Maaike is door haar cijferlijst van het eerste halfjaar op de Honor Roll terecht gekomen. Dat betekend dat haar gemiddelde Grade Point Average (=cijfer), ergens tussen de 3.5 en 3.9 moest zijn met minimaal 3 A's, anders kwam je hier niet voor in aanmerking. Het rapportcijfer dat hier op school gegeven wordt gaat van een A,B,C, en het laagste is een D.
De GPA wordt berekend door alle cijfers bij elkaar te tellen en dan te delen door het aantal vakken. De punten worden als volgt berekend; 4 punten voor een A, 3 voor een B, 2 voor een C, en 1 voor een D.
Maaike's GPA was 3.8, hartstikke goed natuurlijk!
Je kan ook nog een stapje hoger komen, dan heb je allemaal A's of zelfs A+ en dan sta je op de Principal’s list.
De ceremonie begon al om 8.15 uur in de cafetaria. De principal-, en honor roll kinderen zaten vooraan, daarachter de ouders en de kinderen die het niet hadden gehaald zaten achterin. Eerst kregen we een toespraakje van de principal en hij vertelde de kinderen dat ze zowel de ouders als de leraren moesten bedanken met een applaus, want zij hadden zeer zeker ook bijgedragen aan hun succes. Hierna werden ze een voor een naar voren geroepen en kregen ze een felicitatie van de principal en van de vice-principal en ook nog een push pin met de Honor Roll. Met de Principal’s roll werd het hetzelfde gedaan en deze groep werd verteld dat ze het natuurlijk allemaal nog beter had gedaan.
Het doel van deze ceremonie is om de kinderen ervan te doordringen dat studeren heel belangrijk is. Want als je goede cijfers haalt, ben je verzekerd van de betere universiteiten, met daarna een betere baan. Met Principal roll cijfers kom je in aanmerking voor de meest prestigieuze universiteiten, met zeer hoge toelatingseisen, zoals Stanford en Harvard. De honor roll kandidaten kunnen wel zeker zijn van goede universiteiten, en ja de groep achter in de zaal zal ook wel naar een universiteit mogen, maar dan wel naar de "gewone" state university.
Ook deze middle school is prestigieus, Maaike heeft heel veel huiswerk, zeker voor een 11 jarige, wat we wel eens vervelend vinden. Maar we zijn wel trots op haar en vinden het heel mooi dat ze dit ook nog bereikt heeft.
Inmiddels zijn Yvette en Ruud hier afgelopen zondag aangekomen. Ze kwamen aan op SFO en heb ik ze een half uurtje gezien, koffie gedronken en een koffer van ze meegenomen. Daarna zijn ze meteen doorgevlogen naar Las Vegas, en inmiddels is onze trouwe bezoeker weer terug bij ons in San Jose maar wel met een flinke verkoudheid.
Edwin is zo druk op zijn werk dat we hem amper zien, maar hij vind het gelukkig nog steeds wel leuk. Ik weet alleen niet of zijn emailtjes die hij nu nog wil wegwerken wel nut hebben, want dat roept weer nieuwe mailtjes op. Dus ook hij zit nu nog te werken.
Voor Bas was het deze week Spirit Week op school. Ze konden iedere dag anders verkleed naar school. Dat betekende dat hij op maandag een Hawaiiaanse dag had, op dinsdag een crazy hair/hat day. Op woensdag was het Mismatch day, en op donderdag Sport Shirt day, en dan vrijdag was het Pyjama dag. En vrijdag vierden ze de laatste dag in de klas met hun eigen Internationaal Kerstdag feestje. De leraar vroeg aan de ouders om een lekkernij van jouw land aan de kinderen mee te geven als versnapering voor het feest. En iedereen die iets speciaals wilde doen voor de klas was welkom. Bas heeft gewoon kleine stroopwafeltjes meegenomen en uitgedeeld. Hoewel die niets met kerst te maken hebben gingen ze er toch wel in als koek.
Voor Maaike was deze week een "Finals" week. In Nederland noemen we dit proefwerk weken, of schoolonderzoeken. Dat betekende voor haar dat ze dinsdag, woensdag en donderdag maar 2 vakken had, maar nu 2 uur achter elkaar, waar ze dan haar tests had. Hierdoor was ze die dagen al om 12 uur uit, maar moest natuurlijk wel leren voor de volgende dag(en). Uiteindelijk heeft ze een prachtige cijferlijst gekregen, en begon voor haar vrijdag ook de langverwachte kerstvakantie.
En dan nu klaarmaken voor de vakantie! We gaan zondagochtend met het vliegtuig naar Florida om daar Catherine, Taco en de kinderen te ontmoeten in Orlando. En een week later voegen Jannie en Geert zich ook bij ons vanaf Miami.
Wij wensen iedereen hele fijne Kerstdagen en een Gelukkig en Gezond 2010!
Op de elementary school worden allerlei assemblies (bijeenkomsten) geregeld. Daaraan betalen de ouders, die dat willen en kunnen, mee door donaties te geven aan de PTA (Parent Teacher Association). Iedere ouder wordt een vrijwillige donatie van $100,= gevraagd. Het nadeel hiervan is dat als je in een lagere inkomenswijk zit, je kinderen dus ook minder van dit soort extra curriculum activiteiten aangeboden krijgen. Dit is omdat het niet per stad of staat, laat staan landelijk, geregeld wordt, maar per school. En dan ook nog niet door de school zelf, maar door de ouders van de PTA, die weliswaar contact onderhouden met de schoolleiding. Een assembly is eigenlijk een schoolreisje, maar dan in huis, dus de attractie komt naar de school toe. Scheelt weer in de kosten van busvervoer en het regelen van ouders die mee willen. We hebben al vele assemblies gezien, zoals de opera van San Jose, een Science voorstelling, verschillende assemblies over pesten en het weerbaar maken van kinderen, schrijvers die over hun boek (met een doel) vertellen, over doorzettings vermogen, een goochelaar, enzovoort. Deze keer was er een Wildlife assembly. Hiervoor was de Wildlife Association Organization uit Half Moon Bay uitgenodigd. Zij vangen gewonde dieren op die zelfs niet meer in een dierentuin kunnen leven. Want beesten die in de dierentuin leven, behoren niet ziek of gewond te zijn. Deze organisatie reist de Bay area rond om de kinderen in elementary en middle school iets bij te brengen over de beesten, en wat ze moeten doen als ze een beest vinden. Ze hadden een Mississippi Kite, een Coendou (=stekelvarken), een Red fox, een Sneeuwuil, een Canadeese Lynx en een andere havik bij zich. En dat allemaal in de cafetaria van de school. Iedere keer als er een nieuw beest tevoorschijn kwam, moesten de kinderen stil zijn, en dan vertelde ze waarom het beest bij hun was. Ook vertelde ze wat de beesten aten, hoe oud ze werden, wie hun vijanden zijn, waar ze woonden en dat soort dingen. Natuurlijk vertelde ze ook over enkele bijzonderheden van de beesten. Een verhaal over b.v. de sneeuwuil was dat mensen een tocht maakten over de Arctische toendra. Daar vonden ze dit uilskuiken van de sneeuwuil op de grond. De wandelaars brachten de jonge uil naar het ranger station. In principe is dat een goede daad, alleen in dit geval niet, want deze beesten hebben hun nest op de grond. Toen ze het jong terug wilde brengen naar het nest, konden ze het nest door de sneeuw niet meer vinden natuurlijk. Al met al was de boodschap dat je voorzichtig met de beesten om moet gaan. En als je een beest in nood ziet, dan kun je beter hulp halen, of heel goed onthouden waar je het gevonden hebt, ook omdat je nooit weet of het beest angstig en dus gevaarlijk kan zijn. Weer een keer heel leerzaam, en niet alleen voor de kinderen.
Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard). Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon". De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond. Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden. Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat. Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet. Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel. Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen. Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond. De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen. Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen." Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.
Maaike zit sinds dit jaar dus op Bret Harte Middle School. Afgezien van de hoeveelheid huiswerk die ze krijgt gaat alles prima. Toch is er een klein probleem.
Op de Elementary school waar ze eerst zat hadden ze schooluniformen. Heel makkelijk, gewoon een blauwe broek of rok, en een poloshirt in de kleuren, wit, rood, groen of blauw. Op de nieuwe school heeft ze free dress. Dat betekent dus dat je zelf je kleren kunt uitkiezen. Nou ja dat ook weer niet helemaal, er zijn toch nog regels, zoals;
Pyjama's of ander slaapmateriaal,
Obscene woorden of plaatjes, etnische of religieuze zinnen op kleding,
Hoedjes, haarbedekking, haarbanden of zonnekleppen,
Meer dan 1 rood of blauw kledingstuk,
Sportkleding anders dan uitgegeven door en voor de school,
Kleding, kleuren die relatie kunnen hebben met gangs,
Korte rokken of broeken,
Kapotte of gemaakte openingen in kleding,
Geen doorkijk kledingstukken,
Blote buiken; de onderkant van een shirt moet het onderste kledingstuk bedekken,
Jassen of truien om foute kledingstukken te bedekken,
Kettingen of grote juwelen,
Blote voeten of teenslippers.
Dit is allemaal niet toegestaan, en dan zijn er ook nog de volgende regels;
Broeken moeten boven het heupbeen zitten, met een riem, en ondergoed mag niet zichtbaar zijn,
Onderkant van kledingstukken moeten bij een gestrekte hand langs het lichaam, het lijf bedekken,
Schoeisel moet dichte tenen hebben,
De hemdjes moeten minimaal 5cm brede schouderbandjes hebben.
Op dit moment is Maaike 1 keer aangesproken op haar hemdjurkje. Het hemdje dat eronder zat had dus te smalle bandjes, maar dat bleef alleen nog maar bij een waarschuwing. Gisteren echter kwam ze naar de auto gelopen in haar sportbroek. Was ze zich na haar 1ste uur PE (=gym) aan het omkleden in een broek die ze al vaker aan heeft gehad. Maar deze keer keek weer een andere juf en riep haar met; "He, miss Holland! Je weet toch wel dat we een regel hebben dat er geen gaten toegestaan zijn op je bovenbeen? Heb je nog een ander kledingstuk bij je?" Nee dat had ze niet, dus moest ze de rest van de dag in haar sportbroek rondlopen. Want dat is het gevolg van afgekeurde kleding. Mocht je die ook niet (bij je) hebben, dan moet je naar het kantoor en moet je een kledingstuk lenen van de school. Ze vind het allemaal maar stom en trekt zich er gelukkig niet veel van aan. Dat is ook een reden waarom Björn Borg hier helemaal niet bekend is, want er liggen echt genoeg riemen in de school om alles strak aan te trekken.
En dat was dan het einde van de Elementary school voor Maaike. Volgend schooljaar gaat ze naar de 3-jarige Middle School oftewel de Junior High. En zoals het gaat volgens de traditie, hoort hier een graduation bij. Het werd redelijk rustig gehouden, zonder die petjes die zo kenmerkend zijn voor een High School graduation, want het omhoog gooien van die dingen kan ook het verspreiden van hoofdluis (als die er al is) bevorderen. Alle 5th graders verzamelden weer in de cafetaria waar ouders, familieleden en vrienden zijn, om door de directrice toegesproken te worden. Ook enkele kinderen halen een paar herinneringen op over de eerste keer dat ze op school kwamen. Maaike's eerste juf op deze school, die inmiddels gepensioneerd is, kwam ook langs om "haar" laatste kinderen te zien. Ze had speciaal het T-shirt aangetrokken dat ze van al haar kinderen kreeg bij het afscheid. Ze was nog even gek als toen en net zo trots op hen als 3 jaar geleden. Heel leuk om te zien. De directrice is de dag voor de graduation bij de kinderen in de klas langs geweest en heeft het een en ander aan hen gevraagd over hun leraar(es) en hield daar ook een praatje over. En dan roepen de leraren een voor een de kinderen naar voren om hun "diploma" in ontvangst te nemen van de directrice. Dit gebeurt gelukkig in een redelijk snel tempo zodat het niet al te lang duurt voordat we door de 100 kinderen heen zijn. En dan roept de directrice;
"Ladies and Gentlemen, may I present to you the class of 2016!"
Gelukkig duurt dat nog eventjes, we hebben nu eerst vakantie!
Tja, volgend schooljaar moet Maaike naar de Middle School. Hier duurt een Elementary school van grade K (Kindergarten) tot en met 5th. Dat is in gewoon Nederlands van groep 2 tot en met groep 7. Dan volgt 3 jaar de Middleschool dus 6th - 8th oftewel groep 8 en de 1e en 2e van de middelbare school. Volgens mij doen ze dat expres zodat alle hormonen die door die kinderen gaan gieren op een plek bij elkaar gehouden kunnen worden. Daarna gaan ze naar de 4 jaar durende Highschool en zijn ze in 9th, een Freshman, 10th een Sophomore, 11th een Junior en in 12th een Senior. Maar zover is het nog lang niet, want Maaike moet eerst naar 6th grade.
Ook hiervoor geldt, net als bij de elementary school, dat je je moet aanmelden bij je buurt school. Voor ons is dat Bret Harte maar we mochten ook bij scholen in de directe omgeving rondkijken en als je dat wilt daar je voorkeur aan geven. Op het aanmeldingsformulier moet je tenslotte niet alleen je 1e, maar ook je 2e en 3e keus opgeven. Liever wilde Maaike naar Castillero omdat dat een school met meer artistieke vakken zoals dans, theater, muziek en kunst is, maar het mocht niet zo zijn. Ze is dus ingedeeld in de school waar onze wijk bij hoort. Het maakt haar allemaal niet zoveel uit lijkt het, ze kent inmiddels genoeg kinderen die ook naar Bret Harte gaan.
Ze zullen geen ballen en springtouwen meer hebben, en speeltoestellen zijn daar ook niet te bekennen, maar bankjes om op te kletsen. Volgens mij zal het een grote verandering zijn, het leerlingen aantal was op Simonds school nog 600, op Bret Harte is dat al verdubbeld naar 1200. En dan heb ik het nog niet gehad over de aanvangstijden. De bel gaat om 8.15 uur i.p.v. 9.05 uur, en dat is voor mij ook een hele aanpassing.
Tjonge jonge, jullie zullen allemaal wel van de varkensgriep gehoord hebben, tenzij je in een ondergrondse grot woonde.
Het uitbreken van dit virus wordt hier breed uitgemeten in de media, alle kranten, radiozenders en TV stations hebben het erover. Zeker nu het net het cijfer 5 heeft gekregen van de WHO; het op een na hoogste cijfer voordat het een pandemie genoemd zal worden. Edwin heeft ingelaste meetings omdat ze zeker willen zijn dat alle orders eventueel vervroegd uitgeleverd kunnen worden nu het nog kan. Een highschool hier zo'n 7 kilometer vandaan, werd vandaag voor een week gesloten omdat er bij een leerling de varkensgriep was geconstateerd. En dan klinkt het toch wel erg dichtbij. Maaike heeft een video op school gezien. Bij Bas werd er ook extra over gesproken in de klas.
Vandaag kwamen de kinderen thuis van school met een brief van het San Jose Unified School District. Dat is het overkoepelend orgaan waar de meeste San Jose scholen bij horen. Hierin kregen we advies over wat je wel en niet moet doen. Het voornaamste is dat we zieke kinderen thuis moeten houden. Mochten ze griep verschijnselen hebben, moeten we het onze dokter en school laten weten. Maar vooral niet naar school sturen. We moeten regelmatig onze handen minimaal 20 seconden wassen. Dit kan je timen door 2 keer "Happy Birthday" te zingen. Vooral papieren zakdoekjes gebruiken In de binnenkant van je elleboog niezen. Je ogen, neus en mond niet teveel aanraken. Verder moet je je tandenborstel weggooien nadat je hersteld bent van je verkoudheid of griep. Gebruik keukenrollen, en geen stoffen doekjes, voor het schoonmaken van dingen en gooi ze daarna weg. Gebruik desinfecterende wipes voor het schoonmaken van klinken, afstandsbedieningen, tafels, computer muizen en telefoons. En maak deze dingen geregeld schoon. Met andere woorden; maak er geen zwijnenstal van.
Alsof dat briefje nog niet genoeg was, er stond ook nog iemand op mijn antwoordapparaat van het school district, om ons te melden dat ze alles onder controle hadden, en of we het briefje van onze kinderen ontvangen hadden. En we kregen daarna ook nog een email van hen met dezelfde informatie. Toch heb ik hier in de buurt nog niet veel mondkappen gezien, maar wie weet hoelang dat nog duurt.
Dit varkentje moeten we met z'n allen goed wassen, anders krijgt het waarschijnlijk nog een flink krulstaartje.
Als je een 5th grader (groep 7) bent zoals Maaike nu, dan ga je via de school op science camp naar Camp Campbell. Vanaf het begin van het schooljaar wordt er al over gesproken wie bij wie gaat slapen, en een week voordat het zover is maken ze elkaar nog gekker. We moesten alles, maar dan ook alles van naam en school voorzien. En dan niet alleen de slaapzak en het kussen, maar ook de tandenborstel, sokken en badpak. Want het kamp was samen met nog een andere school uit San Jose en de kinderen werden door elkaar gehusseld. Je bleef alleen wel bij je partner die je had opgegeven. Gelukkig waren het leuke kinderen.En dan eindelijk was het zover; dinsdag vertrokken alle 5th graders met de schoolbus naar Boulder Creek. Gelukkig zou het droog blijven, maar echt warm was het niet. 's-Avonds koelt het af tot rond het vriespunt. Maar ja wat wil je het is tenslotte Januari. Het is een kamp op z'n Amerikaans. En dan bedoel ik dat ze heel erg veel leiders rond hebben lopen, dat er vooral niets fout kan gaan. Voor alle buitenactiviteiten hebben ze een fieldleader. Iedere cabin had een cabinleader. Die slaapt in het midden op een gewoon bed als een soort oppas, met 12 meiden om haar heen in stapelbedden. De kinderen gingen om 21.00 uur naar bed, en moeten om 21.30 uur stil zijn en slapen. Als ze dat doen hebben ze een coupon verdient. Zo niet dan moeten ze een coupon inleveren. Ook voor het schoonhouden van de cabins krijgen ze coupons. De cabins die op het eind van het kamp de meeste coupons hebben mogen als eerste kiezen uit verschillende activiteiten. Dat waren o.a. steile wand klimmen, pijl en boog schieten, ziplijn, of de slangen voeren. Als ze gingen douchen, dan moeten ze een badpak aan, want anders kan je aanstoot geven aan de andere meiden. Er stond een leraar in het midden van de douches om alle handdoeken van de meiden aan te reiken. Dit kamp ging voornamelijk over de omgeving en de beesten waar ze zich in bevinden, en ze kregen uitleg over het milieu. Na het eten moeten ze ook allemaal hun afval scheiden, dus de sla zonder dressing apart van de sla met dressing, het vlees weer apart van de koolhydraten en het water in een aparte ton. Al het bruikbare wordt gerecycled. In de grote recyclebakken zitten weer wormen, en die maken er dan weer aarde van. Ook dat is een les, ze horen over de bomen die daar groeien, het water wat door het kamp stroomt en de mensen die er geleefd hebben. Ze gaan op een nacht hike, en leren dan hoe je beter kunt ruiken en horen. Tijdens een hike overdag, moeten ze mbv een kompas, een route afleggen. En natuurlijk kan een kamp niet zonder een bonte avond. Ook die is er de laatste avond bij het kampvuur. Er worden stukjes voorgedragen, liedjes gezongen en de begeleiding zong ook nog een lied voor de campers en volgens Maaike moest iedereen (ook de jongens) huilen omdat het zo'n mooi lied was. Ze heeft het geweldig gehad, ze raakte niet uitgepraat toen ze weer thuis was. Nu nog zingt ze de liedjes over de redwood trees en zijn sapstroom en de bananenslak. Wanneer komen de kampen waar je met doperwten gooit, s’-nachts stiekum naar de jongens toe gaat en waar je met wallen onder je ogen vandaan komt, of zijn die alleen in Nederland?
Een van de dingen waar ik op school verantwoordelijk voor ben, is de jaarlijkse Food Drive voor de Second Harvest Food Bank. In gewoon Nederlands heet dat de inzamelingsactie voor de Voedselbank. Ik doe dit nu voor het 4e jaar en had er nog nooit over geschreven, dus werd dat hoog tijd. (De foto is ook van 2 jaar geleden). Het is altijd in november, net voor de feestdagen, het wordt daarom ook wel de Holiday Drive genoemd. Dit houdt in dat ik bij de Second Harvest alle benodigdheden bestel, zoals tassen, enveloppen, posters en de tonnen. Een ophaalschema samenstel en de contactpersoon voor de Second Harvest ben. Ik maak verschillende flyers en organiseer een aantal ouders die op een ochtend op school een envelop vastnieten aan de tassen die dan weer gedistribueert worden in de klassen. Iedere familie krijgt een tas en kunnen die dan, gevuld met voedsel, in de tonnen op school deponeren. Het is ook mogelijk om geld te doneren, zelfs online. Het liefst heeft de Food Bank ingeblikte tonijn, groente, fruit, chili en soep, pindakaas, muesli, vruchtensappen en dat soort etenswaren. In de wekelijks envelop van school, waarin hun werkjes, een brief van de juf met de nieuwe spellingswoorden en andere activiteiten zitten, stuur ik een flyer mee om de mensen eraan te herinneren dat de food drive nog steeds aan de gang is. Op de laatste dag houden we een zgn. popcorn actie, waar de kinderen direct na school voor 1 dollar, of een blik voedsel, een zakje popcorn kunnen kopen. Dit werkt altijd erg goed. De school heeft een popcorn machine en die maïskorrels zijn echt niet duur. Ik stink na dat uurtje popcorn verkoop een uur tegen de wind in, maar het is wel effectief.
Dit jaar liepen de eerste weken van de fooddrive erg stroef. Natuurlijk is dat te wijten aan de dalende economie. Second Harvest heeft dit jaar ook een veel grotere aanvraag voor voedsel gekregen. Normaal gesproken geven bedrijven behoorlijk wat geld aan deze instantie, maar het aanbod van de bedrijven is met 50% gedaald. Vorig jaar stroomde de 4 tonnen op school iedere week echt over, dit jaar waren er wekelijks net 2 vol. Maar na een dringende laatste flyer van mij met de huidige stand van zaken kwam er gelukkig nogal wat voedsel binnen. Uiteindelijk hebben we $353,= en 540 kilo voedsel opgehaald. Niet slecht voor een school met ruim 600 leerlingen. Ook Cisco doneert geld en uren aan goede doelen en verplicht de werknemers om onder werktijd uren te geven. Edwin heeft zich deze keer met zijn team verdienstelijk gemaakt om een middag het Leger des Heils te helpen om de voedselpakketten samen te stellen. Ze moesten allemaal de lege dozen halen, achter hen stonden pallets met de verschillende ingrediënten. Iedereen stopte zijn hoeveelheid van dat ingrediënt in de doos en schoof deze door naar de volgende persoon, die stopte er dan het volgende in net zolang totdat de dozen gevuld waren. De laatste sloot de dozen en zette ze dan weer op een pallet zodat ze gedistribueerd konden worden. Aan het eind van de rit moesten ze alle lege dozen platstampen, weggooien en opruimen. Het is behoorlijk hard doorwerken, maar het geeft je heel veel voldoening. Wij kunnen ons gelukkig prijzen dat we deze instanties kunnen helpen vanuit onze luxe posities.
Deze week was het de jaarlijkse "Red Ribbon Week". Tijdens deze week, die jaarlijks gehouden wordt tussen 23 en 31 oktober, worden de kinderen aangemoedigd om een gezonde, alcohol- en drugsvrije levensstijl aan te nemen. Het is allemaal begonnen toen in 1985 de politieagent Enrique „Kiki“ Camarena, die bij de narcotica afdeling werkte, werd ontvoerd terwijl hij undercover werkte in Mexico. Nadat hij en zijn collega vermoord werden terug gevonden, spelden de bewoners in zijn geboorteplaats Calexico, Californië, ter ere van hem rode satijnen linten op. Het rode lint werd hun symbool voor preventie en om de vraag van onwettige drugs te verminderen. Sinds 1988 werd de eerste Nationale Red Ribbon Week afgekondigd door het Amerikaanse Congres en gesteund door Ronald en Nancy Reagan. Het is nu de grootste anti-drugscampagne in Amerika voor jonge kinderen.
Er worden allerlei activiteiten in de klas en met de hele school gehouden. Alle leerlingen krijgen de eerste dag een rode armband als ze willen beloven dat ze geen alcohol, drugs en tabak zullen gaan gebruiken. Ze moeten deze armband de hele week dragen. Op woensdag werd gevraagd om allemaal een rood shirt naar school te dragen en de kinderen die dat deden kregen dan een beloning. De hele school ziet dan echt rood. Gedurende de hele week krijgen ze voor van alles en nog wat een "Red Ribbon-potlood, boekenlegger, vaantjes en stickers. Aan de hekken rond het schoolplein hangen rode linten. En op het schoolplein hangt een groot stuk rood papier, waarop de kinderen hun naam tijdens de pauzes kunnen schrijven om, als het ware hun handtekening onder hun belofte te zetten.
Nu maar hopen dat ze ook écht gaan doen wat ze zichzelf beloven.
In de 4th grade beginnen ze met de geschiedenis van Californië. Via de indianen en de missieposten zijn ze nu aanbeland in de tijd van de Gold rush . In Californië werd in 1848 door James Marshall het eerste goud gevonden in de American River. Dit leidde tot een stormloop aan goudzoekers van allerlei nationaliteiten en de grootste groep kwam in 1849 aan. Hierdoor werd het inwoneraantal van Californië verdubbelt en San Francisco groeide uit tot 25.000 inwoners. Zij werden de Forty-Niners genoemd. Vandaar dat de bekende American Football ploeg uit San Francisco de 49ers heet. Alle 4th graders gingen gisteren die goudkoorts herbeleven. Ze mochten verkleed naar school komen. Ik had even vlug wat in elkaar genaaid, dus het Nederlandse meisje kon als een echte American girl naar school.
Gedurende de dag werd hen geleerd hoe je goud moest pannen. Dat dat nogal moeilijk en zwaar was, werd ze nu wat meer duidelijk. Want hoewel het weer gisteren heerlijk was, realiseerden ze zich ook dat het vroeger ook in de regen door moest gaan, dat je waarschijnlijk een pijnlijke rug kreeg van het gebogen zitten/staan en dat het zeer veel geduld vergt. Als ze wat vonden dan moesten ze "Eureka" roepen. Ze hadden van zichzelf "Wanted Dead or Alive" posters gemaakt met een bepaalde misdaad die ze begaan hadden. Want goud trok ook allerlei boeven en ander gespuis aan. Ze keken naar een film, speelden gold bingo, ze aten beef-jerkey en maisbrood. Ze moesten zelf boter maken van melk en smeerden dat op zuurdesem brood, wat de ouders weer naar school hadden gebracht. We mochten het niet netjes snijden, want alles moest natuurlijk authentiek lijken.
Veel van deze goudzoekers mislukte in hun missie om snel rijk te worden, maar vonden het leven in Californië met het vriendelijke klimaat zeer aangenaam en trokken verder het onontgonnen gebied in. Deze oud-mijners zijn de handel in gegaan en velen zijn in de landbouw terecht gekomen, en niet zonder succes. Californië is zeer rijk aan o.a. avocado, citrus, artisjok, aardbeien en dadelteelt.
Ik ben benieuwd of ze over 100 jaar een Sillicon Valley dag gaan houden, en dan vertellen over die semiconductor die toen uitgevonden werd en langzaamaan de boomgaarden van de oud-mijners is gaan vervangen. Ach, uiteindelijk blijft het spelen met zand...
Bas had zijn musical deze week. In tegenstelling tot voorgaande jaren hebben ze de musicals niet meer voor de 4th en 5th graders maar alleen nog maar voor de Kindergarten t/m 3rd grade. En deze week was het de beurt aan de 2nd graders. Omdat er meer dan 100 kinderen zijn hebben ze deze voorstelling ook met 2 verschillende casts uitgevoerd, zodat er voor het publiek ook meer mogelijkheid was om te kunnen zitten en foto's te maken. Maar hieraan kleven natuurlijk ook weer nadelen, want de naschoolse activiteiten waren amper afgelopen of de musical begon al. Zo ook voor Bas, hij kwam regelrecht van de Nederlandse les af, at vlug een banaan om wat energie te hebben, en kon gelijk door naar de voorstelling. Andere kinderen waren helemaal niet aanwezig en dus moesten er ad-hoc vervangers geregeld worden. Bas was er een van en las een stukje met behulp van een papiertje voor. En zo kwam alles toch nog goed.
In ieder geval ging het in deze musical over wat ze wilden worden als ze "groot" waren. Er waren loodgieters, cowboys, acteurs, bakkers, machinisten en zeemannen. Ze mochten zelf kiezen en Bas was een zeeman. Compleet met dekzwabbers brachten ze hun lied ten gehore. Uiteindelijk wisten ze nog niet wat ze willen worden, maar ja, wie weet dat wel. Maar wat ze zeker wilde worden was; "I wanna be ME when I grow up!" Ik denk dat dat een hele goede beslissing is.
Maaike had vorige week een fieldtrip naar het Seymour Marine Discovery Center in Santa Cruz. Omdat ze deze keer niet met een schoolbus gingen hadden ze ouders nodig die rijden, en natuurlijk stel ik mijzelf beschikbaar. Zo kom ik tenslotte ook nog eens ergens. Dit centrum is vooral gefocused op het feit hoe onderzoekers nou aan al die informatie komen, en wat ze zichzelf dan afvragen, en hoe dat dan onderzocht moet worden. Het centrum binnen is niet groot, maar wel goed ingedeeld. Er is een groot aquarium waarin ze allerlei onderzoeken doen, ook terwijl wij er rondlopen. Zo was er bv. een vraag of een octopus kan nadenken. Hiervoor hadden ze een fles met een stukje voedsel erin en een kurk er bovenop met een klein gaatje erin. De octopus gaat inderdaad de fles via verschillende kanten proberen open te krijgen. Uiteindelijk lukt het dan door een van zijn tentakels in de kurk te stoppen en de stop eruit te halen. Slim, maar de volgende keer is hij het helemaal vergeten en begint het weer helemaal opnieuw. Ze leggen ook uit hoe ze berekenen hoeveel mosselen er op een bepaalde plek groeien, hoe ze bodemonderzoek doen, waarom bepaalde beesten uitsterven en nog veel meer dingen die wetenschappers onderzoeken. Er was ook een "voel"bak waar ze verschillende soorten zeesterren zagen, heremietkreeften en zee-egels. Deze beesten mochten aangeraakt worden en er waren veel vrijwilligers aanwezig die alle vragen van de kinderen konden beantwoorden, en die de kinderen ook vragen stelden. Hierna gingen we naar buiten waar een skelet van een walvis staat. Zo op het droge is dat beest toch behoorlijk groot hoor.
Via de buitenkant van het centrum wandelden ze langs de kliffen zodat ze met eigen ogen konden zien hoe de aarde uit verschillende lagen bestaat met verschillend gesteente, want daar ging hun science project de laatste weken over. Hierna nog even op het strand uitrazen en weer terug over de Santa Cruz mountains naar school. Prachtig vind ik die schooltrips, zeker met dit mooie weer. Ze hoefden deze keer geen school uniform aan, wat voor mij even wennen is, want de meeste kinderen zie ik niet in hun gewone kloffie. Maar dat maakt het wel wat relaxter voor hen.
Afgelopen week hebben we de kinderen van school gehaald om op vakantie te gaan. En dat mag hier ook zomaar niet. Maar dit jaar hadden we geen "winterbreak", dus wanneer moesten we dan op wintersport? Tja, een luxe probleem, ik weet het, maar toch wilde we graag gaan. We besloten om afgelopen week op wintersport te gaan. Als je hier met je kinderen buiten de schooltijden op vakantie wilt, moet je dat minimaal 2 weken vooraf melden. Voor de school is dat belangrijk omdat ze zo toch het geld van de staat krijgen voor de dagen dat de kinderen er niet zijn. De kinderen en ik moesten een formulier tekenen, zodat we weten dat de school hier niet mee akkoord gaat, en dat ze een huiswerkpakket meekrijgen. De hoeveelheid is nogal leraar afhankelijk. Zo kreeg Maaike haar "pakket" een week vooraf al mee, zodat ze daar in haar vrije tijd al aan kon beginnen, en Bas kreeg gewoon de hele rataplan mee, inclusief het normale huiswerk van die week. Hij heeft daarom nog wel wat schoolwerk moeten maken tijdens de vakantie. Ach ja, gelukkig is hij een makkelijke leerling, en kostte het alleen wat overredingskracht om iets af te maken na een dagje skiën. We gingen deze keer naar de andere kant van de Rocky Mountains, namelijk naar de plaats Park City in Utah. We vlogen vanuit Oakland naar Salt Lake City en na een kort taxiritje kwamen we in ons appartement aan. Alweer hadden we een prima appartement uitgekozen, en ook deze keer op loopafstand van de lift en diverse restaurantjes. Het openbaar vervoer is gratis en brengt je zowel naar de winkels als naar de andere restaurants, en iedere 5 minuten komt er een nieuwe bus voorbij, dus lang hoef je ook niet te wachten.
In Utah zijn de Mormonen in de meerderheid en dat bepaald ook een groot deel van het normale leven. Zo mag je er geen alcohol bestellen zonder iets te eten. Nou is eten een groot begrip, want een bakje chips valt ook al onder de noemer eten. Alcohol met maximaal 3.2% mag pas geserveerd worden vanaf 10 uur 's-ochtends tot 1 uur 's-middags. Verder is er in de winkel wel bier, maar geen wijn te koop. Alhoewel, dat bier heeft maximaal 3,2% alcohol. Amstel Light is hier het "aprés ski" bier. Indien je wijn of bier met meer dan 4% wilt kopen moet je naar de "State Liquor Store". Deze winkel is verder gewoon toegankelijk, maar het is een extra stap die je moet nemen om alcohol te kopen. Het is allemaal net iets anders dan we gewend zijn.
Wat me ook opviel waren reclamefolders in restaurants. Daar werd de T.A.D.D. aangeboden. Dit staat voor Taxis Against Drunk Driving, een andere benadering voor de Nederlandse BOB. Hierbij werd aangeboden om een taxi naar huis te nemen, en dan zorgden zij ervoor dat je volgende morgen met een gratis taxi naar je auto wordt gebracht. Dus het probleem "Wat doe ik dan met mijn auto?" is er niet.
Trouwens, het skiën was erg leuk. We hebben veel geluk gehad met het weer. Toen we aankwamen scheen de zon. We hebben 1 dag vanaf de middag sneeuw gehad en de andere dagen was het zonnig. Heerlijk verse sneeuw. De kinderen zijn natuurlijk weer beter geworden. Gezien hun vorderingen, en dat ze nu pas voor het 3e jaar skiën, ben ik benieuwd wanneer ze ons voorbij zullen gaan. Helaas moesten we zaterdag weer terug naar huis, maar ja, aan alles komt een eind. Utah is echt aan te raden. Het is dichterbij dan Colorado, althans voor ons, de sneeuw is perfect, het is minder koud en de dollar staat lekker laag. Volgend jaar maar weer?
Het was van de week 's-middags tijd voor een van de Art Vista lessen. Deze keer waren de maskers van de 4th graders aan de beurt. En ik hielp mee. Wij hadden alles al buiten klaargezet; waterbakjes, plastic over de tafels én het zitgedeelte, stiften, vaseline, en keukenrollen. De kinderen moeten eerst zelf een badmuts of haarband op, een t-shirt, of plastic zak met uitgeknipte gaten, over hun shirts aan, en veel vaseline over hun gezicht smeren. Natuurlijk mochten ze de wenkbrauwen niet vergeten. Dat alleen al gaf veel hilariteit. Vervolgens lagen er allerlei maten, vooraf geknipte, stukken gips die ze zelf in een bakje met water moesten dopen. Het overtollige water eraf wrijven en hierna werden ze door de partner in laagjes op het gezicht gelegd. Er werd uitgelegd waar ze voor extra versteviging moesten zorgen en dat het gips goed glad gewreven moest worden. Dit is belangrijk zodat het er straks mooi glad uitziet als ze de maskers gaan decoreren. Ook moesten ze vooraf beslissen of ze de monden open of gesloten wilden houden. Als de ene klaar was, werd er gewisseld en was de andere aan de beurt. De "ieks" en "jaks" waren niet van de lucht zodra het eerste lapje gips op de gezichten kwamen. Na een half uurtje waren de maskers zo goed als opgedroogd en moesten ze gekke bekken trekken onder hun maskers zodat het gips loskwam van de huid. Toen kregen we weer nieuwe geluiden te horen: "Auw" en "that hurts" want er zaten natuurlijk altijd wel een paar haartjes tussen het opgedroogde gips en die trek je dan mee. Vooral de jongens konden er wat van. Maar ze waren zeer behulpzaam naar elkaar toe, en iedereen bewonderde elkaars maskers. Uiteindelijk lagen alle maskers in een paar dozen en nu moeten ze goed opdrogen en wachten ze tot we ze gaan decoreren. Maar dat zal in het nieuwe jaar gebeuren. Wij konden uiteindelijk alle kinderen helpen met het schoonvegen van hun gezichtjes en het opruimen van de buitenboel. In ieder geval gingen de kinderen met erg gladde gezichtjes die dag naar huis.
's-Ochtends was er wederom een assembly in de cafetaria van een schrijfster. Deze keer ging het om het boek Simon's Hook van Karen Gedig.
Zij vertelde het boek, dat over pesten ging, met behulp van enkele kinderen die de rollen speelden. Zij was zelf de pestkop, gewapend met een vishengel en papieren vishaak. Ze maakte duidelijk dat je niet moet "bijten" in de vishaak van degene die pest.
Daarvoor gaf ze 5 handvatten aan de kinderen, hoe ze dat zouden kunnen doen. Maar waar ze nog meer op hamerde was dat je niet de hele dag bezig moet zijn om die pestkop te ontwijken, of er boos of verdrietig om moet worden. Dan verpest je zelf je dag en dan doe je geen leuke dingen. Dus dan wint de pestkop. Je hebt ook de keus om níet te bijten. En wie verandert er dan? In ieder geval het humeur van de gepeste. Want je kunt anderen niet veranderen, je kunt alleen jezelf veranderen. Als Simon zou hebben gewacht tot de pestkop zou veranderen, dan zou hij nu nog wachten en ongelukkig zijn. Als we wachten totdat anderen aardig tegen ons doen, dan is dat het enige wat we doen; we wachten. En de rest van de tijd zijn we ongelukkig. Je kunt in de "vishaak" bijten en dus de speelbal worden van de "visser" of de haak compleet negeren, erom lachen, afleiden, beamen, of juist helemaal niets doen. Het was de kinderen duidelijk. Ik hoop maar dat ze eraan denken als ze een keer echt gepest worden.
Ze had nog een ander boek Katie's Rose dat vertelde dat iedereen moest wachten totdat ze volledig zouden bloeien. Niet iedereen kon evengoed in rekenen of taal zijn. Maar als we het zouden blijven proberen dan groeien we ook en als we het bijltje erbij neergooien dan groei je dus niet. Ze verduidelijkte dat met 2 ballonnen. Iedere keer als ze het probeerde dan blies ze er een beetje lucht in. De ene ballon was binnen de korste keren vol, en na veel heen en weer geroep was uiteindelijk de andere ballon ook vol. Deze boodschap was dat je zeker niet bij de pakken neer moet gaan zitten, maar blijven proberen en dan zal het uiteindelijk wel lukken.
Ze deed het op een heel leuke manier die de kinderen erg aansprak. Ik vind het altijd heel knap als al die kinderen geconcentreerd naar iemand kunnen blijven luisteren. Het is tenslotte niet de makkelijkste doelgroep. Uiteindelijk was het half 11 en vond ik dat ik wel weer genoeg wijze woorden had gehoord en was toe aan een lekker kopje koffie.
Maaike is door haar cijferlijst van het eerste halfjaar op de Honor Roll terecht gekomen.
De ceremonie begon al om 8.15 uur in de cafetaria.
