Farmer in the States

Grand Tetons & Great Basin

Het Grand Teton National Park ligt zo dicht tegen Yellowstone aan dat je niet eens je nationale parkpas hoeft te laten zien. We reden van het ene park zo het volgende in. Onderweg kwamen we nog langs een plek waar we heel goed konden zien hoe de Snake River door het land meandert.
De Grand Tetons zijn de jongste pieken van de Rockies, en behoren tot de scherpste ter wereld. Ze steken 1,5 kilometer boven de Snake River valley uit, de grootste top van de Grand Teton is 4.197 meter hoog. Er loopt een snelweg van noord naar zuid door het park heen, en op verschillende plekken kun je zijwegen richting de bergtoppen maken.
We lieten ons per boot vervoeren over Jenny Lake zodat we naar de 24 meter hoge Hidden Fall konden lopen. Zoals de bestuurder van de boot al zei was deze waterval niet zo verstopt, je kon gewoon iedereen volgen die hetzelfde pad nam, op een paar uitzonderingen na die verder liepen. Dit is het drukst bewandelde pad van de Grand Tetons. Vanaf de waterval liepen we nog wat verder omhoog naar Inspiration Point. Daar had je een prachtig uitzicht over Jenny Lake. Ook zagen we daar weer de marmot op zoek naar eten en er liepen chipmunks rond die teveel door de toeristen waren gevoerd, en daardoor bijna tam leken.
Na de wandeling hebben we bij Dornan's in Moose gegeten, vlakbij de oversteekplaats van de Snake River van vroeger waar de pioneers de rivier over moesten. Hier konden reizigers van west naar oost de wilde rivier veilig oversteken door gebruik te maken van een pontje.
Na een dia-avond van een park ranger en een nachtje slapen op de camping Gros Ventre in het Nationale Park, zijn we richting Jackson gereden. We hadden gereserveerd voor een wildwater tocht op de Snake River, en moesten op tijd op de KOA camping aanwezig zijn, omdat de tocht vanaf de camping zou vertrekken.Het raften werd georganiseerd door Dave Hansen. We werden in wetsuits gehesen en met een bus naar het vertrekpunt van de boten in de rivier gebracht.
Het zomerse weer was hier die week net begonnen, en de smeltende sneeuwlaag in de Tetons in combinatie met de vele regen van de afgelopen weken zorgde ervoor dat de stroomversnellingen op de rivier normaal gesproken niet echt met veel toeristen meegemaakt werden. Het rafting bedrijf had de kleinere bootjes zelfs even uit de verhuur gehaald. Het water was 5 graden celsius, en stroomde met een rotgang over tientallen stroomversnellingen van klasse 3 en zelfs eentje van klasse 4 heen. We gingen met z'n tienen in een boot, en een gids achterop met roeispanen. Edwin kreeg een roeispaan en de kinderen konden, zoals ze wilden, voorin de boot zitten, en ik zat vlak achter ze.
Al bij de eerste (kleine) versnelling werden we kletsnat, en bij elke volgende nog veel meer. Bij eentje hapte de boot zoveel water dat Bas zelfs helemaal onder water terecht kwam in de boot. Daar schrok hij wel een beetje van, maar hij bleef het gelukkig wel leuk vinden. En nadat hij weer wat gerustgesteld en opgewarmd was achter in de boot, kwam hij weer voorin zitten. Toen konden we ons klaarmaken voor de "Lunch Counter", de zwaarste en gevaarlijkst rapid op dit stuk van de rivier. (Wij hadden geen camera bij ons, maar dit filmpje vond ik op youtube)
We konden ook onze foto's kopen die door een professional vanaf de kant gemaakt werden.
Na een (belachelijk) duur nachtje op de KOA in Jackson, zijn we weer verder richting huis gereden.
We kwamen in the National Oregon / California Trail Center in Montpelier (Idaho) terecht. Daar maakten we een tocht terug in de tijd van 1852. We kregen een korte uitleg over hoe geweren werden gemaakt, wat we als pioniers mee konden nemen op onze 5 maanden durende tocht van Missouri helemaal naar Oregon. De mensen die daar werkten waren in klederdracht en spraken ons aan alsof we ook net van onze tocht afkwamen. We reden mee in een huifkar simulator en ons werd gevraagd waarom we in de kar zaten, want dat mochten alleen maar zieken, zwangeren of soms kinderen. Heel leuk gedaan. En vooral onze kinderen sprak het heel erg aan, want dit is uitgebreid besproken op school.
Vervolgens kwamen we nog langs Bear Lake waar we niet eens buiten konden zitten omdat we opgevroten werden door de muggen. Daardoor besloten we om meteen maar verder te rijden richting het Great Basin National Park.
Dit is het enige Nationale Park van Nevada, en ligt erg afgelegen, (nou ligt alles hier afgelegen dus dat is eigenlijk niets nieuws). Het is een Grote Bekken in een woestijngebied omgeven door bergen, en het heeft geen rivieruitloop in de oceaan. Het National Park ligt bij de grootste berg binnen het gebied, de Wheeler Peak, en is 3.982 meter hoog.
In dit park bevinden zich de Lehman Caves, en daar hebben we een uur onder begeleiding van een ranger rondgelopen.
Hij was druk bezig met de kinderen vooraan in de rij, waardoor we maar de helft van de uitleg gehoord hebben. Na een lange tunnel vanaf het visitors center, passeren we de oorspronkelijke ingang van de grotten die in 1885 ontdekt zijn door Ab Lehman. In de eerste grote zaal laat de ranger zien hoe donker het is in de grot, door de verlichting uit te zetten. Met kaarslicht laat hij vervolgens zien hoe vroeger de grotten bekeken en langzaam ontdekt werden. Door nauwe gangen wringen we ons van kamer naar kamer. Onderweg krijgen we uitleg over hoe de grotten en hun bijzonderheden ontstaan zijn. De ranger wijst erop dat de grotten oud moeten zijn omdat sommige stalagtieten en stalagmieten meters lang zijn en een diameter hebben van zo'n 50 centimeter terwijl ze maar zo'n 30 centimeter per 100 jaar groeien. Als de "tieten" en "mieten'" elkaar raken ontstaat een kolom. Een ander apart verschijnsel is het 'cave bacon', een aan het plafond hangende spekvormige rots, waar je met een zaklamp gewoon doorheen kunt schijnen.
Verder zijn in deze grotten ook nog de zeldame sluiers te vinden.
Aangezien het weer slecht is, besluiten we niet naar de top van de Wheeler Peak te rijden, maar richting California te rijden. De kinderen vermaken zich prima met films en iPod, waardoor we lekker opschieten.
We rijden de Highway 50 die als bijnaam de "Loneliest Road in the World" heeft, en we snappen prima waarom.
Ik geloof dat we in anderhalve dag vier keer ingehaald zijn, en een tiental tegenliggers gezien hebben.
We zijn een keer gestopt en zijn een stukje op de snelweg gaan lopen, gewoon omdat dat kan.
Als het inmiddels 's-avonds laat is, komen we het plaatsje Fallon binnen rijden, en zoeken we een plekje om te overnachten. Het wordt de goedkoopste camping van de hele vakantie, met een winkel op loopafstand, 24 uur per dag, 7 dagen per week open, met schone toiletten en een beveiligde parkeerplaats: de Walmart.
Ik had een keer gelezen dat Amerikanen dat soms deden en dat men dat toestaat, maar om dat nou ook te doen... We hadden weinig keus, er was in de hele omgeving van dit dorp niets te vinden, en Fallon zelf is nou niet echt uitnodigend. We sliepen prima en konden onze reis de volgende dag veilig wakker beeindigen.

Weer wat kengetallen van onze route:

6 staten van Amerika
4 nationale parken
13 dagen onderweg
55 uur auto gereden
4321 kilometers lang
704 liter diesel verbruikt
(Tja, da's ook niet echt zuinig rijden.....totaal 530 dollar, maar een stuk goedkoper dan onze reis naar Utah).

Labels: Amerika, Grand Tetons, Vakantie, Wyoming, Yellowstone

posted by Saskia @ 7/04/2009 08:00:00 p.m. 0 comments

Yellowstone deel 2

Inmiddels hadden we de RV verplaatst naar een camping in Canyon Village en vandaar uit maakten we een tocht naar de Lower Falls. Deze waterval ligt in de Yellowstone river, en die begint in Yellowstone Lake. Het was een flinke klim naar beneden, maar wel over geasfalteerde grond.
Daarna verder gereden naar de Grand Canyon van Yellowstone. Ineens stonden we te kijken naar een heel groot hert, compleet met gewei. Hij trok zich niet zoveel van ons aan en ging uiteindelijk rustig in het gras herkauwen.
In de Grand Canyon tref je het gele gesteente aan waar het park haar naam aan te danken heeft. Het water heeft een hele mooie diepe canyon gecreëerd.

Labels: Amerika, Vakantie, Wyoming, Yellowstone

posted by Saskia @ 7/01/2009 12:01:00 a.m. 1 comments

Yellowstone deel 1

Via een korte lunch stop in de stad Idaho Falls, die zijn naam dankt aan de ingedamde watervallen van de Snake River midden in de stad, reden we het dorpje West Yellowstone in Montana binnen. Hierna duurde het niet zolang meer of we zagen het officiële parkbord van Yellowstone.
Yellowstone is het oudste nationale park in Amerika. Het middelpunt is een vulkanisch plateau met een gemiddelde hoogte van 2.438 meter, en er liggen meer dan 10.000 hete bronnen en geisers in. Dat is meer dan de helft van alle bronnen en geisers in de hele wereld.
We sliepen de eerste dagen op de camping in Madison, en omdat we genoeg tijd hadden besloten we alvast een kijkje te gaan nemen bij de Old Faithful Geiser. Hij dankt zijn naam aan het feit dat hij zo betrouwbaar is, elke 90 minuten barst hij uit, het hete water kan 36 tot 55 meter hoog zijn en 2 tot 5 minuten aanhouden. Onderweg zagen we ook al diverse thermische activiteiten, en de eerste bizons staken de weg voor onze neus over. Er leven hier meer dan 3000 van die beesten. Toen wij bij het bezoekers centrum aankwamen gingen de kinderen eerst hun Junior Ranger spullen halen en hierna wachtten we rustig op de bankjes samen met nog honderden mensen af tot hij uit ging barsten. En dat deed hij ook keurig op tijd. Het is een heel indrukwekkend geheel. Ik vond later dat de Old Faithful zeker niet de mooiste geiser was. De Castle geiser, die ook uitbarstte terwijl wij er waren, vond ik zeker zo mooi. Het was wel geluk dat hij uitbarstte want dat doet deze geiser maar eens in de 13 uur.
Doordat we Old Faithful al gezien hadden konden we de volgende dag meteen naar het achterliggende gebied van de Geyser Basins kijken. Dit is een heel mooi gebied. Overal loop je over vlonders, want de aardkorst is hier heel dun en zit vol met bacteriën wat weer die mooie kleuren veroorzaakt. Daar willen we natuurlijk niet doorheen zakken of de bacteriën verstoren, want het is er op sommige plekken ook erg zuur. Het zou zo door je schoenzolen heen kunnen branden.
We zagen verschillende dingen die allemaal het nemen van foto's waard zijn.
Als eerste is er natuurlijk de Geyser. Dit is een warmwaterbron onder de aardkorst die wordt verwarmd door magma, aan de kook komt en dan door een dunne pijp de lucht inschiet, waardoor eigenlijk de druk dus weer van de ketel af is.
De Hotspring is een klein meertje. Het water kan ongehinderd naar de oppervlakte stromen. Dat water, door magma opgewarmd, koelt daarom meteen weer af. Het water in een hotspring heeft een min of meer constante temperatuur. Hoe hoger de temperatuur hoe blauwer de kleur.
De Mudpot is ook een warmwaterbron maar niet zo diep en met een stuk minder water. De zuurgraad is er hoger, waardoor de omringende rotsen door dat bubbelende water worden omgezet in klei en modder. Als er ook nog wat ijzer in de grond zit wordt het wat roder van kleur en krijg je de paintpots.
En het droogste is de Fumarole. Hier is het water in stoom veranderd voordat het de oppervlakte bereikt, en je dus alleen maar stoom uit de grond ziet komen, soms met heel veel grommend geluid.

Al deze thermische dingen, behalve de geiser, hebben een ding gemeen, ze ruiken nogal naar rotte eieren door de aanwezige zwavel, soms wat meer en soms wat minder, maar het ruikt.

We hebben de hele dag door dit geiser gebied gelopen. Van de ene geiser naar de andere hotspring. Het kookt, borrelt en puft overal. En ondertussen komen we ook nog allerlei beesten tegen. De buffels hebben we in dit gebied niet veel gezien, maar volgens de ranger was er de dag ervoor wel eentje vlakbij Old Faithful door de aardkorst heen gezakt. Hij is door de hitte ook overleden. Dit gebeurt, en de rangers doen er niets aan, want dat is de natuur.

Terwijl we van de ene geiser naar de andere lopen, roept Bas ineens een of andere beestennaam, en dan blijkt hij natuurlijk weer gelijk te hebben. Hoe hij al die namen kan onthouden is mij een raadsel. Hij zag een Yellow-bellied marmot. En terwijl wij ernaar staan te kijken, komen de volgende mensen vragen waar we naar kijken, en op die manier attendeert iedereen elkaar steeds weer op wat nieuws.
Zo ook als we de volgende dag richting Mammoth Hot Springs rijden. Ineens staan er zoveel auto's stil dat er vast wel weer wat te zien is. En jawel hoor, daar zien we tot onze grote vreugde een zwarte beer die rustig rondloopt in het gras.

De Mammoth Hot Springs zijn ontstaan doordat de waterbronnen met dat kokend hete mineraalrijke water maar stroomt, en uiteindelijk leggen de mineralen een marmerachtige waas van travertijn over de stenen terassen heen.
Hier zagen we ook aardig wat elanden en herten grazen.

We hebben samen met een ander gezin van de camping een wandeling gemaakt door de Hayden valley.
Dit is een heel open gebied, en het is er behoorlijk drassig. Hoewel we verwachten beesten te zien, maken de kinderen met z'n vieren zoveel lawaai dat zelfs de bizons op grote afstand blijven.
Zeker als de kinderen ineens besluiten om door een klein stroompje heen te gaan lopen. Ze waren even vergeten dat het water ontzettend koud is, en dat niet alleen, het stikt er ook nog van de muggen. Maar ja, op blote voeten door een ijskoude stroom over stenen lopen dat gaat nooit vlug genoeg. Maar ze zijn wel afgekoeld, en daar was het hen om te doen.

Labels: Amerika, Vakantie, Wyoming, Yellowstone

posted by Saskia @ 6/28/2009 10:29:00 a.m. 1 comments