Craters of the Moon
20 Juni vertrokken we naar onze vakantiebestemming Yellowstone. Doordat we de RV een dag eerder mochten halen van het verhuurbedrijf konden we de camper op ons gemak inpakken. We begonnen zaterdagochtend vroeg aan onze lange autorit. De eerste uren ging zeer voorspoedig en voor we het wisten zaten we al in de buurt van South Lake Tahoe. Vervolgens reden we Nevada in en toen werd het uitzicht behoorlijk eentonig.
De kinderen zaten met hun iPod's in hun oren naar een paar luisterboeken te luisteren en vonden het rijden wel best. Eigenlijk was het lastig dat de RV af en toe wat diesel nodig had, want dan moesten ze van ons natuurlijk ook de auto uit, en het was net zo leuk, grappig of spannend in dat boek. Maar doordat het zo goed ging reden we in een keer door naar Elko en vonden daar een camping.
De volgende dag was het Vaderdag en nadat Edwin hun lofbrieven in ontvangst had genomen, gingen we weer op pad.
Ons eerste doel waren de
Shoshone Falls in de stad Twin Falls in Idaho.
Dit is een grote waterval in de grote Snake River. Deze rivier zullen we wel vaker tegen gaan komen, want hij ontspringt in Yellowstone en mondt uit in de Colombia river in de staat Washington. Hij gaat dus naar het westen.
Tot voor kort had het hier nog geregend, waardoor er ontzettend veel water naar beneden kwam. We konden niet zien waar het water in de beneden liggende rivier terecht kwam, zoveel water viel er naar beneden.
We lieten we ons niet verleiden om te gaan kijken waar
Evel Knievel in 1974 getracht heeft over de canyon van de rivier te springen met zijn motor, want dat leek ons een echte toeristenval. Maar ja, wat doe je als je als stad verder niets meer te bieden hebt?
De wegen zijn hier behoorlijk saai, er is weinig te zien, bijna geen dorpjes, maar wel wegwerkzaamheden. En daar staan dan personen aan allebei de uiteinden van de werkzaamheden. Ze hebben een bord vast waarop "Stop" staat, ze kijken behoorlijk verveeld uit hun ogen en hebben een walkie talkie in hun handen. Wat ons dan weer het idee geeft dat er meerdere mensen in dit verlaten gebied rondlopen. Uiteindelijk komen er een paar auto's van de andere kant met een wagen voorop gereden. De auto's rijden door, de wagen draait om, de persoon met het "Stop" bord draait haar bord om en nu verschijnt er "Slow" en wij mogen de auto volgen. Wat een baan! Hebben ze nog nooit van tijdelijke verkeerslichtjes gehoord?
Hierna kwamen we terecht in
Craters of the Moon. Wat een onwerkelijk mooi, zwart landschap van lava.
Dit is zo apart, eerst rijd je uren door saai landschap met alleen maar saliestruiken en dan ineens ligt er dit immense lava veld van 2.892 km2.
Het is ontstaan doordat 15.000 jaar geleden lava uit de aardkorst omhoog begon te sijpelen. Dit is weer gestold in verschillende cilinder vormen en lava tunnels.
Door sommige tunnels kon je heen klauteren, en blijkbaar storten ze ook regelmatig in, maar dan opent er vanzelf weer een nog niet ontdekte tunnel. Sommige plekken zien eruit alsof er iemand een pot Nutella heeft uitgesmeerd, het ligt helemaal vol met puimsteen, alle stukken hebben zoveel verschillende grillige vormen. Zo ver als je maar kunt kijken is het gebied zwart, met hier en daar een boom.
We leerden van alles over de geologie van een vulkanisch landschap, met zijn verschillende vormen en waarom sommige stukken steen zwaarder zijn en hoe poreus deze omgeving is.
De kinderen deden hun Junior Ranger pakket, we luisterden 's-avonds
naar een praatje van een ranger over de Oregon Trail, die hier ook doorheen liep, en bleven uiteindelijk ook nog slapen in het park.
Labels: Amerika, Californië, Craters of the Moon, Nevada, Vakantie, Yellowstone
Grand Canyon
Onze laatste bestemming was een van de bekendste Nationale Parken in Amerika, het
Grand Canyon National Park in Arizona. De eerste avond zetten we de camper neer op een heerlijk rustige campground aan de ingang van het park. Zonder water en elektra, maar met een prachtige sterrenhemel. Daar konden Maaike en Edwin heerlijk van genieten.
De Colorado Rivier heeft de laatste 6 miljoen jaar zichzelf een weg gebaand door de rotslagen van dit Colorado plateau, waarbij het gesteente steeds verder werd (en nog steeds wordt) weggeslepen.
Omdat elke rotslaag weer uit een ander soort steen bestaat, zijn de effecten van de kracht van het water overal verschillend. Hierdoor is een gecompliceerd stelsel van diepe, grillig gevormde ravijnen ontstaan. Behalve het water van de Colorado River hebben ook de andere eroderende krachten, zoals vorst en de wind, veel invloed gehad.
Het Nationale Park wordt door de kloof in twee helften verdeeld, die hemelsbreed maar 16 kilometer van elkaar zijn verwijderd.
Maar als je met de auto van de zuidzijde (de South Rim) naar de noordzijde (de North Rim) wilt rijden, dan moet je een afstand van 315 kilometer afleggen!
Je kunt de Grand Canyon bekijken vanaf verschillende uitkijkpunten.
De eerste die we bekeken was vanaf Desert View (2267 m). Er staat een toren die gebouwd is door de architecte
Mary Elizabeth Jane Colter.
Zij wilde dat je overal een goed zicht op de canyon moest hebben en dat is gelukt. Vanuit deze toren zie je zowel het noordelijke deel van de Canyon, als het stuk dat naar het westen loopt. Hier en daar zien we zelfs een stuk van de Colorado die nu erg klein lijkt. De binnenkant is versierd door een Indiaanse kunstenaar.
Het uitzicht is erg mooi als de zon opkomt of ondergaat, je ziet dan de prachtige kleuren in de ravijnwanden, die veroorzaakt worden door de aanwezigheid van mineralen. Het is ook mogelijk om via wandelpaden in het ravijn af te dalen; als je helemaal tot aan de rivier wilt komen moet je daarvoor minimaal twee dagen uittrekken en zeer geoefend en voorbereid op weg gaan.
De tweede avond verbleven we in het dorp South Grand Canyon. Hier wemelt het van de toeristen die met auto, bus of trein naar de Grand Canyon komen kijken. Helaas begon het hier ook 's-middags te betrekken, en kwam de nodige regen naar beneden vallen.
De moesson tijd was aangebroken, en toevallig was ons gebied aan de beurt om besproeid te worden. Noodgedwongen hebben we rondgewandeld in het Visitor Center en de lokale supermarkt. Mooi weer om met z'n allen een potje Monopoly in de RV te spelen.
De derde dag hebben de kinderen een
Junior Ranger programma bijgewoond. De vorige dag hadden ze een boekje gehaald in het Visitor Center en allerlei vragen, per leeftijdscategorie, beantwoord over de Grand Canyon.
Het bijwonen en afteken van een ranger en het programma is hier ook onderdeel van. Hierdoor hebben ze de mogelijkheid om Junior Ranger te worden.
Door een Ranger van het National Park werd een aantal kinderen uitgelegd hoe inheemse planten overwoekerd werden door geïmporteerde rassen, met het gevolg dat de begroeiing aan het veranderen was. Door middel van simpele uitleg en een spel variant, begrepen de kinderen de gevolgen en het belang van ingrijpen. Na afloop wordt het boekje nagekeken en krijgen ze een badge en oorkonde en uiteindelijk worden ze dan beëdigd als Junior Ranger van dat park.
Na een wandeltocht door het dorp en langs de rim, zijn we 's-middags richting huis vertrokken. We wilden rustig aan doen, en de terugtocht in etappes afleggen.
In Needles zagen we nog een heel vreemde bus met Duits & Alaskaans kenteken op de camping. Hij heeft 24 slaapplekken en een ingebouwde keuken. We hebben alleen nooit kunnen zien hoe de mensen allemaal in die bedden klommen. Wel hebben we diverse mogelijkheden de revue laten passeren.
Toen via Bakersfield en Gilroy, waar we nog wat dingen bij de outlet hebben gekocht, zijn we weer veilig thuis aan gekomen.
Enkele kengetallen van onze
route:
4 staten van Amerika
10 nationale parken
13 dagen onderweg
40 uur auto gereden
3600 kilometers lang
1350 liter benzine verbruikt
(Tja, da's niet zuinig rijden.....totaal 1000 dollar, maar wel goedkoper dan in Nederland)
Labels: Amerika, Arizona, Californië, Grand Canyon, Nevada, Vakantie
Valley of Fire & Zion
De volgende dag reden we vanuit Nevada naar Utah met als uiteindelijke doel voor die dag het Zion National Park.
Maar eerst kwamen we langs het
Valley of Fire State park. Dit oudste States park van Nevada dankt zijn naam aan de rode zandsteen rotsen en versteende zandduinen, die zo’n 150 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Als de zon op de rode stenen schijnt, lijkt het alsof ze in vlam staan.
Je kunt via een rondje weer uit dit park komen en verder rijden richting Zion, waar wij naar toe wilden.
Toen we bijna uit het park waren, zo’n 5 minuten nog te gaan, kwamen we in een verkeersopstopping terecht met ongeveer 20 auto’s voor ons. We zagen dat er een ongeluk was gebeurd. Een auto lag op zijn kant, de politie, brandweer en een takelwagen waren allemaal al ter plekke.
Na een half uur gewacht te hebben, kwam de sheriff in tegengestelde richting ons allemaal tegemoet gereden en vertelde iedere auto dat ze de weg gingen afsluiten. We moesten omkeren en via de ingang het park weer uit. Bij het keren op de weg zagen we dat het hier om een dodelijk ongeluk ging, en waarschijnlijk wilden ze alles nader onderzoeken.
Wij mochten het park dus 2 keer bekijken. De formaties zien er vanaf de andere kant heel anders uit, maar ze blijven vuurrood. Maar ja, het was wel even slikken en niet alleen door de tegenvaller in tijd.
Uiteindelijk kwamen we 3 uur later dan gepland in
Zion National Park aan. Daar hadden we een camping gereserveerd die aan de
Virgin River lag. Deze rivier lijkt heel rustig, maar is toch verantwoordelijk voor de vorming van de kloof .
De camping had wel een zwembad, maar zeg nou zelf, spelen in de rivier met stenen en blubber is toch veel leuker.
Hier kan je ook met een band de rivier afzakken, maar het krijgen van blauwe plekken en schaafwonden van de grote stenen die duidelijk zichtbaar in de rivier lagen lieten wij aan anderen over. Wij hielden ons voornamelijk bezig met de loop van de rivier.
Omdat je Zion tijdens de vakantieperiode niet meer zelfstandig in mag rijden, rijdt er een gratis shuttle bus die voor de deur van de camping stopte.
We kozen voor een wandeling die je door de kloof brengt waardoor je goed kunt zien hoe de verschillende lagen op elkaar gestapeld zijn. Het is best indrukwekkend om te zien hoe hoog (600 meter) de wanden van het ravijn zijn. Het maken van een goede foto is daardoor heel moeilijk. Er is altijd wel iets niet goed belicht.
De wanden bestaan uit het doorlaatbare Navajo zandsteen en het niet doorlaatbare Kayenta steen. Doordat water door het zandsteen sijpelt maar niet door de Kayenta steen kan, komt het water er via de buitenkant van de muur uit zodat er kleine plantjes op de ogenschijnlijk kale muur groeien. Bij de “
Weeping rock” kan je dit goed zien.
Aan het einde van de trail zou je door het water van de rivier moeten lopen om nog een stukje verder te komen, maar wij hielden het voor gezien en wandelden weer terug. Onderweg zagen we nog enkele herten die zich te goed deden aan de voor ons giftige, maar mooie, duivelsbloemen. Zion is een mooie, groene en lekker koele canyon.
Hierna pakten we de spullen weer op en reden richting Bryce Canyon National Park over de prachtige 10 mijl lange Zion-Mount Carmel Highway. Om door de Zion-Mount Carmel tunnel te mogen moet je met een camper $15, = extra betalen omdat je te hoog bent en je over de middenstreep moet rijden. Hiervoor wordt het verkeer aan de andere kant tegen gehouden.
Tijdens de vakantieperiode doen ze dit zowat om de 15 minuten, want je ziet continue campers.
Alle wagens worden geteld, en het aantal wordt per mobilofoon doorgegeven aan de verkeersregelaar aan de andere kant van de tunnel.
De laatste auto krijgt ook nog een stokje mee en moet die dan aan de andere kant van de tunnel weer inleveren.
Onderweg stopten we ook nog even bij het schaakbord, de "Checkerboard Mesa". Deze berg heeft niet alleen verticale maar ook horizontale groeven, waardoor een ruit ontstaat.
Hierna reden we door en al snel kwamen we aan bij Ruby's Inn aan de ingang van Bryce Canyon, onze volgende stop.
Labels: Amerika, Nevada, Utah, Vakantie, Zion
Mono Lake & Las Vegas
We vertrokken om 11.00 uur vanuit ons huis en 's-avonds bij het inpakken van de RV vond ik dat de koelkast het niet deed.
Erg vervelend, maar ja misschien kwam het omdat het voor ons huis niet echt vlak is. En zo'n koelkast moet vlak staan anders doet hij het niet. Uiteindelijk voorbij San Jose voelden we nog een keer en hij was echt niet koel. Nadat we met Cruise America gebeld hadden, vertelde ze ons dat we in Manteca naar een RV reparateur mochten.
Terwijl daar de monteur onze koelkast ging re-setten en we nog minimaal een half uur moesten wachten, aten we daar onze lunch op.
Uiteindelijk was het 14.00 uur toen we weer verder reden via de Tioga pas in Yosemite naar Mono Lake.
Een heel mooie route en redelijk smal voor Amerikaanse begrippen, maar goed te doen met een camper. Je rijdt via
Tenaya lake en Olmsted Point, door de prachtige Tuolumne meadows (spreek uit; "Too-all-oh-mee")
naar de top van Tioga en daarna door de kale Canyon en dan zit je aan de andere kant in het plaatsje Lee Vining.
Bij Olmsted Point zie je de bekende Half Dome vanaf de andere kant waardoor je ook de klimmers op deze grote rots kon zien.
Uiteindelijk hebben we overnacht in
Lee Vining, vlak bij het Mono Lake.
De volgende ochtend hebben we eerst om 10.00 uur een tocht met een ranger bij het
Mono Lake gemaakt. Hij stond daar en vroeg aan ons of wij voor de 10.00 uur tocht waren. Nou, niet echt, was ons antwoord, maar omdat hij niemand anders had, wilde hij ons wel een privé rondleiding geven. Heel aardige ranger, die dit werk al 25! jaar deed. Onvoorstelbaar, het is een mooie omgeving, en hij zal niet veel last van stress hebben. Gedurende de wandeling werd uiteindelijk de groep steeds groter doordat steeds meer mensen zich aansloten. Hij vertelde heel veel dingen waardoor dit, op het eerste gezicht doodse meer, toch ging leven en heel interessant werd.
Het meer is meer dan 1 miljoen jaar oud, waardoor het een van de oudste meren in Noord Amerika is, en heeft geen uitlaat. In dit meer zijn veel zouten en mineralen terecht gekomen via de omliggende bergen van de Sierra Nevada.
Zoet water verdampt en laat allerlei zouten en mineralen achter waardoor het meer 2,5 keer zo zout, en 80 keer meer alkalisch (zuur) is als de oceaan. Als je je handen erin stopt voelt het water heel zacht aan. Je kunt erop liggen en je voeten zouden omhoog blijven, net zoiets als de dode zee. Hij liet dit ook zien door middel van een proefje, waarbij Maaike en Bas mochten helpen.
Al de torentjes, tufa's genaamd, die je in dit meer ziet zijn gemaakt van kalksteen. Onder de bodem van het meer bevinden zich zoetwaterbronnen. Het zoete water bevat veel calcium, en dit vermengt zich met het zoute water in het meer. Het calcium verbindt zich met het zout, en deze combinatie slaat op de bodem neer in de vorm van kalksteen. Het duurt vele jaren voordat op deze manier een tufa is gegroeid. De tufa's in het zuidelijke deel van het meer zijn naar schatting 200 tot 900 jaar oud.
Deze tufa's waren nooit zichtbaar totdat Los Angeles rond 1941 meer water nodig had voor zijn watervoorziening, en vier van de vijf voornaamste stromen die eerst in het meer uitmondden, verlegde naar de stad. Hierdoor daalde het waterniveau heel hard, met ongeveer 12 meter, en werden deze torentjes zichtbaar.
Een deel van de torens ligt zelfs helemaal niet meer in het water, en de groei van die tufa’s is daardoor gestopt. Gelukkig wordt sinds 1994 dit niet meer toegestaan en heeft men maatregelen getroffen waardoor het waterpeil langzaam weer stijgt. Mono Lake wordt nu beschermd.
De ranger liet zien wat voor beestjes erin leefden, zoals een of andere garnaal, die we allemaal konden vangen, en een vlieg die niet op ons wilde zitten, maar in het water wilde blijven, en door zijn grote aantal als een zwarte vlek op het water lag. Het vliegje legt een vruchtzakje in het water wat je kon eten, wat we ook mochten proberen. Verder kregen we nog uitleg over verschillende vogels en toen hielden we het voor gezien.
We moesten ten slotte nog een lange weg afleggen richting
Las Vegas waar we uiteindelijk om een uur of 6 aankwamen.
De camping is net een parkeerplaats voor RV's. Alleen maar asfalt en hoort bij "Circus Circus". En omdat we dat hotel al gezien hadden in Reno, wilden we daar niet weer heen en gingen we verder op de strip rondkijken.
We namen de pendelbus naar het bekende "Excalibur", waar we wat gingen eten.
Hierna nog via wat andere hotels en uiteindelijk wilden we met de pendelbus naar "Treasure Island". Maar de pendelbus kwam maar niet omdat, zoals naderhand bleek, er een bus kapot was gegaan, dus liepen ze meteen heel veel mensen achter.
Toen de volgende bus kwam drong iedereen zich naar binnen via de voor- en achteruitgang (wij ook). De buschauffeur mopperde continue in de microfoon tegen de mensen die in het trapgat stonden, en iedereen werd er heerlijk melig van. De kinderen praten er nu nog over.
Tot overmaat van ramp kwam de bus om 23.00 uur nog vast te zitten in het verkeer. Dat was ook niets dus zijn we uiteindelijk uit gestapt en zelf verder gelopen. Eenmaal bij Treasure Island werd er om 23.30 uur een show buiten gegeven de "
The Sirens of TI", die we toen ook maar bekeken hebben. Heel grappig, twee piratenboten die elkaar te gronde richten met veel kanonskogels, muziek en vuurwerk.
Uiteindelijk lagen we met z'n allen om 1.00 uur in bed. Veel te laat natuurlijk, maar ach, het is vakantie.
Labels: Amerika, Californië, Las Vegas, Mono Lake, Nevada, Vakantie
20 Juni vertrokken we naar onze vakantiebestemming Yellowstone. Doordat we de RV een dag eerder mochten halen van het verhuurbedrijf konden we de camper op ons gemak inpakken. We begonnen zaterdagochtend vroeg aan onze lange autorit. De eerste uren ging zeer voorspoedig en voor we het wisten zaten we al in de buurt van South Lake Tahoe. Vervolgens reden we Nevada in en toen werd het uitzicht behoorlijk eentonig.
De wegen zijn hier behoorlijk saai, er is weinig te zien, bijna geen dorpjes, maar wel wegwerkzaamheden. En daar staan dan personen aan allebei de uiteinden van de werkzaamheden. Ze hebben een bord vast waarop "Stop" staat, ze kijken behoorlijk verveeld uit hun ogen en hebben een walkie talkie in hun handen. Wat ons dan weer het idee geeft dat er meerdere mensen in dit verlaten gebied rondlopen. Uiteindelijk komen er een paar auto's van de andere kant met een wagen voorop gereden. De auto's rijden door, de wagen draait om, de persoon met het "Stop" bord draait haar bord om en nu verschijnt er "Slow" en wij mogen de auto volgen. Wat een baan! Hebben ze nog nooit van tijdelijke verkeerslichtjes gehoord?
Hierna kwamen we terecht in Craters of the Moon. Wat een onwerkelijk mooi, zwart landschap van lava.
Het is ontstaan doordat 15.000 jaar geleden lava uit de aardkorst omhoog begon te sijpelen. Dit is weer gestold in verschillende cilinder vormen en lava tunnels. 
Door sommige tunnels kon je heen klauteren, en blijkbaar storten ze ook regelmatig in, maar dan opent er vanzelf weer een nog niet ontdekte tunnel. Sommige plekken zien eruit alsof er iemand een pot Nutella heeft uitgesmeerd, het ligt helemaal vol met puimsteen, alle stukken hebben zoveel verschillende grillige vormen. Zo ver als je maar kunt kijken is het gebied zwart, met hier en daar een boom. 
We leerden van alles over de geologie van een vulkanisch landschap, met zijn verschillende vormen en waarom sommige stukken steen zwaarder zijn en hoe poreus deze omgeving is.
naar een praatje van een ranger over de Oregon Trail, die hier ook doorheen liep, en bleven uiteindelijk ook nog slapen in het park.
