
Nadat we alle koffers weer hadden uitgepakt, konden we maandag naar de orthodontist. Bas bleek een loszittende beugel te hebben en moest daardoor wat langer in de stoel blijven.
Maaike werd bevrijd van haar "
herbst". Die heeft ze een jaar ingehad om haar onderkaak naar voren te krijgen, en haar kaak te verbreden. Het is prima gelukt en nu heeft ze alleen maar een "retainer" in haar mond om haar kaak op deze plaats te houden. Die kreeg ze dinsdag. Ze is weer ons mooie meisje.
Dinsdag zijn we ook met haar naar de dokter geweest want ze was zondagavond nogal lomp tegen een dichte! deur aan gerend. Hierdoor had ze pijn aan haar 2e teen. En jawel hoor, na een rontgenfoto bleek dat ze hem gebroken had!
Rustig aan doen dus, en tijdelijk ter verlichting een zogenaamde gipsschoen aan.
Het bleek dat die bijna overal uitverkocht waren, maar eindelijk, na een uur rondrijden, hadden we er een te pakken.
Vervolgens mocht ik ook nog naar de tandarts om een tijdelijke kroon aan te meten, die over 2 weken klaar zal zijn.
Hierna hadden we het allemaal gehad met de afspraken en hebben gewoon niets meer gedaan. Geen telefoontjes, geen afspraken, helemaal niets.
A.s. dinsdag zullen we weer in het gewone stramien zitten, want dan beginnen hier de scholen weer. Eindelijk rust....
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, Vakantie
Edwin 40!
Jaha, mijn jonge mannetje is niet meer zo jong, hij heeft nu ook de "Big Four O" gezien.
Natuurlijk was daar de traditionele jus d'orange en het beschuitje op bed, daarnaast kreeg hij een golfclub, kaarten en telefoontjes.
Op zijn verlanglijstje staat steevast altijd "Liefde en Aandacht" en de kinderen waren dat zo beu dat ze dat eraf wilde hebben.
Dus besloten ze een bord te maken met allerlei activiteiten die Edwin samen, of alleen, met hen mocht doen. Hierop staat zowel samen afdrogen, samen naar de bioscoop, voetballen, fietsen, maar ook een weekendje Seaworld!
Ik weet niet of alle hartjes gebruikt zullen worden, maar het idee was heel leuk.
Veertig is gevoelsmatig toch een bijzondere leeftijd, dus wilde ik hem extra in het zonnetje zetten. Ik had maanden geleden al voor ons tweeën het volgende weekend een hotelkamer gereserveerd in Napa Valley, wat hier zo'n twee uur rijden vandaan ligt, en die mededeling kreeg hij in de vorm van een brief.
Overdag had Edwin vrij genomen en wilde graag met mij golfen bij
Deep Cliff.
Maar omdat ik mijn enkel 2 weken geleden flink verzwikt heb, was ik niet zo happig om over de golfbaan te gaan lopen met alle oneffenheden.
Gelukkig paste ik net in mijn schoen en besloten we ook om een karretje te huren en daarin kon ik dan over de baan crossen zodat mijn enkel ook wat rust kreeg. De eerste afslagen van de tee gingen natuurlijk helemaal niet, maar ik kon me toch behoorlijk staande houden met de kortere slagen. Na een snelle lunch haalden we de kinderen uit school op, en konden we eindelijk taart eten.
Nou als dat geen dagje volledige aandacht was.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, San Jose, verjaardagen
Punxsutawney Phil
Het is hier eventjes rustig geweest... maar we hebben ons prima vermaakt hoor, ondanks dat het de laatste maand heel veel geregend heeft. Elke blogger uit Californië heeft al een keer over het weer geschreven, dus ik kan niet langer achterblijven.
Afgelopen zaterdag was het 2 februari en dat is de
bekende Groundhog Day. Dit jaar kwam Bas met het volgende gedicht thuis;
Furry friend,
Underground,
Sleeping until Spring.
Rise and shine!
Look Around!
Tell us what you think.
When you peek out,
Will your shadow
Make you hide away?
Or will you hop out,
Stretch and yawn,
'Cause Spring is on its way?
Helaas, maar
Punxsutawney Phil heeft weer gesproken, en dit jaar schrok hij weer van zijn schaduw, en vertelde dus dat het nog 6 weken winter zal blijven.
Aldus, de wijzen hebben gesproken, en daar moeten we het mee doen. Er zit niets anders op dan nog een trui aan te trekken, de regenlaarzen in de buurt te houden en de verwarming zal nog even aan moeten blijven.
Ach, het valt wel mee. Wat is nou 6 weken, toch?
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen
Stoep nummer
Zoals iedereen wel in films gezien heeft wordt hier de krant vanaf de weg op de oprit gegooid, net zoals het plaatselijke weekkrantje. Als het regent, of ze verwachten regen, dan wordt de krant in een plastic zak gestopt.
Maar ook door de schilders, bomen snoeiers, tuinmannen, dakreparateurs, zwembad onderhoud, etc. wordt deze methode gebruikt om reclame te maken. Ze nemen vaak een klein boterhamzakje, stoppen daar een kiezeltje in samen met het visite kaartje of flyer, en gooien dat de oprit op. Heel handig, je hoeft de auto niet uit en geen brievenbus open te maken.
Hier wordt niet, zoals in Nederland, je brievenbus volgestopt met reclamefolders. Je krijgt wel reclame in je brievenbus, maar die is dan bezorgd door de postbode. De meeste reclame zit gebundeld in de krant.
Vandaag lag er weer een stukje papier met een fluoriserende kleur op de oprit.
Deze keer was het om te melden dat ze de stoepnummers zullen gaan verven. Blijkbaar kan je aangeven dat je dat wilt of niet. Hier staat het huisnummer niet op het huis zelf , maar staan de nummers op de stoeprand. En ja die zijn natuurlijk ook aan slijtage onderhevig.
We hebben de sticker erop geplakt en waren benieuwd of dit dan genoeg is. En inderdaad, de volgende dag was het huisnummer weer duidelijk zichtbaar. Kijk maar naar de voor- en na-foto's.
Hierna vonden we een envelop tussen de voordeur gepropt, -daar zijn ze dan wel weer voor uit de auto gekomen-, met daarop de vraag of we wilden betalen, want ze maken toch wel wat onkosten.
Ze hanteren 2 verschillende tarieven, want het verschil zit in het feit of je eigenaar of een huurder bent.
Gelukkig voor ons zijn wij de huurders, want ik betaal nog steeds liever niets teveel hoor.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, huis, Instanties, San Jose
Ornament exchange
Sinds de zomervakantie tennis ik op woensdagochtend 2 uur, met dames van mijn eigen speelsterkte. De groep is steeds wisselend omdat er altijd wel eens mensen zijn die niet kunnen.
Omdat ze hier helemaal in de kerstsferen zijn werd er een round robin (=tossen)
gehouden, samen met een ornament exchange.
Iedereen schreef zijn naam op een tennisbal en gedurende 2 uur werden alle speelsterktes door elkaar gehusseld en speelde we partijtjes, met op de achtergrond kerstmuziek.
Alleen hadden we deze keer ook allemaal voor eten gezorgd. Iedereen had zich opgegeven om bepaalde gerechten en/of drinken mee te nemen.
Na (en tijdens) het tennissen gingen we met z'n allen lunchen. Er was een groepje actief bezig geweest om half 9 om de hele boel aan te kleden, inclusief kaarsjes, kerstrozen en de buitenhaard was aangestoken.
Maar ja, deze spullen laten we natuurlijk niet daar achter, dus begonnen ze de
decoraties te verloten. En nadat alle spullen een eigenaar hadden gekregen begonnen we met de ornament exchange.
Iedereen had een ornament gekocht t.w.v. maximaal $10,= en dat leuk ingepakt. Toen begon het spel.
De eerste tennisbal werd getrokken en diegene mocht een cadeautje uitpakken. De tweede tennisbal werd getrokken en diegene mocht een cadeautje uitpakken, of ervoor kiezen om het reeds uitgepakte cadeautje af te pakken. Met als gevolg dat de "gedupeerde" een nieuw cadeau mocht uitpakken, en dan was nummer 3 aan de beurt. Het afpakken mocht maar 3 keer met een bepaald ornament gebeuren, daarna was het veilig. Zo ging het verder totdat het laatste cadeau een eigenaar had gekregen.
De ornamenten verschilden van, heel mooie glazen kerstbal, tot vreselijk kitscherig geëmailleerde margarita glazen en knalroze flamingo's met gouden schoentjes die allemaal in de boom konden hangen.
De "oh's" en "ah's" en "that's sooooo cute" waren niet van de lucht.
We hebben erg gelachen. Om half 2 ging iedereen tevreden naar huis met een nieuw ornament voor in de kerstboom.
Ik heb een notenkraker "gescoord". Wel zo handig, die kan ik neerzetten, want dit jaar hebben we geen kerstboom op gezet. We gaan woensdag naar Nederland om daar Kerst en Oud en Nieuw te vieren.
Wij wensen jullie allemaal fijne, gezellige en vooral gezonde feestdagen! Tot volgend jaar!
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, feestdagen, San Jose
De Wii
De kinderen hadden gespaard voor de Wii zoals ik al eerder schreef, alleen is dat ding zeer slecht leverbaar.
Afgelopen week was het op donderdag Thanksgiving en daarop volgt altijd de beruchte "Black Friday". Deze dag heet zo omdat dan de leveranciers uit de "rode" cijfers komen. Een dag dus om de winkels, als het even kan, te mijden. Alle winkels stunten met allerlei producten en gaan ook héél erg vroeg open. Er zijn winkels die al om 1 minuut over 12 's-nachts opengaan. Maar de meeste winkels gaan om 3, 5 of 7 uur 's-ochtends open.
Deze keer zette Edwin zijn wekker om 5.00 uur en bekeek dan wel of hij er daadwerkelijk uit zou gaan, want er was een winkel die een foldertje had rondgestuurd dat hij Wii's had.
Edwin ging er dus wel uit, gewapend tegen de kou met een joggingbroek en daar overheen een spijkerbroek, dikke trui en jas en pet op.
Nadat hij zich verbaasd had over de hoeveelheid geparkeerde auto's bij de Toys 'R Us (het hele parkeerterrein stond vol), reed hij door naar de Gamestop.
Daar waren al diverse mensen een rij aan het vormen en hij besloot om aan te sluiten. Hij was nummer 11. Een man voor Edwin legde hem alles uit en zei dat hij gerust in de auto kon wachten als hij dat wilde. Je moest gewoon iets van jezelf neerleggen op de grond. Dat deed Edwin, hij legde zijn petje neer en ging naar de Starbucks aan de overkant van de weg om een koffie te halen. Bij terugkomst kon hij gewoon weer op zijn plekje in de rij staan. Het was er heel gezellig; iedereen kletste met elkaar, er lagen sjaals en dekens op de grond, een paar mensen sliepen zelfs verder in de auto.
Om 6 uur kwam de eigenaar bij de winkel aan en ging inventariseren waar iedereen voor kwam (allemaal voor de Wii). Hij stelde hen gerust dat hij er 40 had en dus waren we verzekerd van zo'n ding. Maar ja, de winkel ging pas om 7.00 uur open, dus moesten ze nog een tijdje wachten. Buiten was de rij al uitgegroeid tot een man of 70. Uiteindelijk was het tijd en gingen ze gedisciplineerd in groepjes van 5 naar binnen.
Edwin kwam zeer voldaan om half 8 weer terug in bed waar we ons alvast konden verkneukelen op de gezichtjes van de kinderen, want die sliepen nog en wisten van deze vroege actie niets af.
's-Middags kwamen Avril & Noud en Jacqueline & Peter weer terug van hun uitstapje om hun laatste daagjes bij ons door te brengen. Zij konden meedelen in de vreugdekreten van de kindren toen de Wii achter de bank vandaan kwam. Tjonge wat waren ze blij. De tafel moest aan de kant en we hebben ze de hele middag niet meer gezien.
Nadat de kinderen weer op bed lagen hebben we met de volwassenen nog even getennist en gebowld en gebokst en gevist en....
Ik ben blij dat ik zo'n kanjer van een man heb die dat voor de kinderen heeft gedaan, want van mij hoef je niet zoveel aktie te verwachten zo vroeg, alhoewel
voor de kinderen? Hij was s'-avonds, net als Peter, niet van de biljarttafel weg te slaan. Leuk man zo'n Wii.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, feestdagen, kinderen, winkels
Garage Sale
Aangezien onze kinderen hun zinnen gezet hebben op de Nintendo
Wii, en wij niet alles zomaar kopen, moeten ze daarvoor sparen.
Maar met het wekelijkse zakgeld gaat het toch niet hard genoeg. Wat konden ze nog meer doen zodat die Wii wat sneller in hun bezit zou kunnen komen? Nou, daar wisten we wel een antwoord op. Want we hadden al aardig wat speelgoed verzameld waar de kinderen niet meer mee spelen, gewoon omdat ze er te oud voor zijn geworden, en dat vult je huis aardig op.
Op zaterdag worden hier vaak
Garage Sales gehouden. Eigenlijk is het een soort vlooienmarkt maar dan op je eigen oprit. Wij besloten dat dat misschien wel een idee zou kunnen zijn om aan extra geld te komen.
Ik had een berichtje geplaatst op
Craigslist, de internetkrant voor allerlei soorten advertenties.
De avond ervoor sjouwden de kinderen alle spullen van de logeerkamer naar de garage en daar hebben we er stickers met prijzen op geplakt. Hierdoor hoefden we in ieder geval op de dag zelf niet te verzinnen wat iets zou gaan kosten.
Die
voorbedrukte stickers voor Garage Sales zijn gewoon te koop in de winkels.
We hadden alle spulletjes op kleden in de garage gelegd zodat we alleen die kleden en de tafel naar buiten hoefden te dragen.
Op strategische hoeken in de buurt hebben we blaadjes gehangen met daarop een pijl die naar ons huis leidde.
Zaterdagochtend om 8 uur ging onze garagedeur open en tot onze verbazing stoppen er dan ook al aardig wat mensen.
Onze Sale eindigde om 12 uur, wat ook lang genoeg was, want na 11 uur begint de toeloop wat af te nemen.
Uiteindelijk heeft het toch meer dan $100,= opgeleverd, maar nog veel belangrijker een lege logeerkamer.
Dat was nodig, want Yvette kwam maandag weer voor een paar weken bij ons en die kunnen we toch moeilijk tussen al die rommel laten slapen.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, huis
Er waren veel mensen bezig om de benedenverdieping aan te kleden voor een feest. De foto's zijn niet echt optimaal omdat deze met mijn i-phone zijn gemaakt, maar het geeft een goede indruk.
Het speelt zich af in het mooie oude Orpheum theater wat voor het eerst in 1926 open ging en waar we echt geen foto's mochten maken.
