Zee olifanten
Eind november gingen we weer eens een keertje naar het strand bij
Ano Nuevo.
Dat ligt hier een uurtje rijden vandaan aan de kust en daar zijn de zeeolifanten, oftewel elephant seals, te zien. De mannetjes hebben een soort van slurf, vandaar deze naam.
Je wandelt een half uurtje en dan sta je aan de rand van het strand en zie je de kuddes liggen.
Deze keer bleek dat we het laatste weekend waren voordat ze het strand sluiten. Dit doen ze blijkbaar ieder jaar omdat tussen half december en eind maart de zwangere vrouwtjes aan land komen om te bevallen.
We konden in december toegangskaartjes bestellen om tussen januari en maart met een gids het strand op te mogen om de Elephant seal baby's te zien. Maar voor wanneer dan? Kom je te vroeg dan zie je alleen maar mannetjes, en kom je te laat dan zie je alleen maar de jonkies, omdat de volwassenen hun babies achterlaten. Het was dus maar gokken om in het midden te zitten. Vandaar dat wij februari kozen. En dat bleek perfect te zijn.
Je loopt samen met een vrijwilliger door de duinen tussen de uitgestoten mannetjes met hun littekens en vrouwtjes door. Iedere keer is het pad anders omdat deze beesten natuurlijk ook bewegen, en de gidsen willen het veilig houden voor zowel de beesten als de mens. Hierna kom je bij het strand wat werkelijk vol ligt met grote en kleinere lijfjes.
Hier werd ons de levenscyclus van deze beesten verteld en dat zit nogal cru in elkaar.
Ze spenderen het grootste gedeelte van hun leven op 600 meter diepte in de zee, maar eind december komen de eerste mannetjes aan land.
Die zijn gemiddeld 4,5 meter lang, en wegen rond de 2.500 kilo. Het zijn echt hele grote jongens.
Eenmaal aan land vechten ze behoorlijk heftig met elkaar om de "alpha male" te mogen zijn en dus het hoofd van een harem te zijn. Hierdoor mag hij paren met al de vrouwtjes in dat harem. Het geluid wat bij het vechten hoort hoort maakt hij door lucht te blazen in zijn slurf en dat geeft het geluid als een "motorfiets in een rioolpijp".
Vrouwtjes komen hoogzwanger aan wal en bevallen na ongeveer 3 tot 6 dagen nadat ze aan land zijn gekomen. De pups wegen gemiddeld 34 kilo bij de geboorte.
Ze worden een maand lang gezoogd en gedurende deze maand blijft het vrouwtje aan land en eet helemaal niets. De melk van de moeder bevat 55% vet!
Na deze maand verlaat de sterk vermagerde moeder haar pup, die inmiddels 160 kilo weegt, om de zee weer in te gaan.
Maar ze kan haast niet vertrekken voordat het mannetje haar weer bevrucht heeft.
Je ziet de mannetjes continue richting de vrouwtjes hobbelen, die op hun beurt duidelijk laten weten daar "nog" niet van gediend te zijn, omdat ze nog zogen.
Sommige onervaren vrouwtjes komen op een minder gunstig stuk aan wal waar het strand behoorlijk kort is. Dit is niet goed, omdat de zee bij een hoge golf de baby's meespoelt. De jonkies kunnen nog niet zwemmen, en daardoor verdrinken ze. Op deze strandjes zie je dus ook de dode jonkies liggen. De volgende keer weet het vrouwtje ook dat ze daar niet moet zijn, maar beter naar een plek kan gaan waar meerdere vrouwtjes zijn, wat vaak ook ietsje hoger ligt.
Rond maart, zijn de meeste volwassenen weer vertrokken en de pups die dan "weaners" heten moeten zelf leren om te zwemmen, voedsel te vinden en om te overleven.
Zodra ze de zee ingaan, moeten deze beesten heel diep duiken omdat de haaien voor de kust weten dat de jonkies de zee in zullen komen, en worden ze door deze haaien opgegeten.
Haaien kunnen niet zo diep als deze "elephant seals" duiken, maar ja eerst zal je toch door die ondiepe laag heen moeten.....
Labels: Amerika, Californië, kust
Spring Break - Pismo beach
Het eerste waar we naar toe wilden was het strand van
Pismo Beach.
Omdat het zand zo compact is kan en mag je er met je auto oprijden, dus dat wilden we wel eens zien.
Het is toch wel gek hoor als je al die wagens, trucks, RV's en wagens met aanhanger over dat strand ziet scheuren.
Wij hebben geen 4-wheel drive, dus gingen gewoon te voet het strand op. Maar dat moet je wel zorgvuldig doen. Al die wagens geven behoorlijk wat gas om niet vast te komen zitten in dat zand.
Regelmatig trekken ze elkaar ook weer los. En je ziet net zo goed vrouwen als mannen achter het stuur zitten. Heel bizar, en wat er nou eigenlijk de lol van is om het strand op en neer te rijden en dan weer gewoon de weg op? Ik heb het nog niet door.
Niet ver daar vandaan ligt het
Guadalupe-Nipomo Dunes Preserve. Het duurde even voordat we de ingang vonden, het staat nl. niet aangegeven op de weg. Dit is een Nationaal Natuur monument.
Dit duin gedeelte bevat een uniek ecosysteem en verschillende bedreigde planten en dieren. De duinen zijn hier erg breed en groot. We mochten nergens echt stoppen, dus reden we naar de parkeerplaats.
We parkeerden de auto op een parkeerterrein helemaal vol gewaaid met zand. Een ranger was het zand weg aan het scheppen bij de parkeerplaats voor invaliden. Gezien de wind leek dit ons nogal een onbegonnen bezigheid, maar ja, we wensten hem veel succes en liepen met onze vlieger en de paaseieren (het was tenslotte Pasen) het strand op.
Edwin liet samen met de kinderen de vlieger op, en ik probeerde kleine gaatjes te graven voor de paashaas en de eieren, en toen kwam de ranger eraan.
We mochten daar niet vliegeren want dan dachten de vogels dat ze bedreigd werden, en nee, de voetbal mocht ook niet. Tjee, een strand waarop je alleen maar mag lopen. De paaseieren heb ik toen maar verstopt achter de aangespoelde touwen en in kleine gaatjes gestopt, want graven mag dan vast ook niet. Ze werden snel genoeg gevonden. Maar dat was ook niet zo erg, want om nou een hele tijd op een stoeltje naar het water te turen, dat lukt natuurlijk niet.
We gingen verder en onderweg wilde we in een park stoppen voor de lunch. We draaiden de weg af en stonden......
midden op een schoolplein. Aangezien er toch niemand was zijn we maar blijven staan, achterklep open, koelbox eruit en brood smeren. De kinderen hingen alweer aan het klimrek.
Nadat we alles weer opgeruimd hadden reden we verder naar een gewoon strand waar we de rest van de middag hebben door gebracht. Vandaar naar ons volgende hotel in Santa Barbara. Nog even geborreld terwijl de kinderen in het zwembad lagen en genoten van het mooie weer.
Labels: Amerika, Californië, kust, Pismo beach, Vakantie
Spring Break - Hearst Castle
Edwin en ik hadden gemengde gevoelens bij
Hearst Castle. Zouden we het nou wel zo leuk gaan
vinden. De meningen van de meeste mensen die we spraken waren positief, dus besloten we er een ochtend aan te besteden. We waren nu toch ook wel heel dicht in de buurt en kunnen dan tenminste onze eigen mening vormen.
Het is vanuit de verte al goed te zien, want het landgoed ligt op een "Enchanted hill". Rond 10 uur waren we er, en konden meteen met de volgende
tour mee.
Allereerst wordt je met een bus van het bezoekers centrum de "berg" op gerede,n om dan bovenaan in zijn huis welkom geheten te worden.
William Randolf Hearst erfde dit stuk grond (1000 km²) van zijn vader en wilde er zijn huis op zetten waarin hij gasten kon ontvangen.
Toen hij vroeger met zijn moeder reizen maakte was hij zo onder de indruk van de Europese kastelen die hij zag, dat hij dit ook voor ogen had toen hij dit huis ontwierp. Vandaar dat dit huis vol zit met oude Europese stukken, die door hem naar Amerika zijn gehaald.
Hij nodigde erg vaak gasten uit, van de krantenjongen met de meeste verkopen dat jaar tot en met Winston Churchill. De gasten moesten zich overdag zelf bezig houden, maar de avond werden verplicht gezamenlijk doorgebracht. Dit was nl. zijn huis en geen hotel.
Buiten kregen we uitleg over wat je wel en niet mag aanraken.
Je moet over een tapijt lopen, en mag niet over de originele vloer(kled)en lopen.
We begonnen buiten op een soort bordes van het landgoed met een prachtig uitzicht over de Grote Oceaan. Met zijn keuze voor een stukje bouwgrond was niets mis.
Het landgoed bestaat uit verschillende huizen, en wij bekeken er een paar. We zagen de bekende Neptune pool, die, naarmate het huis groter werd, ook groter moest worden, en dus 3 keer verbouwd is tot de huidige grootte inclusief de oude Romeinse pilaren.
Deze pilaren waren allemaal verschillend van lengte en hij gaf zijn architecte
Julia Morgan de opdracht om er iets moois van te maken.
Hij hield erg van beesten en er liepen talrijke exotische beesten los in zijn tijd. Van kangaroes tot zebra's en beren. De meeste zijn naar dierentuinen gebracht, maar de zebra's grazen nog steeds los op het landgoed. Hij liet een paar schuren bouwen, waarin de beesten konden schuilen als het erg slecht weer was en waar ze voer neer konden leggen. De hondenkennel had een airconditioning, wat zelfs het gewone huis nog niet had.
Het landgoed kon zichzelf in onderhoud voorzien, het had vers-waterbronnen, boomgaarden, groententuinen en vee.
De laatste plek die we met de tour bekeken was het Romeinse badhuis, waar we tot onze verbazing wel over de originele vloer mochten lopen, maar ja, dat was alleen maar van bladgoud.
Hierna bracht de bus ons na 2,5 uur weer terug naar beneden.
Er kwamen ons veel bussen tegemoet gereden waardoor we blij waren dat we dit zo vroeg bekeken hadden.
Onze conclusie was dat we toch wel heel erg onder de indruk van dit landgoed waren. Hij heeft het wel smaakvol gedaan. Het is geen huis vol met, bij elkaar gebrachte stukken, wat we dachten.
Ook de kinderen vonden het mooi en interessant. Maaike wilde zelfs nog een tour doen, maar dat hebben we toch kunnen afgewimpelen. Dat komt de volgende keer wel weer.
We reden verder naar
Morro rock, maar wat daar nou voor bijzonders aan te zien is weten we niet, behalve dat het een monoliet is.
We hebben daar niet al te veel tijd aan besteed en reden verder naar San Luis Obispo, waar we even gekeken hebben op het terrein van de universiteit
Cal Poly, ja je kunt niet vroeg genoeg beginnen met oriënteren....
Vervolgens gingen we richting Pismo Beach. Daar hadden we een hotel geboekt om de rest van de middag al lezend, zwemmend en starend over de oceaan door te brengen.
Labels: Amerika, Californië, Hearst Castle, kust, Vakantie
Spring break - Big Sur
Terwijl Pasen in Nederland dit jaar wit was van de sneeuw, hebben wij veel in de zon gezeten.
We gingen de kust vanaf Carmel oftewel
Big Sur eens beter bekijken.
We vertrokken vrijdagochtend en de eerste stop was in het
Pfeiffer Big Sur State Park waar we een wandeling van 1,5 uur gemaakt hebben. We liepen naar de
Pfeiffer waterval en zagen onderweg erg veel grote klavertjes op de grond. Nadat we nog een stuk verder omhoog liepen kregen we een uitzicht over de vallei.
Van wandelen in de buitenlucht wordt je hongerig, dus nadat we deze tocht tot een goed einde hadden gebracht, trakteerden we onszelf op een heerlijke lunch bij
Nepenthe.
Dit restaurant kijkt uit over de oceaan en is daar ook berucht om. Een korte wachttijd in het zonnetje op bonte kussen, met het mooie uitzicht tussen de bloeiende planten is helemaal niet erg. Behalve dat onze lange broeken en wandelschoenen toch wel erg warm bleken te worden. Niet zo gek hoor, want de wandeling die we vooraf maakte was in het bos, en nu zaten we in de stralende middagzon.
Na deze heerlijk ontspannen stop, reden we verder naar de
Julia Pfeiffer Burns State Park. Hier zijn we gaan hiken naar de
McWay Creek waterval. Deze 80-foot (30 meter) waterval valt van de granieten rotsen in de oceaan.
Het ziet er uit alsof je naar een Bounty eiland kijkt. Op het strandje zelf kan je niet komen.
Hierna gingen we via de mooie kustweg naar ons hotel in San Simeon.
We hadden daar geboekt zodat we de volgende dag vroeg bij Hearst Castle konden zijn.
Labels: Amerika, Big Sur, Californië, kust, Vakantie
Watsonville
Omdat de zomervakantie hier ruim 10 weken duurt, en je iets moet ondernemen voordat de verveling toeslaat, gingen we vorige week een weekje met de kinderen naar zee. We in dit geval zijn
Catherine met haar twee zoons Roderick en Didier en dochtertje Tess, en ik met Maaike en Bas.
De papa's waren er in de weekenden ook bij, maar gedurende de week waren ze beide gewoon aan het werk.
We hadden een cabin gehuurd op een
KOA camping in
Watsonville. Dit ligt aan de kust net onder Santa Cruz.
Omdat het hier 's-zomers meestal langer mistig blijft aan de kust door de Santa Cruz Mountains is het niet erg druk aan zee. En we hadden we een prachtig zonnige week.
We zijn een ochtend door de aardbeienvelden gereden. De kinderen mochten zelf hun bakjes met aardbeien plukken. Daarna werden ze gewogen en rekende je af.
Watsonville ligt in een agrarische omgeving. De aardbeien en frambozen groeien hier net als de artisjokken. Je ziet overal groepen Mexicanen op de velden staan om de aardbeien te plukken. Zouden dat net als in Nederland vakantiewerkers zijn? Ik denk het niet.
We zijn een keer naar de
Mystery Spot geweest. Hier gelden, volgens de gidsen, de wetten van zwaartekracht en natuurkunde niet. Ik heb geen idee hoe precies, maar het is leuk hoe ze het gezichtsbedrog proberen te verkopen voor waarheid. Ik geloof nl. niet in het feit dat daar toevallig mysterieuze krachten wel of niet aanwezig zijn. Maar het levert grappige foto's op. En de kinderen luisterden ademloos en vonden het allemaal heel gek.
We hebben bij
Roaring Camp Railroad een tocht gemaakt met een stoomtrein. Dit was een beetje saai. De tocht met de trein duurde in totaal 75 minuten, en dat al puffend door een bos was een beetje traag.
We zijn een dagje naar de
boardwalk in Santa Cruz geweest. Heerlijk dat ze nu overal zelf in mogen. En samen met 2 vriendjes die ook groot genoeg zijn was het heel rustig voor deze moeder. Vroeger wilde ik ook overal in, maar om de een of andere reden hoef ik niet meer zo nodig op z'n kop en rondgedraaid te worden.
Op een gegeven moment zei Catherine tegen de kinderen dat zij nou moesten wachten omdat de moeders een ritje gingen maken in de Tsunami. Je had die gezichten moeten zien! Waarom gingen wij nou in een attractie? Maar toen wij eenmaal ronddraaiden vonden ze het toch wel heel leuk. Tja, iemand moest toch op Tess passen.
Veel van de middagen gebruikten we om naar de zee te rijden, dat lag tenslotte 5 minuten rijden met de auto. Daar hebben de kinderen natuurlijk met de golven gespeeld en zandkastelen gebouwd, terwijl Catherine en ik heerlijk een boekje konden lezen.
's-Avonds konden Catherine en ik natuurlijk niet zoveel, want je zit toch buiten, dan is het donker en stil.
Maar tijdens ons kopje koffie kwamen we erachter dat er bij hun een stinkdier onder de cabin leeft en overal op de camping liepen wasberen rond. Deze foto kon ik maken van het huisje van de buren die al lagen te slapen. De wasbeer maakt dankbaar gebruik van een niet goed afgesloten rits aan de koelbox en ontfutselt ze een Hershey bar (=chocoladereep).
Op de camping zelf waren de kinderen steeds in de speeltuin te vinden, er werden film en muziekavonden georganiseerd, en "
Mickey Magic" de goochelaar gaf ook een voorstelling. De kinderen snapten er helemaal niets van
Ze konden bananenfietsen huren en er liep een klein treintje door de camping.
Tijdens het weekend zijn we nog via
Carmel Valley naar
Carmel-by-the-sea gereden. Hebben daar wat geslenterd door de straatjes en galerietjes bekeken, en op de terugweg hebben we bij Moss Landing gevliegerd.
Al met al een leuke, gezellige week om, hoewel dicht bij, toch echt weg te zijn van huis.
Labels: Amerika, Californië, kust, Vakantie
Monterey en Big Sur
Gisteren zijn we via Monterey en Carmel naar de
Big Sur geweest. Erg mooie route.
In Monterey hebben we niet het bekende aquarium bezocht, dat kan altijd nog als het weer wat minder is.
Eerst zijn we bij Moss Landing uitgestapt. Trui en jassen aan want hier waait het nogal. Wij waren helemaal alleen op het strand op heel veel vogels na. We zagen pelikanen vliegen, en terwijl we naar de zee aan het staren waren zwommen er 2 zeeolifanten voorbij. Heel grappig, ze liggen je vanuit het water gewoon aan te staren.
Daarna zijn we doorgereden naar Monterey.
Daar hebben we een
maritiem museum bezocht wat Bas en Maaike erg leuk vonden. Hier werd uitgelegd hoe een vuurtoren vroeger werkte, hoe ze vroeger plaatsbepalingen op zee deden met voorlopers van het kompas en er lagen een paar schaalmodellen van o.a. Spaanse overwinningsboten. Daarna hebben we over een, door toeristen bevolkte, pier gelopen en hebben clamchowder gegeten.
Toen zijn we doorgereden naar Carmel met het bekende
Pebble Beach. Daar werd deze week de
Pebble Beach Concours d'Elegance gehouden. Dat is een klassieke autoshow, alleen dat wisten wij niet, we waren er toevallig. We hebben wel erg mooie en ook heeeeeeele dure auto's gezien.
Op Pebble beach zijn we gaan picknicken. Er waren wat jongens aan het wakeboarden en terwijl we daar naar keken zagen we ineens een zeeotter. Hij dreef rustig op zijn rug en was best dicht bij de kant. Daar mag niet gezwommen worden want het water is er ijskoud en er zijn veel stromingen.
Nadat de boterhammen op waren zijn we verder gereden via Highway 1 naar Big Sur. Dit is een heel mooie rit.
Deze weg is in 1930 aangelegd en verder is er (gelukkig) niets meer gebouwd.
Je kunt op verschillende plekken stoppen om te kijken naar prachtige klippen met daaronder een heel heftige branding. Highway 1 loopt ook over een hele oude brug de
Bixby Creek Bridge. Daarna reden we langs
Point Sur Lighthouse dat is een vuurtoren die op een vulkaankegel ligt. Het ziet er heel raar uit, eerst zie je allemaal kliffen en dan ineens een uitstulping.
De kinderen vonden de hele route prachtig. Toen we weer terug reden kwamen we natuurlijk in de file terecht, want dit was het laatste vakantie weekend dus iedereen ging weer naar huis.
Hier begint namelijk de school weer, maar dan op woensdag. Nog even wachten en dan mogen ze de uniformen aan. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan vinden.
Terwijl ik dit zit te schrijven, roept Edwin mij, omdat de wasbeer er weer is. Gelukkig heb ik nu mijn camera in de buurt.
Labels: Amerika, Big Sur, Californië, kust
Eind november gingen we weer eens een keertje naar het strand bij Ano Nuevo. 
Je loopt samen met een vrijwilliger door de duinen tussen de uitgestoten mannetjes met hun littekens en vrouwtjes door. Iedere keer is het pad anders omdat deze beesten natuurlijk ook bewegen, en de gidsen willen het veilig houden voor zowel de beesten als de mens. Hierna kom je bij het strand wat werkelijk vol ligt met grote en kleinere lijfjes.
Eenmaal aan land vechten ze behoorlijk heftig met elkaar om de "alpha male" te mogen zijn en dus het hoofd van een harem te zijn. Hierdoor mag hij paren met al de vrouwtjes in dat harem. Het geluid wat bij het vechten hoort hoort maakt hij door lucht te blazen in zijn slurf en dat geeft het geluid als een "motorfiets in een rioolpijp".
Vrouwtjes komen hoogzwanger aan wal en bevallen na ongeveer 3 tot 6 dagen nadat ze aan land zijn gekomen. De pups wegen gemiddeld 34 kilo bij de geboorte.
Na deze maand verlaat de sterk vermagerde moeder haar pup, die inmiddels 160 kilo weegt, om de zee weer in te gaan.
Sommige onervaren vrouwtjes komen op een minder gunstig stuk aan wal waar het strand behoorlijk kort is. Dit is niet goed, omdat de zee bij een hoge golf de baby's meespoelt. De jonkies kunnen nog niet zwemmen, en daardoor verdrinken ze. Op deze strandjes zie je dus ook de dode jonkies liggen. De volgende keer weet het vrouwtje ook dat ze daar niet moet zijn, maar beter naar een plek kan gaan waar meerdere vrouwtjes zijn, wat vaak ook ietsje hoger ligt.
