Sporten
Voordat ik begin met allerlei nieuwe berichtjes over opruimen en instanties en verhuizen even nog een klein stukje over alle sporten die hier tegenwoordig gebezigd worden.
Bas heeft zijn voetbalschoenen even aan de wilgen gehangen en is weer terug bij tennis. Twee keer in de week heeft hij les.
Maaike heeft haar dansschoenen opgeborgen en is toch ook weer gaan tennissen en heeft samen met Bas les.
Nu is ze gaan volleyballen. Dat was ook haar reden om met dansen te stoppen. Na haar uitvoering in november was de zin opeens over.
Niet verwonderlijk hoor, want een paar vriendinnen van haar wilden graag dat ze ook mee deed in een nieuw op te zetten volleybal team. Daar had mevrouw wel oren naar en sinds januari gaat ze twee keer per week 's-avonds volleyballen, en ze hebben ook maandelijks een toernooi. Dan moet ze om 7:45 in een of andere sporthal, soms dichtbij, soms 1 uur rijden, zijn en daar blijft ze dan tot 5 uur s'-avonds met haar team onder 12 jaar; Motion. Ze zien er van alle teams het "hipste" uit en ze verzinnen continue nieuwe kreten, met bijbehorende danspasjes, en dat terwijl je de andere teams hun balspel ziet oefenen. Het niveau van het volleybal is matig, maar ze hebben de grootste lol samen. En dat is ook heel belangrijk.
Edwin heeft ook het tennis virus te pakken en probeert tussen al zijn drukke werkzaamheden door, minimaal een keer per week te tennissen bij de drop-in. Ook doet hij mee in een Adult USTA team waar ik vorig jaar zo ver mee gekomen ben. Afgelopen winter hebben we samen in een Combo team gespeeld, en wonnen we ook nog onze wedstrijd als partners. Zelfs dat kunnen we samen zonder ruzie, en dat kunnen niet alle stellen zeggen.
Tja en ik ben ook nog steeds aan het tennissen. Dit jaar zijn we automatisch een stapje hoger gekomen in onze klasse en nu spelen we weer mee. Dit keer heet ons team The Racquettes.
Omdat er vorig jaar wat onenigheid was, en we uiteindelijk verloren voordat we in de Nationals terecht kwamen, heb ik mezelf opgeworpen om captain te zijn. Tot nu toe gaat alles prima, nog geen scheve ogen en iedereen praat nog steeds met iedereen. We staan zelfs weer op nummer 1 in onze poule op dit moment. Niet dat dat veel zegt, want we hebben pas 6 van de 14 wedstrijden gespeeld, maar we zijn wel weer op de goede weg.
Zaterdag was een dag van tennis van de kinderen. Zij hadden een tennis toernooi dat gehouden werd op de tennisbanen van Stanford University.
Mooie banen, die allemaal verdiept lagen, waardoor we een goed zicht hadden op het spel van de kinderen.
Leuk voor de kinderen om ook een keer te merken dat er nog meer kinderen zijn die tennissen die toch wel veel beter kunnen slaan dan zij.
Zondag heeft Maaike weer een volleybal toernooi, dit keer in San Jose en ook op de universiteits campus, dus brengen we de hele dag binnen door in de hal. En dat terwijl het eindelijk mooi weer is geworden met een zonnetje en 25 graden.
Labels: Amerika, Californië, kinderen, sporten, tennis
Tennis
Gisteren was het een thuis wedstrijd voor Saskia, ze moest met haar team op onze
Almaden Swim and Racquet Club een tennis wedstrijd voor de USTA spelen. Haar team heet de Blue Angels, en ze spelen in the lokale 2.5 divisie tegen vergelijkbare teams uit de omgeving.
Ze was verbeten om te winnen, gezien het feit dat ze de uitwedstrijd had gewonnen, maar ze was toch ook een beetje zenuwachtig van tevoren.
Vooral ook omdat ze momenteel op de 1e plaats staan.
De dames van de Almaden Blue Angels moesten twee dubbels en een single spelen, en Saskia speelde, met haar partner Naida, op veld 1 voor de tribunes (hiep hoi!). Samen met de andere partners en haar teamgenoten konden we zo van dichtbij de partij volgen.
De partijen begonnen om zeven uur, en na afloop wordt er samen geborreld en gesnoept.
Nadat de singles en de andere dubbel na een uur gewonnen waren, waren Saskia en Naida op een 0-4 achterstand gezet in de eerste set.
Het was een moeizame partij, met lange rally’s en mooie momenten, afgewisseld met mindere slagen. Desondanks groeiden ze in de wedstrijd en wonnen ze de eerste set met 7-5. De tweede set werd met 7-5 verloren, en vervolgens werd de derde set ook nog eens tot 6-6 en tiebreak gebracht. Inmiddels was het 10 uur s’-avonds, de andere dames en heren op de tribune werden steeds luidruchtiger, en de druk groter.
Omdat ze de
Coman tiebreak moesten spelen, werd er eerst nog even overlegd over de regels, moesten ze nou links beginnen met serveren of rechts, en wanneer moet je nou van speelhelft veranderen?
Net voordat de lampen automatisch uitgingen, wonnen Saskia en Naida de derde set met een 7-1 winst in deze tiebreak.
Het is uiteindelijk goed gekomen. Geweldig spannend en erg leuk om te kijken. Gefeliciteerd meiden!
Na afloop de kinderen na bed gebracht, en Saskia uitgezwaaid, aangezien ze op tennis weekend is met 8 vriendinnen in
Carmel Valley, kan ze nog een paar keer op de baan staan na die monsterpartij van gisteren!
Labels: Amerika, Californië, Carmel, Saskia, sporten, tennis, vrienden
Baseball
Vorige week kregen we van de buren gratis toegangskaartjes voor de baseball wedstrijd van de
San Jose Giants tegen de
Bakersfield Blaze. De wedstrijd werd thuis gehouden in het historische
baseball museum en begon om 19.00 uur toen de zon nog scheen, die ging al snel onder maar gelukkig werd het niet koud.
De San Jose Giants (het kleine broertje van de San Francisco Giants), spelen vergelijkbaar met een soort eerste divisie voetbal. Hier komen veel gezinnen met relatief jonge kinderen.
Tijdens de pauzes werden we weer bezig gehouden met allerlei langs-de-lijn-spelletjes, loterijen, grappen en grollen en dansjes van de mascotte van de SJG; "Gigantes". Iedereen liep ook hier weer heen en weer met eten, snoep en drinken.
Er werd muziek gedraaid en oh ja, ook nog gekeken naar de wedstrijd.
Alles was ook op een groot scherm te volgen, dus mocht je wat gemist hebben, dan kon je altijd nog naar de herhaling kijken.
Op een gegeven moment werden er allerlei ballonnen uitgedeeld met een raar uiteinde eraan. Ons werd gevraagd om die pas in het midden van de 7e inning op te blazen en vast te houden, en aan het eind van die inning met z'n allen los te laten. Heel grappig want die ballonnen maakten een soort fluitend geluid.
Wat ons ook opviel was dat al het geld en de bestelde suikerspinnen, popcorn etc. van de ene kant van de bank naar de andere kant van de bank wordt doorgegeven. En het eventuele wisselgeld gaat ook keurig terug naar de rechtmatige eigenaar. Niemand die geïrriteerd zucht of verveelt kijkt, er heerst een zeer gemoedelijke sfeer.
Omdat dit de eerste thuiswedstrijd van het seizoen was werd er ook nog vuurwerk afgestoken waar we natuurlijk ook nog even voor bleven zitten. Uiteindelijk waren we om 23.00 uur weer thuis. Ondanks het late tijdstip voor de kinderen op een doordeweekse dag, was dit zeker voor herhaling vatbaar.
Labels: Amerika, Baseball, Californië, San Jose, sporten, Uitjes
Maaike 9 jaar!
Omdat Maaike en Bas maandag vrij waren i.v.m.
Veterans' Day maakten we van de gelegenheid gebruik om dan ook Maaike's 9e verjaardag te vieren.
Ze wilde na het drukke weekend wel iets rustigs doen. Dus nodigde ze een aantal vriendinnetjes uit en gingen we naar
Color me Mine.
Het is een winkeltje waar je aardewerk kunt beschilderen, met een aparte ruimte voor groepjes. De meiden mochten allemaal een of ander ornament uitkiezen om te verven. De keuze viel voornamelijk op beesten, zoals kat en hond, varkentjes, dolfijn en pinguïns. Ze kozen hun kleuren uit en kregen uitleg hoe ze de kleur het best tot zijn recht konden laten komen. Hierna gingen ze al kletsend aan de slag.
Na een uur waren ze zo goed als klaar en kregen ze allemaal de gebruikelijke pizza en drinken. Ze mochten allemaal op een speciaal bord voor Maaike hun namen zetten, en Maaike mocht met haar, met verf besmeurde, hand een afdruk achterlaten op de muur. Haar naam werd er nog bijgezet en de datum.
Over een week mag ik de stukken ophalen omdat ze eerst nog in de oven moeten. Ben benieuwd hoe ze er dan uitzien, want nu waren de kleuren nog erg mat.
En toen was het dinsdag 13 november. 9 Jaar geleden, op vrijdag de 13e, kwam Maaike in ons leven. En natuurlijk vierden we dat met een jus d'orange op bed. Eigenlijk hoort er nog een beschuitje bij, maar sinds ze een beugel heeft wil ze die even niet meer. Maar de kaarten werden met evenveel enthousiasme als altijd ontvangen en gelezen.
Hieperdepiep Hoera!
Terwijl Maaike en ik naar de dansvoorstelling waren, gingen Edwin en Bas zaterdag naar het voetbalveld. Bas had nl. zijn soccer jamboree. Dit waren tevens de laatste wedstrijden van het seizoen. Het seizoen loopt hier maar van september tot en met november. Het voetbal wordt gespeeld op een grasveld van een school, of in een park.
Dus is er ook geen verlichting.
Hoewel de temperaturen nog zeer aangenaam zijn, het begint rond 5 uur toch al donker te worden.
Dinsdag had Bas, als afsluiting van het voetbalseizoen, nog een wedstrijd tegen de ouders. Daarna gingen we met alle gezinnen gezamenlijk naar de pizzeria. Iedereen bestelde zelf zijn pizza.
Alle vrijwilligers werden door coach Debbie, die haar eigen microfoontje meebracht, bedankt. De kinderen kregen hun trofee, een fotocollage, en een persoonlijke toespraak van haar.
Maar ook Maaike werd niet vergeten, met z'n allen hebben ze Happy Birthday voor haar gezongen, waar ze deze keer toch wel een beetje verlegen van werd.
Als laatste werd de team banner van de Vipers verloot, en laat nou Bas de gelukkige zijn. Heeft hij ook nog een cadeautje gekregen op de verjaardag van zijn zus.
Labels: Amerika, kinderen, sporten, verjaardagen, voetbal
If
Maaike danst bij
Sterling dance theatre. Deze dansschool heeft een keer per jaar een uitvoering met kostuums in een echt theater met 600 zitplaatsen.
Dit jaar heette de voorstelling "If". Ze volgde al een aantal weken extra danslessen voor de voorstelling en de uitvoering was afgelopen zondag.
We werden zaterdag vanaf 9 uur verwacht in het Santa Clara Convention Center. De hele dag zou in het teken staan van de technische rehearsal. Ik had me opgegeven als vrijwilliger, en wij moesten zorgen dat de kinderen allemaal hun haren in een strakke knot hadden zitten, make-up op hadden, dat ze de goede pakjes aan hadden, niet buiten het theater kwamen, af en toe wat drinken en eten en meer van dat soort dingen.
Maaike trad op met de opening- en sluitingsdans, een
hiphop-, een
jazz- en een
tap- nummer
De belichting van alle groepen werd ingesteld en van alle 23 dansen werden professionele foto's gemaakt. Alle dansen werden voor de laatste keer nog eens geoefend. Ik was verbaasd wat een geregel dat nog is en hoeveel logistiek daar bij komt kijken. Tussendoor eten naar binnen werken en uiteindelijk waren we om 22.00 uur thuis. Het was net alsof ik meedeed in de televisieserie van "Fame", alleen dan zonder slobsokken, maar wel met badjassen en sloffen. Overal in de hal zaten er kinderen op de vloer te eten, kaarten, tekenen en danspasjes te oefenen. Het was echt heel gezellig.
Zondag waren de 3 voorstellingen met publiek.
We moesten er om 11.00 uur zijn want de eerste voorstelling was om 12.30 uur met de allerkleinste kindjes van de dansschool van 4 en 5 jaar. In deze voorstelling hoefde Maaike alleen maar de opening- en sluiting en haar hiphop dans te doen.
Omdat ze in deze voorstelling nog iemand nodig hadden die tijdens de show mee zou willen helpen om de boot in het donker van het podium af te halen, riep ik dat ik dat wel wilde doen. En ja hoor, terwijl ik samen met iemand die rubberboot stilletjes in het donker weghaal, gaan de lampen volop aan.
Dat is nou niet iets wat ik wilde, dus we liepen maar vlug door in de hoop dat niemand ons herkende.
Maar vandaag bleek dat ik toch herkend was. Ach ja, tijdens de 16.30 en 19.30 uur shows hoefde ik niet meer mee te helpen met de boot. Maaike heeft toen alle 5 de dansen uitgevoerd. Geweldig vond ze het. Heel leuk om te zien dat ze begint te stralen als ze mensen herkend in het publiek. Deze dag waren we ook weer laat thuis, maar genoten heeft ze er zeker van.
Ik weet niet waar ze die liefde voor de spotlights vandaan heeft, in ieder geval niet van mij.
Labels: Amerika, kinderen, sporten
Taxieee!!!
Nu de kinderen weer naar school zijn, zijn ook de naschoolse activiteiten weer gestart.
En dat betekent dat ze, nu we toch lid zijn van de
Swim & Racquet club op de hoek, op maandag en woensdag tennissen. En ze zijn lid geworden van het zwemteam.
Afgelopen weken waren daarvoor de try-outs. Daardoor konden de kinderen kijken of ze het wel leuk vonden om een uur lang baantjes te zwemmen. Het begint met een warming-up op het gras. Het is behoorlijk veel wat ze moeten zwemmen, maar zij vonden het heel leuk. Natuurlijk worden ze ingedeeld in leeftijd categorieën.
Onze club is een year-round club, oftewel het hele jaar door wordt er buiten getraind. Er zijn veel zwemclubs in de buurt die alleen maar vanaf maart/april tot en met juli trainen, maar deze club dus niet, die gaat het hele jaar door. Dat verklaarde ook waarom er zoveel kinderen aanwezig waren bij de try-outs.
Op dinsdag gaan ze nog steeds naar de
Nederlandse les, die dit jaar ook met een half uur verlengd is, tot kwart over 6.
Op donderdag gaat Bas voetballen en Maaike naar dansles.
Vrijdag hoeven ze niets, zaterdag heeft Bas zijn voetbalwedstrijd en gaat Maaike (tijdelijk) 2 keer naar dansles omdat ze in november een uitvoering hebben.
En natuurlijk hebben ze ook dit jaar gewoon iedere dag weer huiswerk van hun reguliere school. Maaike en Bas staan trouwens op de vernieuwde
homepage van de school (onder de letter N&D).
Maaike zit nu in 4th grade bij Mr. Quigley en Bas zit in 2nd grade bij Mrs. Hreha (spreek uit Reeja).
Zondag hoeft niemand ergens op een bepaalde tijd te zijn en is het eindelijk een rustdag, zodat ik maandag weer fris achter het stuur kan kruipen.
Iemand nog een taxi nodig?
Labels: Amerika, Californië, dagelijkse dingen, kinderen, sporten
Soccer - Voetbal
Gelukkig waren we dit jaar op tijd met inschrijven voor het voetbalseizoen. Bas zit dit jaar bij de jongens onder 8 jaar bij de
AVYSL (Almaden Valley Youth Soccer League) en hun team heet de Vipers.
Iedere donderdagmiddag hebben ze 5 kwartier training en op zaterdag is er een wedstrijd. De eerste hebben we al gehad. In deze leeftijdsgroep gaat het voornamelijk om het plezier in het spel en niet zozeer om de competitie. De ouders moeten aan een kant van het veld blijven en de spelers zitten aan de andere kant.
Zo is er een regel dat er geen slidings gemaakt mogen worden. Indien men met meer dan 4 punten voor staat moet men het rustiger aan doen om de tegenpartij ook een kans te gunnen en meer van dat soort regels.
Nou heeft het voetbal (en alle andere sporten waar je aan deelneemt) de regel dat er ook een bepaald aantal uren verplicht door de ouders aan vrijwilligers werk verricht dient te worden. Dat kan bestaan uit het trekken van lijnen, coachen, scheidsrechteren, speciale events, transport, oppompen van ballen, coördineren van vrijwilligers en nog veel meer. Per speler dien je als ouder 3 uur per seizoen vrijwilligerswerk te doen. Zo niet, dan krijg je een rekening van $ 60,= en moet je het volgende seizoen in ieder geval $ 60,= vooraf betalen. Er is hier geen clubhuis, en dus krijgen alle families een snackschema, waarop staat wie wanneer verantwoordelijk is voor het meebrengen van drinken en een snack na afloop van de wedstrijd.
In Nederland zitten de clubs altijd zonder vrijwilligers en zijn het altijd dezelfde die de club draaiende houden. Ze zouden dit moeten introduceren.
Zondag was de fotodag. Ze begonnen met foto's nemen om 8 uur 's-ochtends! We hadden ons opgegeven om hierbij de verplichte vrijwilligersuren te voldoen. Om 7.00 uur werden we verwacht en kregen uitleg hoe deze dag in zijn werk zou gaan. Er waren 15 tenten opgezet met een tafeltje. Ieder team kreeg een tafel toegewezen zodat ze naar de daarachter zittende fotograaf konden.
Er was van alles te koop; koffie, thee, scones, muffins, suikerspinnen, ijs, fruitsappen noem maar op. Er speelde zelfs vanaf 10.00 uur een band.
Ons werk bestond uit het laten invullen van een formulier door de coach, een nummer zetten op dat formulier en zorgen dat de shirtjes ingestopt waren en de kinderen op lengte stonden. Erg ingewikkeld was het niet. Ze hebben gewoon meerdere handen nodig op zo’n dag.
De fotograaf kwam ze dan halen, maakte een paar foto's en daarna mochten ze weer gaan.
Deze hele dag duurde tot 3.00 uur ’s-middags voordat alle teams op de foto stonden. Maar gelukkig waren wij al om 10.00 uur afgewerkt en konden we naar het strand voor een gezellige barbecue met de collega's van Edwin.
Ons werk zit er op voor wat betreft het voetbal, nu de andere sporten nog, maar al met al vind ik dit een prima regeling.
Labels: Amerika, Californië, kinderen, San Jose, sporten, voetbal
Niet verwonderlijk hoor, want een paar vriendinnen van haar wilden graag dat ze ook mee deed in een nieuw op te zetten volleybal team. Daar had mevrouw wel oren naar en sinds januari gaat ze twee keer per week 's-avonds volleyballen, en ze hebben ook maandelijks een toernooi. Dan moet ze om 7:45 in een of andere sporthal, soms dichtbij, soms 1 uur rijden, zijn en daar blijft ze dan tot 5 uur s'-avonds met haar team onder 12 jaar; Motion. Ze zien er van alle teams het "hipste" uit en ze verzinnen continue nieuwe kreten, met bijbehorende danspasjes, en dat terwijl je de andere teams hun balspel ziet oefenen. Het niveau van het volleybal is matig, maar ze hebben de grootste lol samen. En dat is ook heel belangrijk.
Omdat er vorig jaar wat onenigheid was, en we uiteindelijk verloren voordat we in de Nationals terecht kwamen, heb ik mezelf opgeworpen om captain te zijn. Tot nu toe gaat alles prima, nog geen scheve ogen en iedereen praat nog steeds met iedereen. We staan zelfs weer op nummer 1 in onze poule op dit moment. Niet dat dat veel zegt, want we hebben pas 6 van de 14 wedstrijden gespeeld, maar we zijn wel weer op de goede weg. 
Mooie banen, die allemaal verdiept lagen, waardoor we een goed zicht hadden op het spel van de kinderen. 
