Wakeboarden
Naast alle verhuisperikelen hebben we ook nog wel wat leuks gedaan. Eind mei werden we uitgenodigd door een stel vrienden om een dagje op hun boot mee te varen om te gaan
wakeboarden. Tuurlijk wij willen nog steeds alles proberen.
Wakeboarden heeft raakvlakken met snowboarden, kiteboarden en skateboarden en er worden ook vergelijkbare termen gebruikt.
Wake betekent hekgolf. Wakeboarden is dus boarden (en springen) waarbij gebruik wordt gemaakt van de hekgolf. De wake dient als springplank.
Het gaat bij wakeboarden niet om snelheid, alhoewel de boten behoorlijk hard gaan, maar juist om de stijl en variaties in truckjes.
De eerste keer gingen we naar Lake Anderson, hier vlakbij en lieten de boot te water. Nadat we eerst gekeken hadden hoe het moest, was het aan ons om ook op te staan. Nou heb ik vroeger wel gewaterskied, en het opstaan lijkt er een beetje op, alleen zitten nu beide voeten vast op een plank en je staat dwars op het water, en dat is toch anders. Na vele starts konden we uiteindelijk het gevoel krijgen omdat we eindelijk "even" stonden. Maar het water was redelijk onrustig en door de late regenval nog steeds koud. Wat betekent dat het niet echt lekker was voor beginners, omdat je als dan relatief vaak in het water ligt.
Edwin probeerde het achter een boot van andere vrienden die ook mee waren, maar uiteindelijk was het hem niet gelukt die dag om te kunnen blijven staan.
Twee weken later wilden ze weer gaan en vroegen ons weer mee, maar deze keer gingen we naar hun favoriete plek Discovery Bay in de
Sacramento Delta.
Dit is een gebied tussen San Francisco en Sacramento, met een eindeloos netwerk van riviertjes, moerasjes en kanalen. Vroeger werd dit gebruikt door mijnwerkers en de eerste bewoners tijdens de 1848 Gold Rush.
Hier was het water veel rustiger, en de temperatuur zowel van de lucht als van het water warmer. En gelukkig lukte het ons deze keer allemaal om te blijven staan. Edwin ging zelfs al over de "wake" heen, en kwam ook weer terug.
Het wakeboarden is wel een heel ander sfeertje dan zeilen op de (Friese) meren. Bij zeilen zitten de meeste mensen rustig in hun boot te genieten van de geluiden van de wind . Met wakeboarden gaat, zodra je staat, je vooraf aangegeven favoriete muziek, op de iPod hard aan en "board" je over het water.
Niemand maakt zich druk om het riet langs de kant, want dat groeit veel te hard, die paar vissers langs de kant worden genegeerd, en je ziet veel andere wakeboarders langs de kant liggen met biertjes en wijn in hun hand in hun snelle boten.
Zo hebben ze ook allerlei signalen die wij niet kenden. Zodra er iemand in het water ligt steekt er iemand in de boot een klein oranje vlaggetje omhoog zodat de andere boten weten dat er iemand nabij in het water ligt. Ze doen dat ook voor onbekenden, zodra ze ergens midden in het water liggen en zien dat er iemand in het water ligt, steken ze het oranje vlaggetje op.
De bestuurders van de andere boten op het water steken hun vuist in de lucht om aan te geven dat ze de zwemmer/skiër gezien hebben. Deze boten hebben behoorlijk veel PK en zodra iedereen weer aan boord is denderen ze heerlijk over het water met hun speedboten.
Uiteindelijk hebben we nog een tijdje doorgebracht in het vakantiehuis van zijn ouders, waar de kinderen gingen spelen met een surfplank, wat gezwommen hebben en gedobberd hebben met een waterfietsbootje.
Daar leek het heel erg op Langweer, alleen zijn de boten hier "natuurlijk" veel groter, de huizen "natuurlijk" veel groter, er was geen zeilboot te zien, en veel boten hadden een zonnescherm boven hun boot staan op de steiger, omdat je anders letterlijk aan de bekleding schroeit.
Dus van pittoresk was al helemaal geen sprake. Maar gezellig was het wel en zeker nog een keer voor herhaling vatbaar.
Labels: Amerika, Californië, Uitjes, vrienden
Paspoort & Zeum
Voordat we naar Amerika vertrokken hadden we nog nieuwe paspoorten laten maken. En aangezien we hier nu bijna 5 jaar zijn, moeten die dus weer vernieuwd worden.
De kinderen moeten mee, niet voor de vingerafdrukken want dat hoeft pas vanaf 12 jaar, maar gewoon omdat de medewerker van het consulaat de kinderen moet zien.
Dat kon tot voor kort altijd in San Mateo, maar sinds januari moeten Nederlanders hiervoor naar San Francisco of Los Angeles, want daar staat nu de dure apparatuur om de biometrische gegevens op te slaan.
Wij gaan natuurlijk naar San Francisco, maar de medewerker vertelde dat als je in Nevada, Alaska of zelfs op Hawaii woont, je dus ook naar San Francisco of Los Angeles moet. Dat kost je gelijk een fortuin aan tickets.
Wij hoeven gelukkig maar een klein uurtje te rijden en staan midden in "The City", zoals ze hier San Francisco noemen.
Ook hadden we nog pasfoto's nodig die aan de Nederlandse eisen moeten voldoen, en dat kan niet iedereen hier. Gelukkig zit er vlakbij het Consulaat een Notary die weet hoe en wat.
Eerst zijn de kinderen aan de beurt en daarna ik. Mens, je mag niet meer lachen, want je moet een neutrale uitdrukking hebben, er mag niets glimmen aan je hoofd, dus mijn bril moet af.
Naderhand moet Bas ook nog een keer opnieuw, want hij is jonger dan 10 jaar, en dan moet zijn hoofd kleiner op de foto dan van Maaike. We lijken wel criminelen, alleen mist het bordje met het nummer op onze borst.
Daarna door naar het consulaat en we worden helemaal naar de 31e verdieping gestuurd. Dan heb je nog eens een mooi uitzicht vanuit je kantoor!
Nadat bleek dat we gelukkig alle papieren bij ons hadden, de pasfoto's ingeleverd, de vingerafdrukken genomen waren en het geld hadden betaald waren we na een uur klaar.
En nou maar hopen dat alles goed gevonden wordt in Washington DC, want dan gaan ze eerst naartoe voordat ze naar Nederland gaan waar ze de nieuwe paspoorten maken. Daarna komen ze dezelfde route terug en als het goed is hebben we weer gloednieuwe paspoorten binnen een week of 2-3.
Omdat de kinderen hiervoor van school waren hebben we het nuttige met het aangename verenigd en gingen we nog even naar
Zeum (spreek uit: Zie-um).
Het was dicht bij het consulaat en nu ook erg heel rustig, waarschijnlijk omdat het onder schooltijd was, en we hebben ons daar prima vermaakt.
Als eerste maakten ze een muziekvideo, die ze na afloop ook nog op een DVD gebrand hebben, zodat ze die aan Edwin konden laten zien thuis.
Daarna gingen we een dansstudio in, waar de dansstapjes opgenomen met een groene achtergrond via een soort van kaleidoscoop werd afgespeeld.
Toen was het tijd voor een digitale workshop. Ze maakten met behulp van de computer een foto van zichzelf en veranderden als eerste de achtergrond. De foto gingen ze daarna met behulp van een versie van Photoshop bewerken.
Heel grappig wat je ermee kunt doen. Haardrachten veranderen, neuzen scheeftrekken, ogen aanpassen. En dat allemaal met een muisbeweging. Het zijn afschuwelijke gedrochten geworden.
Vervolgens moesten we eerst een paar kleipoppetjes maken en daarna werd hen uitgelegd hoe ze een animatiefilmpje met deze poppetjes via de computer konden maken. Dat is werkelijk heel simpel om te doen.
Het was allemaal zeer onderhoudend en gelukkig veel minder kinderachtig dan ik in eerste instantie dacht. Uiteindelijk zijn we tot sluitingstijd bij Zeum geweest.
En toen moesten we San Francisco nog uit zien te komen op vrijdagmiddag, om 5 uur, in de regen, maar de missie was volbracht.
Labels: Amerika, Californië, Instanties, kinderen, San Francisco, Uitjes
Bronco Night
Iedere school hier heeft een bepaalde mascotte, en vaak zijn dit beesten. Simonds waar Bas zit heeft een cougar (poema) en Brett Harte waar Maaike zit heeft de bronco (ongetrainde of wild paard).
Een paar keer per jaar worden er voor de kinderen Bronco Nights georganiseerd. De eerste was afgelopen vrijdag; het was de Bronco Neon Dance Night. Jawel, onze grote meid ging naar haar eerste echte dansavond van 19.00 tot 21.00 uur, op school, met als thema "neon".
De hele week konden ze onder schooltijd, op vertoon van haar studentenpas, een toegangskaartje kopen van $5,00. Daarvoor kregen ze een polsbandje en een briefje mee dat wij als ouders moesten ondertekenen. Hierop stonden de regels die gelden voor de dansavond. De kledingvoorschriften die normaal gelden voor schooltijden, golden nu ook. Zonder deze 3 bewijzen zouden ze niet toegelaten worden op de dansavond.
Na 19.30 mogen ze niet meer binnen, en om 21.00 uur stipt moesten ze opgehaald worden.
Er is een algemene wet die voor heel San Jose geldt en dat is dat jongeren onder de 15 jaar niet onbegeleid op straat mogen zijn. Maar om van een school of sport activiteit terug naar huis te gaan mag je 15 minuten rekenen. Dus na 21.15 geen kinderen meer op straat.
Ze mochten ook niet "freaken" Blijkbaar zijn we oud aan het worden, want we moesten opzoeken wat dat was zodat we dat haar konden vertellen. Het heet
bubbling op z'n Nederlands en ook daar had ik nog nooit van gehoord (wel van de danssoort). Maar goed, dat mocht dus niet.
Vrijdagmiddag na school ging Maaike meteen met haar vriendinnen mee om zich klaar te maken voor de dansavond. Of ik even later haar kleren kon brengen dan konden zij alvast beginnen met het optutten. Haar school is om 14.30 uit en het feestje is pas om 19.00 uur! Tuurlijk, ik breng je kleren en al je pasjes wel.
Bij aankomst bij het vriendinnetje thuis waren ze allemaal (7 meiden) druk in de weer met krultangen, mascara, glitterstiften en lipgloss. Ze zagen er prachtig en opgewonden uit met de neon spullen.
Hierna nog even op het gras zodat alle mama's een foto konden maken van alle meiden voordat ze eindelijk weg konden. Lisa bracht de meiden naar school, en dat bestaat dus alleen maar uit het afzetten voor de school waarna ze door de toegangscontrole de cafetaria in konden, en daar horen geen ouders bij. De uitgekozen chaperonnes zijn de enige volwassenen die in de school aanwezig mogen zijn, en die toezicht houden op die avond.
De cafetaria was omgebouwd tot danszaal, compleet met diskjockey, er was een videoscherm waarop de bijbehorende clips vertoond werden. Verder was er drinken (alcoholvrij) en waren er snacks te koop. Om 21.00 uur mochten we ze weer ophalen.
Ze kwamen helemaal enthousiast naar buiten. Toen ik vroeg of de jongens ook dansten, was het antwoord; "Nee, die gingen naar de naastgelegen gymzaal om te basketballen."
Heerlijk toch om te zien dat er door de jaren heen nooit iets veranderd.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, dansen, kinderen, San Jose, school, Uitjes
Nederland
Dit jaar gingen we allemaal apart naar Nederland.
Eerst de kinderen, en daar hebben Edwin en ik heerlijk gebruik van gemaakt. Nadat we de kinderen met het vliegtuig hadden zien wegvliegen, slik, togen wij richting
Sausalito.
Dit artistieke dorpje ligt aan de andere kant van de Golden Gate Bridge en de sfeer is er heel gemoedelijk. Na ons uitzicht vanaf een terrasje op San Francisco reden we terug naar SF om heerlijk te gaan dineren bij
Garry Danko.
De volgende dag rustig door San Francisco gereden en daarna weer richting huis.
Het weekend erna hadden we ook nog samen omdat ik pas maandag zou vliegen. Dus bedachten we dat het wel leuk was om naar
Napa Valley te rijden.
Ook daar hadden we een hotelletje geboekt en heerlijk van zon, wijn, kaas, en het goede leven genoten.
En op maandag vertrok ik alleen naar Nederland. Bij aankomst moesten de kinderen eerst vertellen waar ze allemaal met opa en oma en hun neven en nicht waren geweest. En daar hoorden natuurlijk ook bewijsmaterialen bij. Zo waren ze naar de
Ontdekhoek in Zwolle geweest, onderweg naar Langweer bij het oudste, nog werkende planetarium;
Eise Eisinga in Franeker geweest, ze hebben bij een glasblazer gekeken, en bezochten het
Aviodrome in Lelystad. En ze vonden dat ze helemaal niet verwend waren...
De volgende dag nam ik de kinderen mee naar "zuiden".
Daar hadden we iedere dag een andere slaapplek. De kinderen gingen naar hun vriendjes en brachten ze de volgende ochtend ook nog weg naar hun oude school. Ze vonden dat de vroegere klasgenootjes veranderd waren. Tja, dat ze dat zelf ook waren komt waarschijnlijk niet in hun op. Ze hebben een nacht bij Ger geslapen en ik heb ondertussen vriendinnen in een sneltempo bezocht.
Het was weer heel leuk en gezellig om iedereen te zien. Maar zodra je goed en wel zit moet je alweer naar de volgende afspraak. Hierdoor kreeg ik weer, net als de vorige jaren, het gevoel dat je jezelf en veel mensen tekort doet. Dat komt natuurlijk omdat je je hele sociale leven in een paar dagen probeert te proppen.
Het weekend waren we in Langweer en gelukkig werkte het weer ook mee.
Jelle heeft Maaike geleerd om met een motorbootje te varen, met als gevolg dat ze dat tot nu toe veel leuker vindt dan een zeilboot varen. Ook Hidde en Bas genoten van elkaars gezelschap en hebben heerlijk kunnen nintendo-en, zwemmen en dobberen in het water.
Op maandag kwam Edwin ook naar Nederland, maar hij heeft die week nog veel moeten werken, en daardoor ook wat avonden in Amsterdam doorgebracht, maar vanaf zaterdag kon ook zijn vakantie weekje beginnen.
De kinderen zijn een dag en nacht met opa en oma met de boot weggeweest wat ze ook graag wilden en brachten een bezoek aan het Kameleon dorp. Ze zaten lekker onder de modder, maar vonden het prachtig.
Het weekend kwamen RJ&K en hebben we het huisje overgedragen aan hen, en kropen wij in hun huis in Zeist. We hebben genoten van hun fietsen met fietstassen.
We konden daarmee prima op zijn Nederlands boodschappen doen.
Vanuit Zeist konden we makkelijk naar Wijk bij Duurstede waar de kinderen ook nog een logeerpartij hadden en daardoor konden Edwin en ik nog een dag samen op stap in Hilversum.
We bezochten een pannenkoekenhuis, keken naar een voorstelling in de slottuin, kochten in bij de HEMA, de AH en de Jumbo en deden lekker toeristisch door met de trein naar Madurodam te gaan.
En tja als je in Nederland woont, moet je (meestal) ook zelf je gras maaien.
Dus Edwin wilde dat Bas ook meegeven in zijn opvoeding, en heeft hem dat maar even snel geleerd. Je weet nooit waar dat goed voor is.
En toen ging ons vliegtuig weer op zaterdag naar Amerika. Deze keer vlogen we met z'n allen terug.
Ondanks de snelle bezoeken, hebben we er wel van genoten.
Dank jullie allemaal voor de gezelligheid, de koffie en de koekjes, de wijn en de chipjes en het water en de limonade en alle ontbijtjes met heerlijk bruin brood met filet american, hagelslag en de kaas, het was heel lekker.
Tot volgend jaar!
Labels: Amerika, Californië, Napa, Nederland, Uitjes, Vakantie, vrienden
Tennis weekend in Carmel
En na die monsterpartij reden we met zijn 3-en om half 11 nog naar Carmel om in het donker aan te komen. We zagen helemaal niets van de omgeving van het resort waar we zaten, maar dat zou wel komen. Iedereen was nog op om ons welkom te heten. Ze hadden allemaal hun pyjama’s aan. Help, die heb ik niet, ja wel een overgroot T-shirt, maar niet zo'n Amerikaanse flanellen broek.
Maar goed, ik ging toch eerst maar eens onder de douche, en trok een badjas over mijn nachtpon aan, en voegde me bij de rest van de groep in de andere kamer. Tot groot vermaak van iedereen zaten we allemaal aan het water. Iedereen had wijn, champagne, wodka en versnaperingen meegenomen, maar iedereen zat dus gewoon aan het water. We hadden 2 suites waar 4 personen sliepen. Gelukkig mocht ik op een bed slapen, want op een slaapbank paste ik niet.
De volgende dag werden we wakker met een strak blauwe lucht. Onze kamer keek uit op een stuk ongerepte berg. Nadat we allemaal wakker waren besloten we dat we eerst maar eens moesten gaan ontbijten, want om 10 uur hadden we de tennisbaan gereserveerd en om 11 uur kregen we een clinic.
Het was ontzettend warm op de tennisbaan, maar wel erg gezellig, en we hebben allemaal goede tips gekregen van de coaches.
Na de lunch heeft Mary blueberry
mojito's gemaakt, die erg lekker waren, en je snapt wel dat we met 8 vrouwen gesprekstof genoeg hadden.
Hierna omkleden en optutten zodat we Carmel by the Sea in konden. We wandelden door de winkelstraat om te eindigen bij een restaurantje waar we buiten op het terras hebben gegeten. Hierna weer terug naar het hotel, en weer ging iedereen in zijn pyjama’s aan het water.
Vervolgens op onze eigen kamer nog tot half 2 liggen kletsen.
De volgende ochtend om 8 uur stond onze masseuse aan de deur en begonnen onze behandelingen. Terwijl wij de slaap uit onze ogen wreven, begon zij haar tafel op te stellen. Ik keek naar buiten en vroeg of ze ook op het balkon kon masseren, en dat kon! Heerlijk lag ik daar op het balkon, in de schaduw van de eikenboom, de vogeltjes floten en terwijl er een of ander ontspannend muziekje op de achtergrond klonk, werd er een uur aan mijn toch wel vermoeide spieren gewerkt.
Na een uur kwamen de 2 andere dames weer binnen en werden zij gemasseerd of kregen een gezichtsbehandeling. In de andere kamer werd ook gemasseerd en iedereen die klaar was, kwam uiteindelijk met die grote witte badjassen onze kamer op om vervolgens zeer lui op het bed te ploffen. Uiteindelijk hebben we ons toch maar aangekleed en zijn we gaan lunchen en hebben uitgecheckt.
Vervolgens kwamen er nog een paar kalkoenen langs ons huisje lopen. Ik weet wel dat het niet moeder natuurs mooiste creatie is, maar met zo'n volle verentooi valt het wel mee.
Na nog een glas champagne bij het zwembad, zijn we om 4 uur weer richting huis gereden.
Wat een weekend, heerlijk om eventjes weg te zijn.
De kinderen hadden het geweldig gehad met papa. Ze hadden bij Carls Jr. gegeten en waren daarna naar de film
Monsters vs. Aliens geweest. Al met al een geslaagd weekend voor ons allemaal!
Labels: Amerika, Californië, Carmel, Saskia, tennis, Uitjes, vrienden
Korte uitstapjes
Opa en Oma zijn al bijna een week weg, en ik wil toch ook een beetje opschrijven wat we na onze Arizona trip nog samen hebben gedaan.
We zijn, zoals we met de meeste logees doen, naar de top van
Mount Umunhum gereden en hebben een stukje gewandeld, waarna je bij een heldere dag een goed uitzicht krijgt over Sillicon Valley met daarachter de baai van San Francisco.
We hebben een zondagmiddag in de
Uvas canyon gelopen. Dat is hier ook heel dichtbij. Hier moesten we ook over een beekje lopen, maar deze keer lagen er gewoon bruggetjes.
We liepen naar de watervallen en toen weer terug. Ineens zagen we tot onze stomme verbazing hele grote klieken van
lieveheersbeestjes. Echt honderden bij elkaar, ze zaten op de boom en op de grond op de dorre bladeren.
Blijkbaar overwinteren deze beestjes. Ze komen bij elkaar in de herfst om hun winterslaap te houden. Ze waren redelijk sloom, maar ja, dat zou ik ook zijn als er ineens een of andere dwaas zijn flitslamp boven mijn bed zou houden.
Je kon een route volgen die je langs allerlei planten bracht en daar kreeg je dan uitleg over. Het was nu soms moeilijk te zien maar in het voorjaar en de zomer zullen we hier nog wel eens een keer terugkomen. Waarschijnlijk zijn de lieveheersbeestjes dan verdwenen.
Het laatste weekend waren de kinderen vrij i.v.m.
Dr. Martin Luther King Jr. day . We besloten om maar niet naar Tahoe te gaan zoals in eerste instantie gepland, want Jannie en Geert vonden de zon lekkerder dan de kou, en sneeuw en ijs hadden ze al gezien. Dus ging de route naar het zuiden.
Eerst naar het
Monterey Bay Aquarium, van daaruit naar
Carmel. 
Daar hebben we wat rondgeslenterd en een ijsje gegeten.
Toen
weer naar het restaurant Nepenthe om een kop thee te gaan drinken, maar bij nader inzien hebben we de thee omgewisseld voor een heerlijke fles witte wijn en wat kleine hapjes.
Hierna door naar de
Julia Pfeiffer waterval op het strand en daar hebben we van een prachtige zonsondergang genoten.
Het vervelende hiervan is dat het daarna meteen donker is en we over de bochtige weg van de Hwy 1 naar ons hotel in San Simeon reden.
De volgende dag hadden we een tour gepland in Hearst Castle. Jannie en Geert namen tour 1, en wij deden tour 2.
Wij hadden tour 1 tenslotte al
een keer gedaan. We kregen nu voornamelijk de gastenkamers van het Casa Grande te zien, net als de immense keuken, de bibliotheek en de werkkamer van William Hearst.
Hierna reden we terug over de Hwy 101 richting de Pinnacles. Maar na een tankbeurt werden we aangehouden door de politie, en kregen een boete voor te hard rijden. Ben benieuwd hoeveel ons dat gaat kosten.
De
Pinnacles zijn ontstaan nadat 23 miljoen jaar geleden een vulkaan uit is gebarsten en daarna door de bekende
San Andreas Fault een stuk van de vulkaanwand verschoven is tijdens een aardverschuiving. Het restant zijn de monolieten en de muren van de grotten.
Omdat we de
Balcony tour in de Pinnacles wilden lopen, ben je verplicht om ieder een zaklamp mee te nemen, want je loopt/kruipt echt door een grot.
De route was behoorlijk smal en de zaklamp was inderdaad nodig, in ieder geval om anderen bij te schijnen waar je je voeten neer moest zetten. Hierna kwamen weer aan de andere kant uit en een grote cirkel buitenom bracht ons uiteindelijk weer bij de auto net voordat het donker werd. En zijn we verder door naar huis gereden.
De volgende dag was dinsdag en de kinderen hadden gelukkig ook nog vrij omdat het een studiedag was, dus konden we mooi de
inauguratie van Barack Obama kijken voor de televisie. Ik vond het toch wel heel speciaal om deze historische gebeurtenis hier mee te maken.
Op woensdag gingen de kinderen weer naar school en Jannie en Geert vlogen weer naar Nederland. Zowel voor hen als voor ons begon het gewone leventje weer van school, werken, projecten en afspraakjes.
Ach ja, de pret kan natuurlijk niet eeuwig duren en dat dacht het weer ook, vanaf woensdag begon het hier te regenen, terwijl het de hele tijd bovengemiddeld warm en zonnig is geweest. Hoezo geluksvogels...
Labels: Amerika, Bezoek, Big Sur, Californië, Familie, Hearst Castle, San Jose, Uitjes
Lake Tahoe & Sacramento
Tja, met een nieuwe computer (iMac) en het (af)leren van de nieuwe instellingen, loop ik nu wel heel erg achter.
Ik zag dat ik helemaal vergeten ben om ons
Labor Day weekend op te schrijven.
Laat ik daar dan toch maar mee beginnen, want dan klopt het in ieder geval met de annalen.
Labor Day is altijd de eerste maandag in september, en dus een lang weekend.
Wij vertrokken zaterdag richting
Lake Tahoe. We reden via de hoofdstad van Californië; Sacramento.
Toevallig werden daar, dat weekend, de Colonial Days nagespeeld.
Alle mensen waren verkleed als kolonisten, en met die hoge temperaturen was ik blij dat ik die pakjes niet aan hoefden.
Er was van alles te zien, hoefsmeden, dames in prachtige jurken met parasols, het leger met verschillende kogels met een wel erg enthousiaste man die over de verschillende kanonnen wilde vertellen. Ze vertelden over het eten wat ze kregen, en Maaike en Bas kregen ook een stuk koek. Nou die vonden ze helemaal niet lekker, hij was keihard en er zat amper smaak aan.
Er reden veel paarden en koetsen rond over de met zand bestrooide wegen van Old Sacramento.
Er was een schouwspel te zien met een vuurgevecht over het gestolen goud. Voor Maaike kwam de geschiedenisles van vorig jaar tot leven.
Tja, en als je in Sacramento bent moet je natuurlijk ook even langs het
State Capitol waar de gouverneur van Californië, Arnold Schwarzenegger, kantoor houdt.
Uiteindelijk kwamen we 's-avonds pas in Tahoe aan. We hadden ook deze keer hetzelfde hotel geboekt als 3 jaar geleden.
Op zondag waaide het er nogal en we besloten om een wandeling te maken naar het meer. Helaas bedachten dat meer mensen en het was niet eens mogelijk om een parkeerplaats te bemachtigen.
Toen we verder reden kwamen we op een plek uit waar het hartstikke rustig was aan het water.
Daar legden we ons kleed neer op het strandje, maar doordat het zo hard waaide woei dat meteen weg, net als de bal en andere losse spullen.
Dus gingen we gewoon op het kiezelige zand liggen. Dit had het voordeel dat het ook veel warmer was, want daar had de zon de hele tijd al op geschenen. Het meer is zo mooi en groot en blauw, dat is niet te vangen in een foto. We hebben er lekker naar liggen kijken.
Na een paar uur daar gelegen, en gegraven te hebben, besloten we om verder te rijden op zoek naar wat te eten, het was tenslotte lunchtijd. Edwin wilde ook een keer om het meer heen rijden, dus dat konden we goed combineren. Na een uur rijden, kwamen we in de file te staan, en daar hadden we helemaal geen zin in. Dus draaiden we om en gingen nog steeds op zoek naar wat te eten. Uiteindelijk vonden we die om half 3, en gingen we weer terug naar ons eerste wandeldoel. Dit keer hadden we meer geluk en konden we de auto parkeren en een wandeling maken.
Hierna gingen we redelijk vroeg eten om op tijd naar het strand te gaan voor het jaarlijkse vuurwerk happening op het meer. Helaas, door de krachtige wind was de vuurwerkshow gecancelled en verschoven naar de maandagavond. Tja, dan zouden we weer gewoon in San Jose zijn.
We pakten hierop maar de voetbal uit de auto en hebben ons daarmee vermaakt tot het donker werd.
Maandagochtend zijn we om 10 uur weer vertrokken zodat we in Sacramento nog naar het spoorwegmuseum konden, want dat hadden we overgeslagen op de heenweg.
Na 10 minuten rijden belanden we in de file om daar na 3 uur uit te komen. Er was een ongeluk gebeurd en de weg was aan beide kanten afgesloten.
Gelukkig hebben we een Dvd-speler in de auto, en de kinderen hebben zich daar prima mee vermaakt.
Uiteindelijk kwamen we om 3 uur in Sacramento aan.
Het
spoorwegmuseum is echt heel mooi opgezet en laat zien hoe ze vroeger de spoorlijn van Oost naar West hebben gebouwd. Er staan complete treinstellen met stoomlocomotieven in de ruimtes.
Uiteindelijk kwamen we na 7 uur 's-avonds weer in San Jose aan. Het had een rustig weekend moeten worden, maar uiteindelijk hebben we veel in de auto doorgebracht.
Ach, dat is ook wel eens goed, heb je tenminste tijd om alle staten van Amerika met de hoofdsteden te leren, nummerborden op te tellen en vermenigvuldigen, liedjes te zingen zo hard als we kunnen en meer van dat soort dingen.
Labels: Amerika, Californië, Lake Tahoe, Sacramento, Uitjes
Nederland
Gelukkig konden we de eerste, meest warme en emotionele week, bij Yvette in Veldhoven doorbrengen. Het is toch een vertrouwd adres, zeker ook voor de kinderen. Na de bezoekuren was maandag de crematie. Het was een warme, mooie dienst waar papa trots op zou zijn geweest. We hebben er allemaal een goed gevoel aan overgehouden.
Op woensdag gingen de kinderen bij hun vriendjes, Tom en Jessie spelen en bleven daar ook logeren. Eindelijk even iets leuks om te doen. Ze hebben er als vanouds weer eens door de wijk gestruind op zoek naar andere vriendjes.
Op donderdag gingen we naar Zwolle en daar bleven we tot zondag. Donderdagavond hebben we gegeten met Marc Paul en Raluca voordat zij op vakantie gingen. Edwin moest op vrijdag nog naar Amsterdam, omdat zijn laptop kapot was.
Zaterdag ging hij met zijn vader vliegen, met de motorzwever boven Zwolle. En terwijl zij in de lucht hingen, kregen Maaike en Bas een kijkje in de geheimen van Oma's boterkoek.
Zondag verhuisden we naar Zeist en zaten we wat meer centraal in het land. Dinsdag hebben we daar de van G-tjes ontmoet, die eindelijk terug waren van vakantie.
Op woensdag hadden we een afspraak bij het consulaat in Amsterdam, want ons visum was verlopen. Op zich is dat niet erg maar zodra je Amerika uit bent, kom je met een verlopen visum er niet meer in. De afspraak was voor 11.15 uur. Gelukkig kwamen we iets eerder aan en toen bleek dat we een formulier misten. Nou zijn ze op het consulaat niet echt servicegericht en werd ons verteld dat we een half uur hadden om met het formulier terug te komen anders konden we pas weer om 15.00 uur terecht. Oh ja, ze waren ook nog zo vriendelijk om het adres van het dichtstbijzijnde internetcafé te geven. Edwin rende daarheen, en het bleek nog ruim 4 straten verderop te zijn. Gelukkig loopt hij voor zijn conditie hier ook hard, dus dat kwam goed van pas. Ik zat met de kinderen te wachten op het Museumplein.
Toen Edwin terug kwam renden we het consulaat weer binnen. We kregen doodleuk te horen dat we blij mochten zijn dat ze het hek nog openden want eigenlijk waren we 3 minuten te laat. Wij mopperden wat in onszelf, en namen rustig plaats, allang blij dat we niet een paar uur nutteloos moesten rondhangen.
Toen we na een uur weer buiten stonden hadden we het helemaal gehad en geen zin om Amsterdam nog in te gaan, wat eigenlijk onze bedoeling was. We besloten terug te rijden naar Zeist en daar zijn we naar een voorstelling van de
Leaping Loonies geweest. Dit zijn een stel acrobaten uit Australië die een gratis kindervoorstelling gaven in het tuintheater van het slot Zeist. Heerlijk rustig in het zonnetje, met een ijsje erbij. Eindelijk even niets, we genoten er allemaal van.
Donderdag pakten we onze koffers weer in en vertrokken naar Langweer. Daar konden we nog een dag onze neefjes en nicht meemaken voordat zij ook weer verder op vakantie gingen. Gelukkig was het weer goed genoeg, zodat ze ook in het water konden ravotten.
Vrijdag t/m zondag waren Peter en Els en Jannie en Geert daar ook en heeft Edwin nog lekker kunnen zeilen. Ik vond het veel te
hard waaien en bleef gewoon op de kant, landrot die ik ben.
Dinsdag kwam Catherine met de kinderen nog een dagje langs en woensdag Ger.
Woensdagavond hadden we tante Trijn gevraagd om op te passen, zodat we met Ger, Jannie en Geert uit eten konden gaan.
Jammer dat ze zo ver weg woont, want anders wilden we best nog een keer van haar oppaskwaliteiten gebruik maken.
Op vrijdag pakten we voor de laatste keer onze koffers in en vertrokken weer naar San Jose.
Deze "non-vakantie" in Nederland was iets anders dan we ons van de zomervakantie hadden voorgesteld, maar al met al hebben we best genoten van het groene Hollandse landschap, en alle mensen die we toch nog konden ontmoeten.
Labels: Familie, Nederland, Uitjes, Vakantie, vrienden
Napa Valley
Na het ontbijt lieten we de kinderen achter bij Wubit en Catherine, en reden we samen naar de "
Wine Country".
Ons eerste doel was lunch op het terras in een van de tuinen van
Chateau St. Jean (spreek uit als een spijkerbroek) in Sonoma.
We kochten er twee verse broodjes en samen met lekkere kaasjes, olijven, mosterd en vleeswaren, genoten we van ons eerste glas wijn in de tuin.
Deze wijn vinden we allebei erg lekker, dus had ik een private tasting gereserveerd.
We gingen naar de eerste verdieping en daar stonden 2 witte en 3 rode wijnen klaar. Om je smaakpalet tussen iedere wijn te neutraliseren waren er natuurlijk ook weer de crackers, kaasjes en water.
Ze vertelde ons verschillende dingen over dit wijnhuis en deze specifieke wijnen. De wijnen die we proefden waren ook alleen maar op het chateau te krijgen en worden dus niet verscheept naar winkels.
Heerlijk om zo in alle rust met begeleiding verschillende wijnen te proeven. Hierna gingen we naar beneden naar de wijnshop om nog een paar wijnen te proeven en maakten we een beslissing welke we zouden kopen.
Ze vertelde ons ook hoe we vanuit Sonoma naar Napa konden rijden via een bergweg. Vanaf deze weg hadden we een erg mooi uitzicht over de vallei en genoten we van ons cabriootje en het lekkere weer.
Na een snelle omkleedronde in het hotel, gingen we op weg naar St. Helena, voor het diner.
In deze omgeving liggen erg veel goede restaurants, waaronder het wereldberoemde
French Laundry. Wij zijn daar niet geweest, we hebben gedineerd bij
Meadowood. We kozen voor het 9-gangen chefs-menu samen met een wijnarrangement. Het was erg lekker en we konden rustig van alles genieten.
Hierna weer terug naar het hotel en hebben we de wekker op 5:15 uur gezet. Tja, dat moest zo vroeg want we gingen
ballonvaren. We verzamelden om 5:30 uur en werden met busjes afgezet bij de nog niet opgeblazen ballonnen.
Dat opblazen gaat redelijk snel, en aangezien wij in de eerste ballon zaten, waren we ook zo in de lucht. Verbazingwekkend hoeveel ballonnen er 's-ochtends vroeg al in de lucht hangen.
Geweldig, was het.
Ik ben geen fan van grote hoogtes maar dat merk je eigenlijk helemaal niet. Dit zijn ook van die momenten dat je maar foto's blijft maken, want het is prachtig zoals de zon opkomt, en de wolken in de vallei wegdrijven.
Na een uur was de vlucht voorbij en zette de piloot de ballon rustig neer in, volgens mij het enige weiland zonder wijnranken.
Nadat we nog een champagne ontbijt aangeboden kregen, gingen we weer terug naar het hotel.
Daar vielen we toch weer in slaap, en werden om 11:00 uur wakker.
Na een douche zijn we vertrokken naar
Copia. Dit is een culinair instituut dat opgericht is door
Robert Mondavi, een grote wijnmaker hier. Daar namen we deel aan een "Food and Wine pairing" workshop.
Heel grappig om te merken dat nadat je een slok wijn hebt genomen en dan een hap van een citroen neemt, dan weer een slok, dat de fruitige smaak van die betreffende wijn gewoon weg is. En dat herhaalden we ook nog met rozemarijn, zout, chocolade en chips. Dit illustreerde heel sterk dat niet iedere wijn die je lekker vindt, ook past bij elk gerecht.
Hierna nog een lekkere lunch gegeten in dit instituut en toen zijn we weer rustig terug naar huis gereden.
Dit was zeker voor herhaling vatbaar.
Cheers!
Labels: Amerika, Californië, Napa, Sonoma, Uitjes
Het gaat bij wakeboarden niet om snelheid, alhoewel de boten behoorlijk hard gaan, maar juist om de stijl en variaties in truckjes.
Dit is een gebied tussen San Francisco en Sacramento, met een eindeloos netwerk van riviertjes, moerasjes en kanalen. Vroeger werd dit gebruikt door mijnwerkers en de eerste bewoners tijdens de 1848 Gold Rush.
Uiteindelijk hebben we nog een tijdje doorgebracht in het vakantiehuis van zijn ouders, waar de kinderen gingen spelen met een surfplank, wat gezwommen hebben en gedobberd hebben met een waterfietsbootje.
