Farmer in the States

Do you know the way to San Jose?.....

Na ruim 5 jaar bloggen hou ik het voor gezien. We zijn deze weblog indertijd begonnen om vooral familie en vrienden in Nederland op de hoogte te houden van ons dagelijks leven in Amerika.
Alle gekke dingetjes, vreemde en andere manieren die ons opvielen hebben we zoveel mogelijk opgeschreven. Door alle uitstapjes en vakanties leek het wel een grote vakantie.
We hebben het geluk gehad, dat we onze ouders, vrienden en bekenden hier mochten verwelkomen zodat we hen een klein stukje van ons geweldige leventje konden laten zien. En ook die bezoekjes hadden vele momenten/dagen/weken die meer bijzonder en intenser waren dan een bezoekje in Nederland.
Er zijn ons mensen op het spoor gekomen waar we zonder dit weblog nooit contact mee zouden hebben gemaakt of hadden leren kennen, wat heel leuk is.

Om centraler in het land te zitten met een groene omgeving om ons heen, hebben we nu tijdelijk een huis in Zeist gehuurd.

We zijn alweer anderhalve maand in Nederland en we hebben zeker niet stilgezeten. De dozen uit de container en de luchtvracht zijn uitgepakt, evenals de spullen die 5 jaar in opslag hebben gezeten en waarvan we veelal het bestaan niet meer wisten.
De auto's rijden weer rond maar nu met gele nummerborden en we hebben allemaal weer fietsen, ik heb zelfs een nieuwe met heuse fietstassen.
De start lijkt heel goed te gaan. De kinderen hebben het naar hun zin op school. Bas gaat naar groep 7 van de lagere school en Maaike is begonnen aan het tweetalig VWO. Beiden kinderen hebben al nieuwe vrienden en vriendinnen gemaakt.
Bij gebrek aan plaatsings mogelijkheden voor tennis hebben allebei de kinderen gekozen voor de sport hockey. Niet zo verwonderlijk want het hele dorp is vergeven van fietsende kinderen met hockeysticks.
Edwin is zijn weg aan het vinden om met behulp van de trein naar Amsterdam te gaan, wat van hieruit heel goed lijkt te lukken. En ook met mij gaat het goed.
We hebben een hoop dagen met regen gehad, waardoor het Californische kleurtje langzaam van onze lijven verdwijnt.
Edwin is nu weer terug naar San Jose voor zijn werk en het zal zeker niet bij deze ene keer blijven. Ik zal vast wel een keertje mee terug gaan als de kans zich voordoet. Want dat stukje Californië heeft toch wel een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen, waar ik graag aan terug denk.
Daarom vond ik deze quote van Jan Myrdal ook zo toepasselijk: “Traveling is not just seeing the new; it is also leaving behind. Not just opening doors; also closing them behind you, never to return. But the place you have left forever is always there for you to see whenever you shut your eyes.”

Mijn advies voor iedereen die de mogelijkheid krijgt om tijdelijk in het buitenland te wonen is om die kans met beide handen te grijpen.
Het is echt geweldig. Je gezin wordt hechter, je doet geweldige indrukken op, je ziet wat van de wereld, je blikveld wordt verruimd en je hebt meer tijd voor elkaar, en met de mensen die je bezoeken.
Het was leuk om jullie ook deelgenoot te maken van ons geweldig Amerikaanse avontuur.

Maar nu sluiten we het boek, de Farmers zijn weer uit de States en terug in het groene Nederland!

....Ja, wij weten The way to San Jose.....


Edwin, Saskia, Maaike en Bas

Labels: Amerika, Californië, Nederland, San Jose, Verhuizen

posted by Saskia @ 9/14/2010 05:48:00 p.m. 10 comments

Laatste keer

Voordat we het weten zijn we bezig met de laatste voorbereidingen voor de verhuizing. We verkopen de laatste elektrische apparaten, want hier gebruiken ze 110 volt en dat werkt niet op de 220 volt zoals we in Nederland hebben.
Verder hebben we nog meer laatste keren zoals;
laatste playdates,
laatste tennis clinic,
laatste sleepovers,
laatste keer naar de film,
laatste keer zwemmen,
laatste tenniswedstrijd waarbij Maaike en Bas nog even 1e en 2e werden, enzovoort.
Het gewoon door de wijk rijden voelt af en toe als laatste keer.

Iedereen houdt nog vast aan ons en wij aan hen. We gaan iedere dag nog even lunchen met deze en gene, en als dat niet meer kan (tja, hoeveel kan een mens eten?) dan nog een laatste koffie of glas wijn.
Gelukkig hebben we ook nog een auto te leen gekregen, zodat ik weg kan voor een boodschap als het moet. Normaal boodschappen doen doe ik al meer dan een maand niet echt meer. We eten alles op wat er nog in de kasten staat of in de diepvries te vinden is, en verzinnen er wat verse ingredienten bij.
Verder nemen we voornamelijk afscheid van iedereen en ik doe net of ik er over een maand weer ben.
Dat is de beste manier voor mij om ermee om te gaan, want ik heb het er toch wel heel moeilijk mee. We hebben hier de afgelopen 5 jaar behoorlijk wat mensen leren kennen, en het is heel vervelend om daar nu afscheid van te nemen. Het is ook veel definitiever dan het afscheid in Nederland toen we naar Amerika toe gingen. Daar kwamen we toch wel 1 keer per jaar terug, en hoewel ik zeer zeker van plan ben om hier naar terug te gaan, voelt het toch anders. Want als ik niet terugkom, dan betekent dat dat ik sommige mensen echt nooit meer zie. Heel bizar.

Op vrijdag brengen we alle geleende spullen terug; de bbq, de eettafel en stoelen, het tuinstel, de lampen, de ventilatoren, matrassen, enz. We laten het tapijt professioneel reinigen en kunnen er dan ook een paar uur niet meer overheen lopen. Vandaar dat we de laatste 2 dagen verhuizen naar een hotel in de buurt.

Op vrijdagavond is er nog een laatste feestje op de tennisbaan, en zaterdag moet Edwin werken tot middernacht in verband met de jaarafsluiting voor Cisco.
Die zaterdag verblijven de kinderen en ik bij Wendy om nog van elkaar en het mooie weer te genieten, we barbecueën s'-avonds voor de laatste keer en dan moeten we toch echt afscheid gaan nemen. Oh nee, dat deden we niet, we roepen gewoon "tot ziens".

Op zondag 1 augustus brengt de KLM ons weer heelhuids naar Nederland. Opa en Oma en de Van G-tjes stonden ons op te wachten.
Heel gek, we lieten verdrietige mensen achter en waren zelf ook emotioneel en we worden welkom geheten door heel blije mensen waar je vanzelf weer van gaat lachen.

Op Schiphol namen we nog een laatste Starbucks en daarna gingen we naar Friesland om heerlijk bruine boterhammen, suikerbrood en krentenbollen te eten, en om rustig bij te komenvan de vlucht.
Nou ja rustig..... We reden de volgende dag meteen naar Zeist om ons in te schrijven bij de gemeente, anders werd onze container met de verhuisgoederen niet vrijgegeven door de douane.
Gelukkig verliep dat allemaal voorspoedig en kregen we ook de sleutel van ons nieuwe huis.
En daarvan hoop ik ook dat het het laatste huurhuis is, want het lijkt me heerlijk om weer een eigen huis te hebben.
Dus wie weet er nog een leuk huis die aan al onze bescheiden eisen/wensen voldoet?

Labels: Amerika, Californië, Familie, Verhuizen, vrienden

posted by Saskia @ 8/21/2010 07:08:00 p.m. 0 comments

Afscheids feestje

Omdat we in eerste instantie al begin juli naar Nederland zouden verhuizen, hadden we, net als toen in Nederland, ook hier een feestje geregeld voor eind juni.
Uiteindelijk vliegen we nu pas op 1 augustus terug, maar we lieten de datum gewoon staan.
Is veel makkelijker afscheid nemen, want dan kan ik tegen de meeste mensen gewoon zeggen; "Joh, ik ben er nog een hele maand, dus ik zie je vanzelf wel weer." Scheelt weer veel geveeg onder mijn ogen. Want ik heb er toch behoorlijk wat moeite mee om deze mensen waarschijnlijk niet meer te zien.
Deze keer is het ook veel definitiever dan 5 jaar geleden. Toen zeiden we dat we voor 3 jaar gingen, nu zeggen we dat we voorgoed naar Nederland gaan, en dus deze mensen waarschijnlijk niet meer zullen zien. Is toch wel wat anders. We zijn zeer gehecht geraakt aan deze manier van leven en deze kleine, hechte gemeenschap.
Dus een datum geprikt bij "onze" club, uitnodigingen verstuurd via Evite, gemeld dat wij voor drinken zorgen en gevraagd of zij iets kleins mee wilden brengen om te knabbelen.
Dat is ook heel gewoon hier, iedereen brengt wat mee en binnen de kortste keren heb je een tafel vol met lekkere hapjes staan. Het varieert dan van taco chips met salsa, tot groenten met een dip en van mozzarella met tomaatjes spiesen tot een groene salade met olijven brood. We hadden de eindtijd gezet op 18.00 uur.
Wendy was zo lief en attent om een fototoestel mee te nemen en van zoveel mogelijk mensen een fotootje te maken, zodat we in ieder geval ook een herinnering hieraan hebben.
En het was behoorlijk druk, de meeste mensen waren er. Het was de warmste dag van het hele jaar tot nu toe, waardoor de kinderen die meekwamen allemaal meteen het zwembad indoken. Maar bovenal was het ook heel erg gezellig.
Uiteindelijk staken we om 22:00 uur de sleutel in het slot van ons huis, en dat zegt genoeg denk ik.

Labels: Amerika, Californië, San Jose, Verhuizen, vrienden

posted by Saskia @ 7/05/2010 11:20:00 p.m. 0 comments

Inpakken en inladen

Afgelopen woensdag kwamen de verhuizers. Ze waren met 5 man sterk, en die beginnen, zoals we al eerder wisten, alles, maar dan ook alles, zonder nadenken in te pakken.
We hadden de dagen ervoor gebruikt om met behulp van rode en groene post-it's, aan te geven wat wel en niet mee moest met de zeecontainer.
Terwijl ik met Maaike op het volleybal toernooi was, hebben Edwin en Bas de logeerkamer gebombardeerd tot verboden toegang voor de verhuizers, en alle spullen daar alvast in gezet. We hebben tenslotte nog koffers, een opbergmap voor laatste rekeningen, foto toestellen, opladers e.d. nodig. De keuken werd als laatste verdeeld in "wel en niet mee" met de zeecontainer. En dat gaf een erg druk stoplicht effect.
Toen de verhuizers kwamen, stond alles nog relatief op zijn plek (nou ja) in de kamer waar het hoorde. Een paar uur later is alles ingepakt.

Vervolgens houden we een erg lege kamer over.

Ze kwamen de volgende dag met de 40 foot container om alle spullen erin te laden. En ook deze ochtend vlogen de kinderen de deur uit, om in die hele grote container te gaan staan. Goh, dat beeld heb ik eerder gezien, maar toen waren ze een stuk kleiner. Vlug naar binnen om het fototoestel te pakken, en zie hier het 5-jaar verschil.
We krijgen ook nog luchtvracht. Daarin gaan alle kleine lichte dingen die we nu nog willen gebruiken zoals onze dekbedden en kussens, een paar spellen, een ripstick, tennis rackets, de computers en een paar boeken.
Nadat de verhuizers vertrokken zijn is het huis heeeel erg leeeeeg en klinkt het ook erg hol. Van allerlei kanten krijgen we spullen te leen aangeboden, zoals 4 matrassen, borden, mokken, tafels, stoelen, lamp, e.d. We redden het hier wel.
Ik ben blij dat we besloten hebben om hier te gaan kamperen in ons huis. Hier kunnen de kinderen naar de swim & racquet club lopen om vriendjes te zien en om nog wat tennislessen te krijgen. Want anders duren 10 weken vakantie in een leeg huis wel heel erg lang. In Nederland zitten alle kinderen nog op school, en in onze nieuwe woonplaats hebben ze toch nog geen vriendjes. Dus de noodzaak om zo vlug mogelijk naar Nederland te vliegen is er niet.

Afgelopen dinsdag werden de auto's ook opgehaald. Die zullen op een vrachtwagen naar de oostkust gereden worden, en van daaruit met een schip de Atlantische oceaan overgebracht worden. Ook dat duurt 6 tot 8 weken. Heel raar om je auto's weggereden te zien worden.
Vanaf nu moeten we ons behelpen met 1 huurauto. Dat vergt wat meer planning maar is natuurlijk ook te doen met die 24 uurs economie hier. Ik kan altijd 's-avonds nog naar de winkels als er wat gehaald moet worden.
En zoals het hoort, hebben we ook een bbq te leen gekregen, want hier wonen in de zomer zonder zo'n ding, dat kan natuurlijk niet.
Voorlopig genieten we nog 100% van het mooie Californische weer, want dat zullen we heel erg gaan missen.

Labels: Amerika, Californië, huis, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/16/2010 05:13:00 p.m. 0 comments

Poetsen en sorteren

Het beloofd een huishoudelijk blogje te worden deze keer. Want we zijn voornamelijk bezig met rommel ruimen en schoonmaken. Terwijl ik met Maaike zaterdag en zondag bij een laatste volleybal toernooi in Watsonville ben, ordent Edwin, met behulp van Bas, de kledingkasten in onze slaapkamers.
Wij hebben, toen we hier kwamen, stellingkasten binnen in de hangkasten geplaatst en die halen we er nu weer uit.
Alles wat aan kleding niet meer terug gaat in de hangkast gaat mee in de zeecontainer. Maar eerst gaan we kijken wat er nog past. Bij Maaike valt dat reuze mee, want die droeg afgelopen jaar haar eigen kleding op school. Maar bij Bas is het, door zijn schooluniform, nog maar bar weinig wat past.

Omdat ik hier een lekker grote trommel heb in mijn wasmachine, heb ik een paar maanden geleden alle dekbedden en kussens gewassen. Ik bedacht ineens dat het wel handig was om mijn tuinstoelkussens ook nog een keer te wassen in de wasmachine. Eenmaal gewassen kunnen ze zo op het droogrek om in de zon te drogen.
Ineens bedacht ik me om de tuinmeubelen zelf ook eens een keer schoon te maken.
Na 5 jaar in de zon en regen te hebben gestaan, werd het teakhout wel erg grijs.

Labels: Amerika, Californië, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/07/2010 11:44:00 p.m. 0 comments

Opruimen en verkopen

Met een verhuizing in zicht en omdat het toch regende, bedachten we in maart dat het misschien wel handig was om al eens een keertje te gaan kijken wat er nog op de zolder ligt. Zeker omdat het bedrijf dat ons zal gaan verhuizen niet op de zolder mag komen, i.v.m. "doorzak gevaar" denk ik.
We moeten dus alles zelf naar beneden halen. Niet dat dat zoveel is, maar waar laten we het. Juist in de kamer. En weet je wat er dan gebeurd? Inderdaad, dan ga je al die oude boekjes weer lezen, en ze zijn soms zoooo leuk. Laten we die maar houden.....
.
Nee hoor, we sorteren om te beginnen de boeken in een Nederlandse en Engelse stapel, en daarna in "te kinderachtig" en "toch wel leuk om te houden".
Goh, wij hebben wel heel erg veel boeken, maar de eerste lading Nederlandse boeken komt in dozen voor de "Koniningedag" die we in april hadden. En de lading Engelse boeken wordt opzij gezet voor de garage sale eind mei.
Alle barbies, spelletje en speelgoed die ze niet meer willen houden mag verkocht worden.
Ondertussen pluk ik allerlei apparaten waar een elektriciteits snoer aan vast zit uit ons huis, en zet die op Craigslist. Dit is een soort Marktplaats maar dan voor Amerika.
Van alles zet ik erop, zoals meubelstukken waar we op uitgekeken zijn, tap- en balletschoenen, sapcentrifuge, koelbox, zonnedekens voor het zwembad en lampen, tot en met ventilatoren en wekkers.
In december was ik al begonnen om de kerstlampen en skikleding die de kinderen niet meer pasten op Craigslist te zetten.
Natuurlijk verkoop ik niet alles tegelijkertijd, we moeten ook nog gewoon kunnen leven. Maar Edwin zegt wel dat hij blij is als hij 's-avonds thuis komt en ziet dat zijn bed er nog is.
Verbazingwekkend waar de mensen allemaal vandaan komen om b.v. een goedkope kinderstoel te kopen. Volgens mij zijn ze soms net zoveel geld kwijt aan de benzine als waar ik het voor verkoop. Maar ik klaag niet, alles wat weg gaat is meegenomen. Weggeven kan altijd nog.

Labels: Amerika, Antelope Canyon, Californië, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/03/2010 04:48:00 p.m. 1 comments

We zijn er

Hoera we zijn geland in Amerika!

Aangezien ik geen toegang tot het internet had, hierbij een update van de laatste drie dagen.
Op de dag van vertrek zijn we met de trein van Zwolle naar Schiphol gegaan en werden vergezeld door Opa en Oma. Bij Duivendrecht stapte als grote verassing Marc Paul ook nog in. Op Schiphol ging het afscheid nemen gelukkig zonder al te veel tranen.
De vlucht is redelijk voorspoedig gegaan. De kinderen hebben zich best vermaakt met de filmpjes en spelletjes. Het is erg handig zo’n eigen videoschermpje per stoel.
Wat niet zo leuk was, was dat tijdens de vlucht Bas met zijn vinger tussen de stoel en het videoschermpje terecht is gekomen. Dat gaf een behoorlijke gil in het vliegtuig. Zijn nageltje bleek een scheur te hebben en de vingertop was blauw, maar na het ijs erop en wat extra snoepjes van de stewardessen was het leed aardig geleden. Hij heeft ook altijd pech.
Toen we landden op San Francisco Airport had je Maaike’s gezicht moeten zien. Ze was zo blij dat ze nu eindelijk ook in Amerika was, ze straalde toen het vliegtuig landde. Heel grappig om te zien.
Op het vliegveld werden we welkom geheten door Emi, dat is onze relocation agent die ons helpt om de verhuizing zo makkelijk mogelijk te maken. Zij verzorgt b.v. inschrijvingen als wij dat willen en heeft ons geholpen met het huren van het huis. Verder probeert ze alle vragen die we hebben te beantwoorden. In ieder geval was ze op het vliegveld met wat fris en snoepjes voor de kinderen en koffie voor ons.
Nadat we de auto opgehaald hadden zijn we naar ons hotel gereden.
Daarna zijn Emi en ik naar de winkel gegaan om wat snelle boodschappen te halen, zoals water, fris, muffins en wat yoghurtjes voor als de kinderen midden in de nacht wakker zouden worden.
Ik dacht even een winkeltje te zoeken om de hoek, maar dat kan natuurlijk niet. Hier had ik de keuze tussen 3 grote supermarkten binnen een straal van 1 km. In Nederland zouden ze alledrie geen goed leven hebben maar hier kan dat blijkbaar wel.
Edwin bleef met de kinderen in het hotel want daar was een zwembad en dat was het enige wat voor de kinderen telde. Het was tenslotte ook minimaal 30°C. We zijn rond 20.30 allemaal uitgeput gaan slapen.
De volgende ochtend werd iedereen rond 6.00 uur wakker dus dat was een goede eerste nacht. Edwin is toen naar zijn werk gegaan en ik ben met de kinderen nog blijven liggen. Om 8.00 uur waren we allemaal op en hadden we ontbeten.
Ik had met Rita, een Nederlandse die sinds oktober 2004 met haar gezin hier woont, afgesproken om elkaar te ontmoeten. Zij had, heel lief, als welkomstcadeautje voor de kinderen 2 slangen voor het zwembad meegenomen en daar hebben ze al driftig gebruik van gemaakt.
Ze haalde ons op, want Edwin had de auto bij zich en zijn toen naar haar huis gegaan. Daar hebben we geluncht en ’s-middags zijn we met haar kinderen naar ons hotel gegaan en hebben we in het zwembad gespeeld.
’s-Avonds zijn we om 18.00 uur naar een park in onze nieuwe buurt gegaan omdat we daar door collega’s van Edwin op geattendeerd werden. Daar is iedere donderdagavond in juli een band die speelt en het hele park wordt dan bevolkt door mensen uit de buurt die daar dan eten en drinken. De kinderen spelen in de speeltuin, heel relaxed allemaal. Wij hadden natuurlijk geen picknick-kleed, maar de bedsprei van het hotel voldeed prima.
Bas begon toen steeds meer te klagen over pijn in zijn keel, dus we zijn toen maar om 19.30 uur naar huis gegaan. Volgende week hopen we weer te kunnen gaan, want het was best gezellig.
De volgende dag zijn we naar een autodealer geweest want we hebben nu een huurauto en die moet natuurlijk ingeleverd worden. We hebben nog niets besloten.
Rita kwam ‘s–middags en de kinderen hebben de hele middag in het zwembad gelegen. ’s-Avonds zijn we met zijn allen naar Fresh Choice gegaan. Dat is een restaurant waar je verse, gezonde spullen kunt eten tegen een redelijke prijs. Alleen werd Bas toch wel wat zieker en is met koorts zijn bed in gegaan.
Vanochtend werd hij weer vrolijk wakker, maar voelt nog warm aan. Om 10.00 uur hadden we afgesproken voor de overdracht van ons huis.
Bij aankomst waren Emi en de huiseigenaren er. Maar het huis staat nog steeds redelijk vol met hun (oude) spullen, en zij zijn nog steeds bezig om die spullen uit het huis te sjouwen. Ze hebben blijkbaar de hoeveelheid nogal onderschat en lopen wat achter met het naar de stort rijden.
Vandaar dit hele verhaal, want hier is wel een internet aansluiting, en Edwin is bezig om de aardige huurder te spelen.
Maaike en Bas zwemmen ondertussen in het zwembad. Nadat we brood gegeten hadden werd Bas erg warm en nu is hij in slaap gevallen in de slaapkamer op zijn handdoek. Zijn keel ziet er niet goed uit. We kijken het nog een dagje aan en anders gaan we op zoek naar een Pediatrician.
Ondertussen is het Edwin gelukt om een telefoonnummer aan te vragen, alleen hebben we nog geen toestel.
Afgesproken is nu dat de eigenaren maandag klaar zijn met dit huis, want eerder zijn onze spullen er toch niet.
Ook weten we dat afgelopen donderdag onze zeevracht is aangekomen, ben benieuwd, wanneer die door de douane vrijgegeven wordt.

Labels: Amerika, Californië, huis, Verhuizen, vrienden

posted by Saskia @ 7/16/2005 04:40:00 p.m. 3 comments

Het aftellen is begonnen

Afgelopen week is er veel gebeurd.
Dinsdagavond ben ik samen met Yvette naar Gaby geweest. Leuk huis heeft ze. En het was heerlijk om weer een keer op een bank te kunnen zitten en wijn te drinken uit een echt wijnglas i.p.v. te zitten op een houten keukenstoel en wijn te drinken uit een kinderglas.
Woensdag is Edwin naar de stort geweest met allerlei onmogelijke dingen.
Donderdag heb ik een afsluitend gesprek gehad met Capability. Ik mocht nl. van mijn werkgever een outplacement bureau inhuren om te kijken welke studie ik nu zou willen volgen.
Na veel argwaan van mijn kant vind ik het toch wel grappig om te zien wat er uit komt. Eigenlijk weet je het wel, alleen is er een extern iemand voor nodig (in mijn geval) om je te wijzen op je sterke kanten. Ik weet nu in welke hoek ik het beste tot mijn recht zou kùnnen komen. Nu moet ik nog de studie uitzoeken die ik dan in San Jose ga volgen. Ik laat jullie wel weten welke het gaat worden.
Vrijdag is mijn auto verkocht (snif, snif) en toen moesten we echt rekening met elkaar houden, wie wanneer waar naar toe ging. De kinderen moesten tenslotte ook nog van school gehaald worden.
s-Middags nog wat meubilair weggebracht en voor de laatste keer naar de zwemles. Kregen we te horen dat Bas zaterdagochtend om 08.45 uur op mocht voor zijn zwemdiploma A!!
Het zat er wel aan te komen, maar dan moest hij met zijn hoofd boven water blijven zwemmen en daar had meneer niet altijd zin in.
Dus zaterdagochtend in alle vroegte waren de opa's en oma's, als vaste fans van de kleinkinderen, er. En we zijn héél trots op hem dat hij het in zo'n korte tijd gehaald heeft. Het geeft ons dadelijk ook wat meer rust bij ons eigen zwembad.
Toen nog bij de bieb de boeken inleveren en 's-middags zijn we met Opa & Ger als afscheid naar Megabowling Woensel geweest en daarna hebben we daar ge-wokt.
De kinderen vonden het bowlen erg leuk, en terwijl wij nog wat natafelden, kwam de bedrijfsleider naar ons toe met de mededeling dat de kinderen zo lief stonden te kijken dat hij hen nog maar op een nieuwe baan heeft gezet. De schoenmaat wisten ze zelf nog, dus ze waren inderdaad heel lief om de beurt aan het bowlen.
Zondag zijn we 's-ochtends al vroeg naar Zwolle gegaan omdat Opa en Oma daar een uitgebreide lunch hadden georganiseerd en Edwin's familie ook nog afscheid van ons kon nemen.
Edwin en ik zijn 's-avonds weer naar Eindhoven gereden omdat maandagochtend de verhuizers er weer waren om alles voor de luchtvracht en de opslag in te pakken en mee te nemen. Ik denk dat alles wat nu in de opslag zit, we over 3 jaar best weg kunnen gooien, maar ja, nu zeggen we dat weggooien ook zonde is. Ach we zien wel.
Nadat we alles schoongemaakt hadden, zijn we nog maar een keer met een kofferbak vol naar de stort geweest.
De nieuwe huurder van ons huis is samen met de makelaar langsgeweest om de sleuteloverdracht te regelen. Wij waren uiteindelijk om 17.00 uur weer in Zwolle.
Vanmorgen heeft Edwin zijn auto ingeleverd en ik ben nog bezig om de laatste was te wassen. Vanavond zullen we alle koffers nog een keer goed inpakken en dan vertrekken we morgenvroeg met de trein van 08.48 uur van Zwolle naar Schiphol.
Vanochtend hebben we al via internet ingecheckt en we weten dat we op de door ons gewenste stoelen (10e,f,h en j) zitten. We zijn er nu dus klaar voor.
Eigenlijk is het heel gek, maar ik ben nu blij dat we kunnen gaan, want als we eenmaal in Amerika zijn kunnen we weer opnieuw iets opbouwen en krijgen we weer wat rust. Hier waren we de laatste weken alleen maar aan het afbouwen en dat is ook behoorlijk vermoeiend.
Dus hierbij nog een dikke kus en knuffel van ons allemaal en tot de volgende post vanuit San Jose.

Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, Nederland, Verhuizen

posted by Saskia @ 7/12/2005 07:25:00 a.m. 3 comments

Afscheid

Afgelopen zaterdag was het zover; ons afscheidsfeest van familie en vrienden in Eindhoven.
We hadden een prima lokatie gekozen, het paviljoen in Genneper parken.
De kinderen konden de hele middag kunnen midgetgolfen en trampoline springen. Wij genoten op het terras van tapas en een borreltje. Ons nichtje had een prachtig afscheidslied gemaakt, kort door de bocht "niet naar Amerika gaan". Met een lach en een traan hebben we ernaar geluisterd.

Inmiddels worden de laatste zaken afgehandeld en zijn we klaar om te vertrekken.
Vandaag was het voor Maaike sportdag op school, en Bas is met school naar de speeltuin van St. Trudo geweest.
Ze zijn 's-avonds vermoeid maar tevreden het bed ingedoken.

Mijn auto is vandaag verkocht, eind deze week wordt die van Edwin ingeleverd.
Komend weekend met de Opa's en Oma's op stap, een laatste afscheidsmaaltijd en dan is het zover.
Zijn we nog iets vergeten?

Labels: Amerika, Californië, Familie, kinderen, Verhuizen, vrienden

posted by Saskia @ 7/05/2005 02:00:00 p.m. 1 comments

Cursus

Weer een week dichter bij ons vertrek. Afgelopen weekend zijn we naar Langweer (Fr) geweest. Prachtig weer hebben we gehad.
We hebben gebarbecued, en de kinderen en Edwin hebben gezwommen. Ik moest natuurlijk op de kant blijven want er moet toch iemand zijn die de badjassen aanreikt, toch?
Het was weer leuk spelen met bootjes en surfplanken. We wilden ook nog gaan zeilen, maar op het meer bleek er toch wel erg weinig wind te staan.
Maandag en dinsdag zijn Edwin en ik naar de "Cross Cultural Training" geweest. Deze cursus was op maat gemaakt voor ons, wij hadden een selectie gemaakt uit de onderwerpen waar we wat meer van wilden weten.
De cursus werd gegeven door Jeanne Heinzer van Heinzer consulting zij is geboren in Duitsland, vertrok naar Frankrijk ontmoette daar haar (Zwitserse) man verhuisde naar Zwitserland en woont momenteel in Den Haag. Zij heeft dus ook wat verhuis-ervaring.
Erg leuke cursus, we hebben allebei het idee dat we er wel wat uit kunnen halen voor onszelf.
Gedurende deze 2 dagen was er een Amerikaan die belde om ons de geschiedenis van Amerika en dan specifiek Californie in een notendop te vertellen.
Hier is een link voor als je er in geïnteresseerd bent.
Er was een Amerikaanse vrouw die hier 6 jaar woont en zij had als onderwerp "Values en Social Customs". Daar konden we erg veel aan vragen. Het grappige was dat ze zei, dat toen ze in Nederland kwam, ze de eerste weken heel veel koffie heeft gedronken, omdat wij nu eenmaal mensen "op de koffie" vragen.
De laatste persoon belde uit San Jose om het onderwerp "Daily Living" te behandelen. Erg informatief allemaal. Zij heeft ons b.v. verteld wat je in geval van aardbevingen moet doen.
Dit moeten we natuurlijk ook aan de kinderen uitleggen. Zeker omdat ze dit ook op de scholen oefenen.
In ieder geval horen bedden daar niet onder het raam ivm vallend glas.
Verder heeft Jeanne verteld hoe het psychisch gaat als je naar een ander land gaat verhuizen. In welke up's en down's je terecht gáát komen en hoe je er voor kunt zorgen dat de down's wat minder diep worden.
Ze was er bij mij nogal op aan het hameren dat ik toch echt meteen met een studie moet beginnen en niet pas na een half jaar. Want dan ben ik ook meteen bezig met een eigen sociaal netwerk en iets voor mezelf aan het doen zodat ik na een tijdje niet in een grote leegte ga vallen. Zeer plausibel allemaal.

Ondertussen werd ons huis aan de buitenkant geschilderd en is de stukadoor nog geweest om het gat te dichten wat er gekomen was door de lekkage van de verwarming. Dus dat is ook al af.
Het lijstje wordt steeds korter.

Aangezien het nog steeds mooi weer is gaan we morgenochtend (de kinderen hebben vrij) naar de Vleut met een paar vriendjes.
Morgenavond willen we weer naar Langweer om het weekend daar door te brengen en hopelijk komen de "van G-tjes" ook naar Friesland. Zondag zal Edwin weer naar SJ vliegen voor een weekje.

Labels: Amerika, Californië, huis, Instanties, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/23/2005 02:36:00 p.m. 1 comments

Reserveringen

Nou de tickets en de vliegtuigstoelen zijn gereserveerd en bevestigd. We zullen woensdag 13 juli om 11.45 uur vertrekken met de KL605 naar San Francisco. Deze vluchten worden met de Boeing 777 uitgevoerd.
Dat vliegtuig heeft in ieder geval het voordeel dat iedereen een eigen televisie schermpje heeft. De kinderen vinden dat prachtig, Bas denkt dat hij de hele weg spelletjes kan gaan spelen.
Omdat onze luchtvracht maximaal een week nodig heeft om over te komen hebben we voor de eerste week een hotel in Los Gatos gereserveerd. Dat ligt ongeveer 15 minuten rijden van ons nieuwe huis op Chateau.
Verder ben ik deze week nog naar mijn werk geweest en heb mijn badge en andere dingen ingeleverd. Daarna zijn we nog gaan lunchen met een paar collega's.
Vanaf 1 juli heb ik dus officieel geen baan meer. Best een raar idee als je al zolang hebt gewerkt.
De huurders van ons huis zijn ook een paar keer langs geweest om te kijken hoe alle apparatuur werkt. We zullen nog wel een paar manuals achterlaten, maar de meeste zijn toch in het Nederlands. Ik weet niet of ze daar nou zoveel aan zullen hebben.
Het gaf me wel een goed gevoel dat hij veel planten uit onze tuin wist te benoemen, dus hopenlijk krijg ik geen ravage terug.
Omdat het dit weekend mooi weer beloofd te worden, gaan wij naar Langweer toe.
Kunnen we ook een keer op een normale bank hangen en t.v. kijken i.p.v. op bed. Want die chips kraken zo tussen de lakens.

Labels: Amerika, Californië, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/16/2005 01:09:00 p.m. 1 comments

Een leeg huis

Nou daar zitten we dan, in een leeg huis. De container is afgelopen donderdag vertrokken naar Rotterdam met al onze spullen erin. s-Ochtends heb ik ons dekbed en de hoeslakens van ons bed af gehaald en de verhuizers hebben het bed uit elkaar gehaald, want Edwin wilde zo lang mogelijk in ons eigen bed slapen.
Om 10.30 uur kwam de container en die mag dan 3 uur blijven staan, indien het langer duurt moeten de verhuizers wachtgeld gaan betalen. Dus het passen en meten kon beginnen.
Als je vroeger veel geoefend hebt met blokkendozen dan kan je ook zo'n container goed indelen. Het is zo knap om te zien hoe alles in elkaar past. De raarste vormen moeten erin, fietsen met kinderzitjes er nog op, voetbalgoaltjes die niet uit elkaar zijn gehaald, en toch lukt het hen om steeds de rij recht te houden in de container.
Uiteindelijk was het weer rustig in huis en leeg. Het oude bankje van onze slaapkamer is onze bank geworden.
's-Avonds ging ik nog uit eten en werd daar opgebeld door Edwin met de vraag; "Waar is ons dekbed". Ja, je raadt het al, die hadden de verhuizers ook ingepakt, inclusief de molton-,hoeslakens en onze kussens. Die zien we dus over 8 à 9 weken weer.
Gelukkig konden we nog een dekbed, kussens en hoeslakens lenen. Maar het is wel raar, heb je alles goed geregeld, gaat er toch nog wat mis. Tot nu toe is dit het enige wat verkeerd is gegaan, dus wij zijn best tevreden.
De kinderen hebben van onze oppas nog speelgoed en een heuse CD-I speler gekregen, dus die waren ook weer even bezig. Ik ben ook blij dat we de keuze hebben gemaakt om in ons huis in Eindhoven te kamperen i.p.v. in San Jose. Deze dingen zijn nu hier toch veel makkelijker te regelen.
Je kunt aan de kinderen merken dat ze er toch moe van zijn geworden. Zondag is Edwin weer naar San Jose vertrokken en Maaike en Bas hebben die dag eigenlijk niet veel gedaan, een beetje hangen (op het bankje) met een leesboek van de bibliotheek wat eigenlijk ook wel rustig is, maar meestal houden ze dat toch niet lang vol.
Maandag gingen ze natuurlijk weer naar school en zwemles en daarna zijn we bij Opa & Ger frietjes gaan eten. Om 19.30 uur waren ze best uitgeteld en 's-ochtends moet ik ze steeds wakker maken om naar school toe te gaan.
Als ze dat nu ook maar een keer in het weekend deden........

Labels: Amerika, Californië, huis Nederland, San Jose, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/07/2005 12:45:00 p.m. 0 comments

Verhuizen

Nou ze zijn gisteren met het inpakken met 4 personen begonnen en vandaag hebben ze het met 3 personen gedaan. Wat een hoop troep hebben wij zeg. Moet je eens in de schuur in de kasten kijken, wat daar allemaal niet uit komt vallen. Je denkt steeds dat je het misschien nog ooooit eens nodig hebt en dus blijft het nog jaaaaaaaaaaaaaaaaaren in de kast liggen, totdat je moet verhuizen. Tja, en dan moet je keuzes maken hè. Deze bloempot wel of deze vaas niet, en welke snoertjes wel en welke werken daar toch niet en die stekkertjes dan, en wat te bedenken van alle potjes met schroeven, die moeten stuk voor stuk ingepakt worden. Je schaamt je haast dat je zoveel schroefjes hebt.

Labels: Amerika, Californië, huis Nederland, Verhuizen

posted by Saskia @ 6/02/2005 10:51:00 a.m. 0 comments

Hallo

Hier is dan het eerste stuk. Ik zal proberen om deze weblog regelmatig te updaten zodat jullie op de hoogte gehouden worden van onze perikelen voordat we naar Amerika kunnen en onze avonturen in San Jose.

Inmiddels hebben we onze visa van het consulaat gekregen en een huis gevonden waar we de komende tijd zullen gaan wonen.
Woensdag is de verhuizer geweest om te kijken hoeveel ruimte we nodig zullen hebben. Het grootste gedeelte gaat in een 40-voets container en dan zal het 8 tot 9 weken duren voordat het in Amerika is. Het moet via het Panamakanaal naar Oakland toe. Dat ligt aan de andere kant van San Francisco aan dezelfde baai.
Ze zullen 31 mei hier in huis beginnen met inpakken. Waarschijnlijk hebben ze daar 3 dagen voor nodig. Daarna blijft er nog wat achter in ons huis wat met luchtvracht vervoerd zal worden.
Dit betekent dus dat we een paar weken in ons huis in Eindhoven zullen camperen op wat resterende meubels.
We zullen voor die tijd wel een beetje moeten schiften wat we gaan opslaan en wat we mee zullen nemen.
Ik hoop maar dat ik daar nog tijd genoeg voor heb.

Labels: Amerika, Californië, huis Nederland, Instanties, Verhuizen

posted by Saskia @ 5/25/2005 09:25:00 a.m. 2 comments