Gerechtsgebouw
Afgelopen week ging Maaike op schoolreis naar het San Jose Courthouse en de San Jose Police Department.
Ik mocht ook mee. Ik kon kiezen of ik zelf, of met de schoolbus mee wilde rijden. Nou daar hoef ik niet lang over na te denken, laat mij maar zelf rijden. Behalve dat een groep uitgelaten kinderen op schoolreis nogal wat decibellen kunnen veroorzaken, zijn die bussen alles behalve comfortabel te noemen. Omdat ik zelf reed mocht ik Maaike ook meenemen. Deze keer waren er opvallend meer vaders mee.
Het Gerechtsgebouw ligt midden in San Jose, en daar moet je, in tegenstelling tot de rest van San Jose, parkeergeld betalen. De parkeermeters kunnen voor maximaal 2 uur gevuld worden met alleen maar muntgeld.
Voordat we bij het gerechtsgebouw naar binnen mochten moesten we door een metaaldetector. Fototoestellen zijn uit den boze, en rechters willen zeker niet op de foto.
Bij een rechtszaal aangekomen mochten we naar binnen als we heel stil gingen zitten. Er was een rechtszaak aan de gang tegen iemand die niet was komen opdagen bij de rechtbank, terwijl ze gedagvaard was. Zij werd hiervoor ondervraagd en uiteindelijk verliet de jury de zaal, daarna de aanklager en de verdachte met beide advocaten, om op een andere dag terug te komen.
Hierna zaten wij alleen nog in de zaal en toen kwam de rechter in haar toga naar de kinderen en sprak ze toe. De kinderen vroegen voornamelijk dingen over de rechtszaak en zij gaf rustig antwoord waarom iedereen daar was, en wie waar in de zaal zat.
Hierna gingen we naar een ander, ernaast gelegen gebouw; het politiestation. We werden ontvangen door een paar agenten, die de kinderen vroegen wie de wetten maakten, wie ze moest opvolgen, wat als niemand dat zou doen, en wie dat dan in de gaten hield, enz. Kortom de democratische rechtsstaat in kindertaal.
We kregen een rondleiding door het gebouw, zagen de ruimte waar ze iedere morgen hun briefing kregen, zagen de garage met de auto's waar de kinderen in mochten. We bekeken een ruimte waar het communicatie centrum was. Dit was net een week in gebruik genomen. Ze kregen uitleg wat er gebeurde als er een telefoontje binnenkwam. We zagen 3 verschillende monitoren, een waar ze de gegevens invulde, een met de plattegrond, en een met de gegevens van de politiewagens in de buurt. Ze legden uit wat ze moesten doen als ze per ongeluk het alarmnummer 911 belden. Iedereen riep dat je moest opleggen, maar dat was niet het goede antwoord. Blijkbaar zijn ze dan verplicht om toch een wagen naar dat adres toe te sturen, dus je kon beter terugbellen en zeggen dat je een fout had gemaakt.
Ze zagen een galerij met foto's van agenten die omgekomen waren tijdens het uitoefenen van hun beroep, en natuurlijk uitleg over het pistool en de wapenstok die de agent op zak had.
Hierna kregen we pizza en drinken en rende ik even terug naar mijn auto om opnieuw geld in de parkeermeter te gooien.
Daarna mochten ze weer terug naar het gerechtsgebouw en kreeg iedere klas een rechtszaal ter beschikking. De kinderen hadden op school een schijnproces voorbereid.
De meeste kinderen hadden allemaal een rol en de kinderen die dat niet wilden werden de jury. Zij wisten ook echt niet wat er aan de hand was in dit proces.
Er was een echte politieman en een openbare aanklager aanwezig. Die hielpen de klas met alle personen op de goede plek neer te zetten. Dus de rechter op het hoogste plekje met naast hem de griffier, voor hem de aanklager, de gedaagde, de verdediger, de persoon die alles moet typen, iemand die de eed moet afnemen, een paar advocaten en natuurlijk de jury.
De zaak ging om een gestolen backpack van een jongen uit een winkelcentrum, door een klasgenoot.
Er kwamen verschillende getuigen aan het woord.
Zo ook Maaike, zij was de vriendin van de verdachte en werd ook officieel ingezworen door haar rechterhand omhoog te houden en te beloven dat ze de waarheid zou spreken. Hierna moest ze in de getuigenbank plaatsnemen en vragen beantwoorden van de aanklager en de verdediger. Dit alles stond op een script.
Na iedereen aangehoord te hebben moest de jury zich terug trekken, en beraden op het vonnis in de echte jurykamer. Toen ze terugkwamen waren ze tot een unanieme uitspraak gekomen. Ze vonden de verdachte niet schuldig, en dus kwam ze vrij. Gelukkig maar. Het werd een uitgelaten stemming in die zaal, want iedereen was opgelucht, totdat de bode een echte rechter had gevonden en ineens met luide stem riep dat iedereen moest gaan staan. Je had die gezichten moeten zien.
Gelukkig was de rechter heel aardig en iedereen mocht nadat ze hun namen hadden genoemd opnieuw vragen stellen. Ieder antwoord leidde tot een nieuwe vraag en uiteindelijk begonnen de publieke bankjes vol te lopen met mensen voor het volgende proces, en werden we uiteindelijk toch naar buiten gewerkt.
Iedereen liep naar de bus, en wij naar onze auto. En wat voor leuke verassing zat er onder de ruitenwisser; jawel hoor een parkeerbon van $31.00 omdat ik 25 minuten te lang geparkeerd stond. Stomme wetten ook.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, San Jose, schoolreisje
Camp Campbell
Als je een 5th grader (groep 7) bent zoals Maaike nu, dan ga je via de school op science camp naar Camp Campbell.
Vanaf het begin van het schooljaar wordt er al over gesproken wie bij wie gaat slapen, en een week voordat het zover is maken ze elkaar nog gekker.
We moesten alles, maar dan ook alles van naam en school voorzien. En dan niet alleen de slaapzak en het kussen, maar ook de tandenborstel, sokken en badpak. Want het kamp was samen met nog een andere school uit San Jose en de kinderen werden door elkaar gehusseld. Je bleef alleen wel bij je partner die je had opgegeven. Gelukkig waren het leuke kinderen.En dan eindelijk was het zover; dinsdag vertrokken alle 5th graders met de schoolbus naar Boulder Creek. Gelukkig zou het droog blijven, maar echt warm was het niet. 's-Avonds koelt het af tot rond het vriespunt. Maar ja wat wil je het is tenslotte Januari.
Het is een kamp op z'n Amerikaans. En dan bedoel ik dat ze heel erg veel leiders rond hebben lopen, dat er vooral niets fout kan gaan. Voor alle buitenactiviteiten hebben ze een fieldleader.
Iedere cabin had een cabinleader. Die slaapt in het midden op een gewoon bed als een soort oppas, met 12 meiden om haar heen in stapelbedden.
De kinderen gingen om 21.00 uur naar bed, en moeten om 21.30 uur stil zijn en slapen. Als ze dat doen hebben ze een coupon verdient. Zo niet dan moeten ze een coupon inleveren. Ook voor het schoonhouden van de cabins krijgen ze coupons. De cabins die op het eind van het kamp de meeste coupons hebben mogen als eerste kiezen uit verschillende activiteiten. Dat waren o.a. steile wand klimmen, pijl en boog schieten, ziplijn, of de slangen voeren.
Als ze gingen douchen, dan moeten ze een badpak aan, want anders kan je aanstoot geven aan de andere meiden. Er stond een leraar in het midden van de douches om alle handdoeken van de meiden aan te reiken.
Dit kamp ging voornamelijk over de omgeving en de beesten waar ze zich in bevinden, en ze kregen uitleg over het milieu.
Na het eten moeten ze ook allemaal hun afval scheiden, dus de sla zonder dressing apart van de sla met dressing, het vlees weer apart van de koolhydraten en het water in een aparte ton. Al het bruikbare wordt gerecycled. In de grote recyclebakken zitten weer wormen, en die maken er dan weer aarde van. Ook dat is een les, ze horen over de bomen die daar groeien, het water wat door het kamp stroomt en de mensen die er geleefd hebben.
Ze gaan op een nacht hike, en leren dan hoe je beter kunt ruiken en horen. Tijdens een hike overdag, moeten ze mbv een kompas, een route afleggen.
En natuurlijk kan een kamp niet zonder een bonte avond. Ook die is er de laatste avond bij het kampvuur. Er worden stukjes voorgedragen, liedjes gezongen en de begeleiding zong ook nog een lied voor de campers en volgens Maaike moest iedereen (ook de jongens) huilen omdat het zo'n mooi lied was.
Ze heeft het geweldig gehad, ze raakte niet uitgepraat toen ze weer thuis was. Nu nog zingt ze de liedjes over de redwood trees en zijn sapstroom en de bananenslak.
Wanneer komen de kampen waar je met doperwten gooit, s’-nachts stiekum naar de jongens toe gaat en waar je met wallen onder je ogen vandaan komt, of zijn die alleen in Nederland?
Labels: Amerika, Californië, Camps, kinderen, San Jose, school, schoolreisje
Seymour Marine Discovery Center
Maaike had vorige week een fieldtrip naar het
Seymour Marine Discovery Center in Santa Cruz. Omdat ze deze keer niet met een schoolbus gingen hadden ze ouders nodig die rijden, en natuurlijk stel ik mijzelf beschikbaar. Zo kom ik tenslotte ook nog eens ergens.
Dit centrum is vooral gefocused op het feit hoe onderzoekers nou aan al die informatie komen, en wat ze zichzelf dan afvragen, en hoe dat dan onderzocht moet worden.
Het centrum binnen is niet groot, maar wel goed ingedeeld. Er is een groot aquarium waarin ze allerlei onderzoeken doen, ook terwijl wij er rondlopen.
Zo was er bv. een vraag of een octopus kan nadenken. Hiervoor hadden ze een fles met een stukje voedsel erin en een kurk er bovenop met een klein gaatje erin. De octopus gaat inderdaad de fles via verschillende kanten proberen open te krijgen. Uiteindelijk lukt het dan door een van zijn tentakels in de kurk te stoppen en de stop eruit te halen. Slim, maar de volgende keer is hij het helemaal vergeten en begint het weer helemaal opnieuw.
Ze leggen ook uit hoe ze berekenen hoeveel mosselen er op een bepaalde plek groeien, hoe ze bodemonderzoek doen, waarom bepaalde beesten uitsterven en nog veel meer dingen die wetenschappers onderzoeken.
Er was ook een "voel"bak waar ze verschillende soorten zeesterren zagen, heremietkreeften en zee-egels.
Deze beesten mochten aangeraakt worden en er waren veel vrijwilligers aanwezig die alle vragen van de kinderen konden beantwoorden, en die de kinderen ook vragen stelden.
Hierna gingen we naar buiten waar een skelet van een walvis staat. Zo op het droge is dat beest toch behoorlijk groot hoor.
Via de buitenkant van het centrum wandelden ze langs de kliffen zodat ze met eigen ogen konden zien hoe de aarde uit verschillende lagen bestaat met verschillend gesteente, want daar ging hun science project de laatste weken over.
Hierna nog even op het strand uitrazen en weer terug over de Santa Cruz mountains naar school.
Prachtig vind ik die schooltrips, zeker met dit mooie weer.
Ze hoefden deze keer geen school uniform aan, wat voor mij even wennen is, want de meeste kinderen zie ik niet in hun gewone kloffie. Maar dat maakt het wel wat relaxter voor hen.
Labels: Amerika, Californië, Death Valley, kinderen, San Jose, school, schoolreisje
Carnival, etc.
Tja, met zo'n vol huis ontbreekt het wel eens aan tijd om nog wat op te schrijven. Niet dat Opa en Oma veel aandacht vragen, of dat we ze moeten vermaken, integendeel, ze zijn steeds weg. Zou het nou zo zijn dat
wij erg druk zijn?
In ieder geval hebben we sinds de laatste blog niet stilgezeten.
Als eerste was er op 1 juni de jaarlijkse Carnival op school. Aangezien ik de ticketsales onder mijn hoede had, was ik er al sinds begin mei mee bezig.
Margrit had zich toen al opgeworpen om niet helemaal nutteloos in de zon te zitten, maar ondertussen tickets te bundelen ter waarde van 5, 10 en 20 dollar. (Waarschijnlijk heeft ze op haar benen een witte plek ter hoogte van haar knieën zitten, omdat daar de rol met tickets zat.) Maar het hielp mij enorm.
Het waren dezelfde spelletjes als
vorig jaar, en dit keer lieten ook Maaike en Bas hun haren kleuren. Maar nu liepen opa en oma hier ook rond, net als Sharkie. Dit is de mascotte van de Sharks, de ijshockeyploeg van San Jose. En laat hij nou net Jannie en Maaike te pakken hebben gehad. Ze schrokken zich rot, maar uiteindelijk bleek hij toch niet echt door te bijten, en reuze aardig te zijn.
Terwijl J & G afgelopen week weer weg waren om een rondje Yosemite, Death Valley en Sequoia te maken, heeft Maaike nog een "community walk" gehad. Dat houdt in dat ze bedrijven of instanties in de omgeving van de school bezoeken. Ze gingen ditmaal naar
Hoogerwerf Engineering. Het bedrijf is van de man van haar juf. (Het grappige is dat ze aan Maaike heeft gevraagd hoe ze haar naam in goed Nederlands moest uitspreken.)
De kinderen gingen in groepjes bij de verschillende engineers langs en kregen dan verschillende dingen uitgelegd.
Ze kregen te zien hoe snel je een ingewikkelde bouwtekening kon tekenen op de PC met
CAD/
CAM. Hoe de ijzeren kabels eruit zien die in een betonnen vloer zitten. Hoe architecten ervoor kunnen zorgen dat bij aardbevingen de hoge gebouwen niet omvallen. Ze kregen op de PC een simulatie te zien van een aardbeving, en hoe snel een
plotter werkt en als klap op de vuurpijl kregen ze allemaal een ijsje en een persoonlijk visitekaartje mee.
Vrijdag kreeg Maaike ook nog een officieel certificaat uitgereikt door de directrice. Hierop staat dat ze nu een proficient English speaker is. Dit betekent dat ze geen extra aandacht meer zal krijgen voor het Engels.
En ik was er zo bang voor toen we hier naartoe verhuisden, en vond het zo zielig voor hen dat ze niemand verstonden. En zij wordt gewoon een vloeiend Engels sprekend kind binnen 2 jaar. Ik vind dat erg knap en ben er best trots op. Hoe leuk zo'n toekomstig visitekaartje ook is.
Labels: Californië, oorkondes, San Jose, school, schoolreisje
Schoolreisjes
Afgelopen week domineerde voornamelijk de school in onze agenda.
Woensdag had Maaike haar uitstapje naar het
Planetarium bij het De Anza college. Omdat een andere ouder had afgezegd, werd mij dinsdagmiddag alsnog gevraagd of ik mee kon. Tuurlijk, wilde ik wel mee.
Het planetarium is net helemaal vernieuwd en heeft o.a. een nieuwe
Infinium S star projector geïnstalleerd. Hiermee worden de sterren geprojecteerd op het half ronde plafond.
Vooraf werden er vragen aan de kinderen gesteld over welke planeten ze 's-avonds zouden kunnen zien, als ze naar buiten keken.
Bij iedere planeet werd even stil gestaan of hij/zij te zien was met het blote oog, of dat je een sterren- of verre-kijker nodig had.
Hierna werd het licht gedimd en kregen ze een slideshow te zien waarbij een bus door het zonnestelsel beweegt. Tijdens de busrit kregen ze ook echte foto's te zien van de planeten.
Hierna kregen we de complete ligging en formatie van het sterrenstelsel op het plafond te zien. Ik vond het behoorlijk detaillistisch.
Na afloop werd er door de spreker vragen gesteld waarop Maaike gewoon antwoord wist, terwijl ik het antwoord echt niet wist. Tja, je kunt maar ergens je interesse in hebben.
Vrijdag was de beurt aan Bas en zijn schoolreisje, en ook hier mocht ik weer mee.
Dit reisje was duidelijk veel minder educatief, want zij gingen naar
Happy Hollow, een plaatselijke dieren-/speeltuin.
Ik ben er in november met mijn vader ook geweest, en toen vond ik het niet zoveel voorstellen.
Mijn verwachtingspatroon was dan ook heel laag, maar het bleek toch een stuk leuker te zijn in de lente.
Nadat we een uurtje door de dierentuin hadden gewandeld, kwamen we bij aan de speeltuin. Er werd driftig van alle speeltoestellen gebruik gemaakt.
En terwijl ze onder de bomen naar het sprookje van
Repelsteeltje zaten te kijken bij het poppentheater, aten ze allemaal hun meegebrachte lunch op.
Heel leuk om te zien dat Repelsteeltje hier precies hetzelfde verhaal is als in het Nederlands, maar het mannetje heet dan
Rumpelstiltskin. En dat duurde even voordat ik dat goed verstond.
Hierna nog even door het doolhof, en nog -tig keer van de glijbaan en op de piratenboot, en toen was het welletjes en gingen we weer richting school.
Zo leuk als ze er in de films misschien uit zien, zo oncomfortabel zijn die overbekende gele Amerikaanse schoolbussen.
Dat ze daar nou niets beters voor kunnen verzinnen.
De banken zijn bekleed met bruine skai, er is geen gordel te bekennen, airco bestaat ook niet, alleen heel veel raampjes die naar beneden kunnen, wat ook iedereen doet. Je waait dus weg in de bus op de snelweg.
En dat terwijl iedereen hier altijd zo bang is voor aansprakelijkheid, en alles altijd zo veilig mogelijk moet.
Ach ja, na twee ritten binnen een week heb ik het voorlopig wel weer eventjes met die dingen gehad.
Labels: Californië, San Jose, school, schoolreisje
Pumkin Patch
Afgelopen woensdag is Bas op schoolreisje geweest naar een Pumkin Patch.
Dat doen veel scholen hier, en ik ging mee. Het was ook mijn eerste keer in een echte, originele, gele schoolbus.
Na eerst een veiligheidspraatje van 5 minuten van de chauffeur (o.a. waar de hendel bij zijn knieën zat zodat we de bus helemaal tot stilstand konden brengen) konden we weg. Ik dacht nog: "Hij heeft erg goed naar de film Speed gekeken".
Een Pumkin Patch is niets anders dan een braakliggend veld waarop ze heel veel pompoenen en hooibalen uitstallen. Van de hooibalen maken ze allerlei dingen, zoals een doolhof of een tunnel.
Er rijdt een treintje rond waar ze in mogen en de kinderen krijgen allemaal uitleg hoe een pompoen groeit. De school was al een tijdje met het thema pompoen bezig op school, dus ze wisten allemaal dat de pompoen van een zaadje komt, die je in de grond moet stoppen en dat hij aan een rank boven de grond groeit. Wat ik niet wist, is dat de pompoen maar 90 dagen nodig heeft voordat ze hem kunnen oogsten. Volgens de juf wil ik ook geen pompoenenplant in de tuin, omdat hij nogal woekert. Weer wat geleerd.
Tijdens het bezoek moeten de kinderen allemaal achter de juf aan blijven lopen en tijdens de foto's die de ouders nemen, poseren ze natuurlijk ook allemaal braaf.
Maar daar had ik weer niet zo'n zin in, ik vind dat niet leuk, dus ik wilde dat de kinderen allemaal gekke bekken trokken en hun handen in de lucht staken.
Ondertussen weten ze dat wel van mijn ochtenden op school, en ook de juf doet gewoon mee.
Ik snap het wel hoor, ze hebben hun verantwoordelijkheid, maar in Nederland mogen ze gewoon meer, en ik vind dat een ietsje pietsje spontaner.
Uiteindelijk kregen de kinderen allemaal nog een mooie pompoen mee naar huis, en hiermee is ons totaal op 7 van die mooie oranje pompoenen thuis gekomen.
Nu nog snijden, maar daar moet ik nog even mee wachten anders zijn ze met Halloween al rot.
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, schoolreisje
Het Gerechtsgebouw ligt midden in San Jose, en daar moet je, in tegenstelling tot de rest van San Jose, parkeergeld betalen. De parkeermeters kunnen voor maximaal 2 uur gevuld worden met alleen maar muntgeld.
Hierna gingen we naar een ander, ernaast gelegen gebouw; het politiestation. We werden ontvangen door een paar agenten, die de kinderen vroegen wie de wetten maakten, wie ze moest opvolgen, wat als niemand dat zou doen, en wie dat dan in de gaten hield, enz. Kortom de democratische rechtsstaat in kindertaal.
We kregen een rondleiding door het gebouw, zagen de ruimte waar ze iedere morgen hun briefing kregen, zagen de garage met de auto's waar de kinderen in mochten. We bekeken een ruimte waar het communicatie centrum was. Dit was net een week in gebruik genomen. Ze kregen uitleg wat er gebeurde als er een telefoontje binnenkwam. We zagen 3 verschillende monitoren, een waar ze de gegevens invulde, een met de plattegrond, en een met de gegevens van de politiewagens in de buurt. Ze legden uit wat ze moesten doen als ze per ongeluk het alarmnummer 911 belden. Iedereen riep dat je moest opleggen, maar dat was niet het goede antwoord. Blijkbaar zijn ze dan verplicht om toch een wagen naar dat adres toe te sturen, dus je kon beter terugbellen en zeggen dat je een fout had gemaakt.
Er was een echte politieman en een openbare aanklager aanwezig. Die hielpen de klas met alle personen op de goede plek neer te zetten. Dus de rechter op het hoogste plekje met naast hem de griffier, voor hem de aanklager, de gedaagde, de verdediger, de persoon die alles moet typen, iemand die de eed moet afnemen, een paar advocaten en natuurlijk de jury.
Na iedereen aangehoord te hebben moest de jury zich terug trekken, en beraden op het vonnis in de echte jurykamer. Toen ze terugkwamen waren ze tot een unanieme uitspraak gekomen. Ze vonden de verdachte niet schuldig, en dus kwam ze vrij. Gelukkig maar. Het werd een uitgelaten stemming in die zaal, want iedereen was opgelucht, totdat de bode een echte rechter had gevonden en ineens met luide stem riep dat iedereen moest gaan staan. Je had die gezichten moeten zien.
